David Sylvian - Blemish (2003)

Sylvian op z'n stekeligst. Heeft wat draaibeurten nodig maar dan valt het kwartje echt wel. Het beste nummer is de samenwerking met Fennesz in A Fire in the Forest. Die samenwerking is 100 keer zo goed als dezelfde combi op Venice van Fennesz.
Dus alle Fennesz fans zouden de plaat sowieso moeten beluisteren.

Ik heb nog lang niet alles gehoord want het is een verschrikkelijk moeilijke plaat, zoals Ludo al zei. Het eerste nummer is in ieder geval geweldig, Sylvian's zang slaat in als een bom op dat nummer. Ook de samenwerking met Fennesz is prachtig geworden en resulteert gek genoeg in het meest toegankelijke nummer van de cd.

Persoonlijk vind ik deze plaat niet om door te komen. Sylvian op zijn stekeligst allicht, maar veel liever hoor ik m op zijn best. En dat is als hij, zoals op t Nine Horses album, zijn stem alle ruimte geeft op knappe inventieve songs. Die staan hier niet op. Vervelend om te moeten zeggen over een van mijn favorieten maar dit album is avantgardistische moeilijkdoenerij. De suggestie van een lastig te doorgronden meesterwerk wordt gewekt, maar uiteindelijk is t gewoon een draak van een album. Negeren.

Grappig ik denk er precies het tegenovergestelde van. Alle nummers raken me, vooral Blemish en A Fire in the Forest. 4,5*

Nine Horses vind ik daarentegen een stuk minder leuk, iets te poppy.

Ik snap niet wat hier avant-gardistische moeilijkdoenerij aan zou moeten zijn. David Sylvian houdt alles vrij rustig en minimaal, met weinig tekst, en zijn zang is alles behalve moeilijkdoenerij, ik zou het stukken beter berijpen als je vond dat hij het zich er te makkelijk vanaf bracht, door de korte zinnen en schijnbaar weinige inspanning (die ik persoonlijk wel kan waarderen, het straalt een mooi soort rust uit)

Als het aan de achtergrondmuziek ligt dat je dit avant-gardistisch noemt, snap ik het ook niet. Er is hier als achtergrond simpelweg voor ambient gekozen, maar die is hier niet moeilijker of gekker dan de gebruikelijke ambient.

Ik vind het ook niet geniaal, maar toch zeker aardig. Binnenkort nog een keer goed luisteren voor een beoordeling, maar een voldoende wordt het wel.

Hoewel dit waarschijnlijk het lastigste album van Sylvian is om door te komen, blijkt het na veel, heel veel albums wel een waar meesterwerk. Door de jaren heen merk ik dat dit het album is dat het meeste zijn weg naar mijn cd speler vind. Na jaren verdient dit dan ook mijn volle waardering.

Lastig?, Stekelig? en avant-gardistische moeilijkdoenerij?

Klinkt allemaal erg ironisch als je het mij vraagt. Dit zijn namelijk allemaal termen die ik persoonlijk niet op deze plaat zou loslaten, een plaat waar Sylvian zich figuurlijk gezien "stript".
Hij kleed de muziek, zijn stem en zijn teksten uit. Wat er overblijft zou dan achteraf non-transparant zijn?
David doet niet meer of minder dan simpelweg zingen. Met een fragile stem die hij voor zijn doen erg laag en in toom houdt (hoor: "The Only Daughter", "The Heart Knows Better" en "Late Night Shopping").
De anders zo poëtische en haast romantische sterke teksten zijn vervallen (ik weet niet of dat de juiste uitdrukking is) in grotendeels herhalingen van zinnen en beschrijvingen van gevoelens. Niet dat David ze helemaal niet gebruikt, maar het ligt er minder dik boven op zoals bij zijn andere platen (zie: "Seceret of the Beehive" en :Gone to Earth"). En als laatste niet te vergeten de muziek die meer op achtergrond geluiden lijken dan op begeleidende muziek. Maar goed, zoals al gezegd, ook dat is in de wereld van Ambient -Om met Brain Eno maar even een naam te noemen- niet nieuw. Zelfs in zijn "Japan" tijd was Sylvian al bekend met dit soort nummers, want hoewel de stijl anders is kan ik toch echt wel een parallel trekken met het album "Blemish" en het nummer "Ghosts".
Gezien zijn discografie tot op dat punt (2003), kan ik zeker begrijpen dat dit een vreemde eend is tussen alle vorige Sylvian platen.

Persoonlijk vindt ik het een interessante vernieuwing in zijn muziek, zeker als je deze plaat vergelijkt met :"Dead bees on a cake". Hoewel ik "Seceret of the Beehive" en "Gone to Earth" meesterwerken vindt dit album ook in deze rij thuis.
Nummers als "Blemish" en "Fire in the Forest" zijn geweldige parels, hoewel de titeltrack van mij wat korter had gemogen. De diamanten op dit album zijn voor mij "The Heart Knows Better" en "Late Night Shopping" (het geweldige aan een album met een ambient sound, is dat je los van de muziek er geluiden in kan gooien, zoals de winkelwagentjes in "Late Night shopping", wat welliswaar in verband staat met het thema en de tekst, maar wenig te maken heeft de muziek, behalve dan dat het geluid een onderdeel van de compositie is), waarvan de eerste voor mij een all-time Sylvian classic is geworden. Met deze 4 meesterlijke tracks heb je ongeveer de helft van het album, de overige nummers staan voor mij te discussie."She is not" is een zeer speels, maar ook helaas zeer overbodig nummer. "The Good Son" en "The Only Daughter" zijn absoluut niet slecht maar weten mij minder te raken dan de andere 4 nummers. Goed als album fullers, minder goed alleen staande singles. En tot slot is daar nog "How Little We Need to Be Happy", een nummer waar ik eerlijk gezegd erg moet "inkomen" om goed te vinden.

In de Kielzog van "Blemish" kijk ik nu al sinds weken uit naar de release van "Manafon". "Small Metal Gods" gaf een glimp weer van een album waarvan ik denk dat dit Sylvian's beste zou kunnen worden. Namelijk een brug tussen "Blemish" en "Gone to Earth" misschien?

Dat iemand met zo'n geweldige stem zo'n plaat maakt

Prachtig album! Door de minimale middelen waarmee dit album is gemaakt komt de stem van Sylvian juist prachtig naar voren. Het lijkt echt alsof hij tegenover je zit om zijn verhalen aan je te vertellen.

The Only Daughter, Late Night Shopping en A Fire in the Forest zijn hier de favorieten, maar de rest is van een gelijkwaardige kwaliteit en het album is een prachtig geheel.

Ja... toch wel.

Het is toch wel een mooi album. Er ontbreken nog een paar stukjes van de puzzel, maar wat ik reeds heb kunnen plaatsen is... ja toch wel... heel mooi. Toptracks zijn: "Blemish", "The Heart Knows Better", "Late Night Shopping" en "A Fire in the Forest"

There is always sunshine
Far above the grey sky
I know that I will find it
Yes, I will try...

Vooral in een week als deze...

Ook maar eens proberen deze.

4 en 8 zijn mooie nummers..rest ken ik niet..tis anders dan zn 80s werk..

Anders is de muziek zeker... op een gegeven moment echter, vond ik deze Sylvian best wel verslavend! Wat 'n mooie stem! Zoals ik al eerder bij een album van JBK (Jansen, Barbieri en Karn) schreef.... het zijn, op een enkele track na, geen makkelijk in het (ge)oor liggende liedjes. Maar het blijven nog steeds liedjes. Als het zingen van David helemaal gaat wegvallen, denk ik.. dat het dan niet meer zo interessant voor mij blijft.

En net als een van de schrijvers hierboven vind ik de tracks "The Good Son", "The Only Daughter" en vooral "How Little We Need to Be Happy" (een stuk) minder mooi.

Vandaag dit album maar weer eens opgezet. Omdat alles en iedereen oneindig veel kansen moet krijgen en ik ben blij met deze instelling want.......David wist me bij de lurven te pakken. Ik laat het nog even indalen maar ik denk dat ik op mijn sceptische schreden ga terugkeren

ik ga het album - als Sylvian fan, ook maar weer eens beluisteren.....

Dit voelt echt aan als een overgangsalbum voor David Sylvian. Inhoudelijk omdat het album verhaalt over zijn relatiebreuk met Ingrid Chavez. Na een 12 jaar durend huwelijk zal het waarschijnlijk wel even slikken zijn om weer alleen te zijn. Men kan natuurlijk enkel speculeren dat dit de reden is voor de volstrekt andere toon van 'Blemish'.

Dit album voelt namelijk ook instrumenteel aan als een hele verandering. Sylvian is weliswaar nooit vies geweest van experimentele muziek, maar zo afstandelijk, dissonant en kil had zijn muziek nog niet klonken. Met sommige snijdende klanken lijkt hij de luisteraar welhaast weg te willen duwen. Dit album krijgt daardoor iets heel beklemmends, welhaast voyeuristisch.

Het is dan ook eigenlijk niet gek dat je vanaf dit album een tweespalt ziet in de waarderingen van de luisteraars. Ik kan me goed voorstellen dat sommige mensen niets met deze muziek kunnen. Die mensen zou ik overigens dan wel aanraden om A Fire in the Forest eens te beluisteren. Dat is nou juist het nummer waar alle pijn een plekje lijkt te krijgen. De rest van de nummers zijn weliswaar net zo sterk, maar ook bij mij duurde het wel even voordat ik ze op waarde kon schatten. Inmiddels vind ik dit echt een van de beste albums van David Sylvian.

In ieder geval is dit album wel behoorlijk minimalistisch. Wat een sfeer, dat wel! Als je er naar luistert dan zie je grauwe betonbunkers, grijze luchten, regen, hangerige zondagmiddagen met familie....

Heruitgave op vinyl in september.

Is dit kunst of is dit moelijkdoenerij om niets, zijn echtscheidingsplaat, die scheiding was voor hem geen nieuw begin met nieuwe kansen, joepie, maar een dolksteek, de plaat die het opleverd is stekelig en steenkoud, maar tegelijkertijd warm en zoekende. Mooi en afgrijselijk in één. Ik heb bijna alles van deze slapende man die geheel van het tapijt is verdwenen, dus toen ik afgelopen zaterdag Blemisch op vinyl in Nijmegen voor €24 zag staan, toch maar gekocht, maar of ik deze vaak draai?, waarschijnlijk niet.

Die ga ik eens opsnorren dan. Ik ben bezig aan een 'tour' langs alle 'moeilijke' Sylvian-platen van na de Dead Bees. Het valt me allerminst tegen moet ik zeggen. Zal eerdaags mijn bevindingen wel eens neerpennen. Fire In The Forest mag in ieder geval wat mij betreft gerekend worden onder zijn beste nummers.

Tour de Sylvian - Blemish
Please be gone by morning...

Deze maand december ga ik langs alle minder begrepen Sylvian platen, de platen waar hij 'het grote publiek' een beetje kwijtraakte. Blemish ontstond toen hij en zijn vrouw Ingrid Chavez uit elkaar gingen. Zo zingt hij op het langste nummer en tevens opener en titelnummer 'Like blemishes on the skin, truth sets in'. Het album is een mix van gitaar, zang en electronica waarbij Sylvian destijds de luisteraars volledig op een verkeerd been zette. Het is bij vlagen minimalistisch, lelijk en schurend maar ook zo vaak intrigerend en warm. Het is nergens koud, kil of afstandelijk zoals sommigen zeggen. Ik krijg hier een Sylvian mee die vooral alles de vrije loop laat: wars van structuren of schema's. Volledig leegbloedend op plaat.

Het is een eerlijke vertwijfelende mijmering, soms boos maar bovenal beschouwend; observerend vooral... Het titelnummer 'Blemish' is meteen het langste nummer. De krasse geïmproviseerde gitaar en kadans van dit nummer geven mij soms Pan American en Svarte Greiner gevoelens, iets waar ik als oud-ambientliefhebber heel erg blij mee ben. De teksten geven mij kippenvel en beloven veel goeds.

Direct daarna volgt Good Son, tevens ook het moeilijkste nummer voor mij. Hier krijgt improvisionist Derek Bailey ruim baan en niet altijd is dat prettig in het gehoor.Schilderijen die makkelijk zijn, zo makkelijk dat ze woede opwekken...of beelden die wanstaltig lelijk zijn... is dat ook kunst? Het is een vraag die ik mij stel tijdens Good Son. Is het ergens niet enorm uitdagend dat dit nummer mij bij vlagen boos maakt, is dat niet ook kunst? Het schuurt en dat fascineert.

In Only Daughter ontvouwt zich zowaar iets van een liedstructuur. Hier is Sylvian op zijn mooist; een laagomvloersde stem met enorm veel emotie. Please be gone in the morning... De glitches middenin dit nummer zetten je op het verkeerde been en zijn erg fraai en vindingrijk.
The Heart Knows Better is zowaar het eerste nummer dat een denkbeeldige donkere woonkamer behuisd, geheel met kaarslicht en een matras in het midden. Warm en eveneens weer beschouwend, vertellend, innemend. Every night is wedding night in my bed.

Een korte onderbreking met She Is Not waarna we richting één van de prijsnummers gaan: het wat donkere en zowaar ook ritmische Late Night Shopping is van een hele andere klankkleur en zorgt even voor een opvering: wat gebeurt hier? Is dat een winkelwagentje? Via het vrij vlakke How Little We Need komen we vervolgens bij hét prijsnummer Fire In The Forest. Een desolate maar accepterende Sylvian veruit turend uit zijn penthouse. Hier en daar een donkere spar die zwarte kringen rookt op ooghoogte vanaf het balkon. Wat mij betreft een van zijn allerbeste nummers, ondergesneeuwd in het grote enge Blemish dat menigen niet kunnen verteren. Zwarte as dat glinstert, als je maar dichterbij wil komen.

Blemish is niet in de lijn van zijn voorgangers; maar wel een waar kunstwerk geworden. Met mijn enigsinds getrainde ambientoren lukte het na 4 a 5 keer integraal luisteren om te zien wat Sylvian hier doet en vooral structuren en teksten te ontwarren uit de voorheen vrij dichte brij aan klanken. Toegegeven, Bailey is eigenlijk bijna overal storend en Sylvian komt vooral tot uiting in het donkere Late Night Shopping, het mijmerende Blemish, Fire In The Forest en minimalistische Only Daughter, maar prijs de man die niet met zijn oude verftubes wéér hetzelfde kunstwerk maakt.

Ik geloof slechts in moeilijkdoenerij en stekeligheid als ik voel dat hij het erom doet, en dat is hier totaal niet het geval. Dit is David Sylvian, een artiest die met Japan en zijn soloplaten de gebaande paden al zag opdoemen en vervolgens besloot de struiken in te gaan.
Wanneer Blemish je raakt in al zijn scherpe pijn, mistige omwegen en knisperend genoegen, dan is het een verslavend album met schitterende teksten.

They say life is for the taking. Take it Away.
When things get overwhelming, I let them be.
Put the brakes on, put the brakes on, I am fading too fast.
I fall outside of her, she doesn't notice.

Niet voor de alledaagse luisteraar, precies zoals Sylvian wil. Een ware kunstenaar.