Uriah Heep - The Best Of (1985)

Gave setlist...Ken deze niet... maar ik zie dat ie van Bronze is... Hoes is gejat van Sweet Freedom.

Zal wel zijn van vlak voor dat Bronze failliet ging... Overigens zijn er geen songs van Sloman- en Goalby-tijdperken op deze cd of elpee...
Enkel songs uit de Byron- en Lawton-tijdperken.
Maar zoals ik al zei: wel een mooie setlist...

Vind het ook een mooie verzamelaar. Ik draai hem af en toe, bij gebrek aan overige albums van Uriah Heep.

Het begin is wat stroef en tam. Na twee nummers gaat de band behoorlijk los. Ik heb verder helemaal geen verstand van Uriah Heep maar ik kan mij erg vinden in een beetje uptempo (hard-)rock concept met een orgeltje waar qua ondersteuning zwaar op wordt geleund. Zoals Easy Livin' en Return to Fantasy.
Niet elk nummer is zó goed overigens.

Dit album nodigt echt uit om kennis te maken met het eerste werk van Uriah Heep met Byron maar als ik wat goeds wil horen van de band, grijp ik toch altijd maar weer deze verzamelaar.

Ik snap wel wat je bedoelt. Look at Yourself heeft dat trouwens ook.

Het geniale van Heep vond ik altijd de oersimpele riffs waarop de nummers steunen, en toch blijven hangen. Misschien is het gebrek aan virtuositeit de kracht van Heep.

Niet alleen dat maar ook de mysterieuze sluier die om de muziek heenhangt. Dat is wat moeilijker om in woorden te vatten, maar Uriah Heep klinkt minder aards dan bijvoorbeeld Deep Purple.
Op deze verzamelaar ontbreekt nogal wat zo te zien. Rainbow Demon, Bird Of Prey, The Magician's Birthday. July Morning, Sweet Lorraine to name but a few. Sowieso ben ik niet zo van de verzamelaars. Liever één compleet album dan een stapel bijeengeharkte fragmenten.

Maar toch. Als ik slechts 12 puntige songs aan iemand mag tippen van Heep, dan zouden dat deze 12 zeker zijn. Misschien is alleen Your Turn to Remember een beetje een zwak nummer, tussen de rest. En Free Me is ook niet echt leuk.