Booker T. Jones - The Road from Memphis (2011)

Hier ben ik zeer benieuwd naar.
Op 22Tracks.com Representing Memphis gehoord, klinkt veelbelovend!
Ook ome Lou komt weer eens opdagen, interessant!

Zeker interessant. Ik ken er 2, Everything is Everything en Representing Memphis.

Everything is Everything net ook even opgezocht. Nice!

Het nummer met Lou Reed smaakt naar meer; wat mij betreft samen maar een heel album doen de volgende keer.
En verder.........tja, platen van Booker T zijn nooit slecht, verre van.
Maar het varieert mij meestal te weinig en is voor mijn smaak net wat te braaf.
Blijft te veel achtergrond muziek zo.
3,5 voor de kwaliteit, niet meer.

Ik zet deze lekker hoog in.
Productie Booker T. Jones, Owen Biddle en ?uestlove. Deze laatste twee van The Roots spelen tevens basgitaar en drums. Alleen al de basgitaar op de openingstrack is geweldig en de drums doen me denken aan het strakke hak werk van The Meters.
Dennis Coffey van de legendarische huisband van Motown; The Funk Brothers speelt vakkundig en strak gitaar.
Achter het mengpanneel zit Gabriel Roth van Daptone Records hetgeen een Soul feeling meegeeft van vroegere tijden.
De gastbijdragen zijn allemaal stuk voor stuk goed geplaatst, met voor mij als hoogtepunt Sharon Jones; voor mij een van de beste Soul acts van tegenwoordig.
Lou reed mompelde in de jaren 80 "I'm A Soulman" wat toendertijd niet al te overtuigend overkwam maar bij deze heeft hij het ruimschoots goedgemaakt en inderdaad smaakt het zeker naar meer.
Al met al, niet echt vernieuwend, maar met name door de productie wel lekker fris uitgevoerde Soul van de oude stempel, waar de groove vaak er vanaf spat.
Hulde!

Booker T. Jones werd wereldberoemd met Booker T. & the MG’s. Hits als ‘Meling Pot’, ‘Time is Tight’ en natuurlijk het onvermijdelijke ‘Green Onions’ kan iedereen zo opdiepen. Nu is het voor de orgel/hammond virtuoos tijd om een nieuw solo album uit te brengen. Twee jaar na zijn vorige werk ‘Potato Hole’ komt ‘The Road From Memphis’. Een titel waaruit blijkt dat Booker T. nooit ver van huis is. Het Stax label waar hij furore maakte komt immers uit Memphis.
Werd hij op zijn vorige album nog bijgestaan door de Drive-By Truckers en Neil Young, dit keer is The Roots-drummer ?uestlove ondersteunend personeel. En dat deze man overweg kan met de vintage soulsound hebben we gehoord in zijn samenwerking met Al Green en het The Roots project met John Legend. Maar het gaat hier dus om orgelgigant Booker T. Jones.

Zijn spel is eigenlijk door de jaren heen heel herkenbaar gebleven. Met verbazing luister je soms naar zijn toetsengeduld, kennis en talent. Op dit album vinden we dat ook weer terug. Een album boordevol funky, bluesy, soultracks met dus die orgel als leidend voorwerp.
Nu ben ik niet zo heel groot fan van covers, maar die zijn ook te vinden op dit album. Aan de ene kant vind ik het jammer dat Booker T. nummers als ‘Crazy’ (Gnarls Barkley) of ‘Everything is Everything’ (Lauryn Hill) covert. Aan de andere kant doet hij dit wel op zo’n manier dat je het nummer wel herkent maar altijd het gevoel behoudt dat het om een Booker T.-song gaat. En dat is toch ook wel een kwaliteit. Booker T. zal nooit snel afstand nemen van zijn eigen identiteit en basis. Mijn inziens te prijzen.
De instrumentale tracks zijn vaak zo goed, toch is het fijn om zo af en toe wat ondersteunende vocalen te horen. Op ‘Progress’ horen we Yim Yames (My Morning Jacket) een wijsje meezingen. En dat geeft het nummer een extra en fijne dimensie.

Verder horen we op de topper van het album de prachtige samenzang van Sharon Jones en Matt Berninger. Het nummer heet ‘Representing Memphis’ en zal in de lente nog vaak uit mijn speakers knallen. Opvallende vocalen op het album worden verzorgd door Lou Reed, maar ook door Booker T. zelf! Op ‘Down in Memphis’ laat hij horen niet alleen met orgel, maar ook met stem een topsfeer neer te kunnen zetten. Lou Reed horen we op het rustige ‘The Bronx’. Goede zong!
Als laatst wil ik ook nog even de aandacht geven aan ?uestlove die voor de perfecte ritmiek op dit album zorgt met zijn stevige, keiharde drums. Maar dat deze man daar goed in is wisten we natuurlijk al.

?uestlove heeft zich deze eeuw ontpopt tot een van de beste artiesten. De man kan ook veel, of hij nu funk-, soul-, jazz- of hiphopartiesten moet ondersteunen, hij past zich aan en zorgt voor een heerlijke sfeer zonder zelf al te nadrukkelijk aanwezig te zijn (hoewel, bij The Roots is hij samen met Black Thought een duidelijke leider). Maar goed, dit album draait om Booker T. Jones, en hoe die man op een orgel - je zou zeggen een oubollig instrument - speelt is uniek. Het plezier en de levenslust spat er vanaf en zodoende wordt en klinkt het juist heel erg modern. Je hoort aan alles dat dit met heel veel liefde voor de muziek is gemaakt, of het nou om een origineel nummer gaat of om een geweldige cover (die van Crazy is zo heerlijk funky). Met dit album is er toch weer een stukje hemel op aarde gekomen.

Ik het alleen maar beamen wat hierboven genoemd wordt. Zijn hammond spel klinkt geweldig en absoluut niet oubollig. Best wel een verrassing om hier dan Matt Berninger tegen te komen, maar het nummer met Sharon Jones vind ik erg tof. Er is ook nog een bonus track met die twee + Biz Markie (Just A Friend), wat overigens een gave plaat is met de lome, lompe raps van Biz Markie. Instrumentale stukken op deze plaat zijn ook erg interessant, zeker Harlem House, hoezo funky!?
Die vorige plaat van Booker T. ook maar eens opzoeken.

Leuk album. ik vind het ook heel goed dat er wat afwisseling tussen zit tussen instrumentaal en liedjes ondersteund door zang. Vooral het lied met Matt Berninger en Sharon Jones vind ik fenomenaal. in tegenstelling tot anderen vind ik wel de combinatie met Lou Reed iets minder en zou ik zeker geen heel album tesamen met hem willen horen. instrumentaal vind ik dit echt wel heel goed. Deze zal ik zeker nog af en toe eens draaien.

"Progress" is echt een geweldig nummer.

Normaal ben ik echt geen man van de soul en funk maar dit is heerlijk!