Jóhann Jóhannsson - The Miners' Hymns (2011)

Een stuk geduldiger, dynamischer en minder elektronisch dan we van Jóhannsson gewend zijn en dat bevalt mij zeer goed.

Ik vind het erg minimalistisch, wat hij op deze score laat horen.

Let wel op dat je de goede versie beluistert, er is namelijk ook een versie in omloop met werkelijk afschuwelijk geluid. Bovendien kun je hem ook via de luisterpaal streamen.

Valt me behoorlijk tegen.

Ik moest helaas ook vrij snel afhaken

Ik luister 'm nu op de luisterpaal, part 2 heeft erg veel weg van Bruckner's symfonieën, grote hoogtes en diepe, diepe dalen... adem in, en in, en in... en in.. en in......en in..... hou het in en in en in en in... en in... en in...... en langzaam ... ... ... ... ... ... ... ... sterft het af en blazen we uit.. groeit er vervolgens iets atonaal zoals dat geloof ik heet, a la Schnitke, als ik het goed spel, of zoals bij werken van Bartók.. Heavy maar 'k vind het ook mooi, er zitten hele mooie bevrijdende momenten in. Er is muziek die niet toegeeft, of dat heel weinig doet, is minder toegankelijk, dit gelukkig wel. Super gedaan denk ik zo. Erg klassiek met een elektronisch randje.. oh.. neo-klassiek heet het dan.

Als ik het goed heb begrepen helemaal geen electronica.

Wederom een zeer indrukwekkende plaat die je na vaak luisteren meer en meer grijpt.
Diepe ontroering deze muziek die mijziens ook niet zou misstaan als achtergrond muziek bij de herdenkingen vandaag de dag omtrent 9/11. Johann Johannsson verstaat de kunst om je mee te nemen naar een andere wereld, een andere dimensie. In dit geval is dat naar wereld van de mijnwerkers, maar had van alles kunnen zijn, het maakt mij niet uit. De muziek geeft me rust en kracht en dat mis ik tegenwoordig bij vele cd's.......diepe buiging.

Ik heb de cd versie en daarvan is het geluid prima...

Die opmerking was voor de pindakazers onder ons.