The Mountain Goats - The Sunset Tree (2005)

De nieuwe Mountain Goats zit nu in de Luisterpaal.

Ik ken helemaal niets van The Mountain Goats en ontdek op musicmeter dat ze al een hele rij platen hebben gemaakt. De eerste draaibeurten van deze plaat stemmen mij zeer positief. Vanaf het eerste nummer sprong deze plaat eruit. Bijzondere stem en pakkende liedjes. Voorlopig 4*

Wauw wauw wauw! Ik ben al helemaal verknocht aan deze plaat. Prachtige muziek à la Eels. Niet helemaal zelfde stijl, maar wel net zo klein, persoonlijk, aangrijpend, kwetsbaar....

Mijn favoriete nummer is voorlopig This year. Het is ook het meest toegankelijke, dus misschien dat er op de lange duur een andere favoriet komt bovendrijven.

Even een vraagje: hoe creëer ik een hype, want dan wil ik dat graag rond The Mountain Goats doen.

Misschien een nieuwe forum topic.....met als titel, deze band draag ik voor als nieuwe hype

goed idee! gedaan!

En nu de hele backcatalogue gaan luisteren, Martin.
Stuk voor stuk prachtplaten.

Ik heb al We shall all be healed in huis. Nu de rest nog.

Gekwelde luisterpop

Het is een beetje suf om een band te ontdekken die al meer dan vierhonderd liedjes heeft gemaakt. Blijkbaar heb je dan niet goed opgelet. Dat overkwam me toen ik The sunset tree ontdekte. Als mij was verteld dat dit het debuut van The Mountain Goats is, had ik het direct geloofd. Maar The Mountain Goats (zie ook deze fansite, lelijk maar degelijk) blijkt al een megaproductie aan liedjes, platen en cassettes op zijn naam te hebben staan. Waarom heeft niemand mij ooit iets verteld van deze band?

Gelukkig is de ontdekking nu een feit. Mooie aanleiding om meteen ouder werk te gaan beluisteren. The Mountain Goats is eigenlijk een eenmansband van John Darnielle. Zijn teksten zijn Bob Dylan-achtig, in de zin ze vertellend zijn, hele verhalen met kop en staart. De muziek is echter minder monotoon dan die van Dylan en doet dan ook meer denken aan Elliott Smith. Ook John Darnielle maakt zeer melodieuze, maar ingetogen muziek. Met beide zangers deelt hij dat hij (in ieder geval op de plaat) persoonlijke en enigszins gekwelde liedjes maakt.

Op The sunset tree zingt Darnielle over zijn jeugd. Het zijn niet de prettigste verhalen, want zijn stiefvader met losse handjes en dronken buien speelt een prominente rol. Toch slaagt hij erin de liedjes niet zwaarmoedig te maken. Hij creëert daardoor een mooie spanning tussen de toon van de liedjes en de inhoud van de teksten. In recensies worden zijn liedjes bejubeld om de teksten (zoals ook in dit artikel in weekblad The New Yorker). Ik vind dat moeilijk te beoordelen. Je zou willen dat de teksten bij je binnenkwamen net zoals Engelstaligen ze horen, namelijk in hun moerstaal.

Ik vond de plaat van begin af aan fascinerend. Zijn afgeknepen stem intrigeert vanaf de eerste minuut en je hebt direct door dat deze man wat te vertellen heeft. Tegelijkertijd zijn de liedjes (veel akoestisch gitaar) prima toegankelijk en zelfs speels te noemen. Hoewel hij zich als band presenteert, is het hoorbaar een singer-songwriter-product. En ja, iemand die emotie en ziel en zaligheid in zijn kunstwerken legt, heeft al snel mijn warme aandacht. Dat wordt knokken met Antony & the Johnsons en Patrick Wolf om een mooi plekje in mijn top-3 van platen van dit jaar.

Ga deze eens even proberen na het lezen van het mountain goats hype topic

Bizar!! Het fenomeen 'blind kopen' is nu bijna letterlijk geworden. Vandaag stond ik bij de Plato in de bakken te graaien naar cd's die ik nog wilde hebben, en eenmaal thuis bedacht ik me dat ik de nieuwe Mountain Goats vergeten was te kopen. Terwijl ik de gedownloade mp3's al helemaal had grijsgedraaid en deze plaat zeker in mijn top10 van dit jaar thuishoort. Zie ik zojuist dat ik Sunset tree gewoon al heb, waarschijnlijk ooit gewoon argeloos op een stapel cd's gegooid die ik wilde gaan afrekenen.

Ach ja, misschien geeft het gewoon aan hoe lief de Mountain Goats me zijn.

The Mountain Goats is je zo lief dat je niet meer weet dat je de cd al hebt.

Dat is een redenering....

Maar inderdaad, dit hoort wel bij het beste wat 2005 heeft voortgebracht!

Anders gezegd: de Mountain Goats zijn me zo lief dat ik elke nieuwe release gewoon direct meeneem zodra ik 'm zie.

Geweldig onderschat hier, prachtige plaat, ga er nog eens wat van opzoeken.

Woei wat een prachtig plaatje! 4*

Na het luisteren van dit album was het thema wel duidelijk. Op zich een interessant thema waar zeker goede liedjes over geschreven kunnen worden. Dat doen de Berg Geiten dan ook. Helaas is deze kracht tevens hun zwakte. Doordat het bijna alleen maar over kindermishandeling gaat zit er weinig afwisseling in. Zowel tekstueel als muzikaal zit er weinig variatie in. Als je hiervan houd dan is daar niets mis mee. Maar voor mij word het dan al snel saai. Zo 1x in een aantal weken kan ik zeker van dit album genieten maar het moet niet vaker worden. Favoriet op dit album is Up the Wolves

3*

Wat is dit een onwaarschijnlijk mooi album! Geef de man een triplexje en hij maakt kleine indringende meesterwerkjes met, inderdaad dat lieve stemmetje dat zomaar kan omslaan in een prachtige schelle verontwaardiging. Geef de man een band erbij en hij kleedt de songs aan met schitterende arrangementen.
Van het zelfde niveau als Will Sheff van Okkervil River

Bloedmooie plaat, die ik altijd een beetje onderschat heb naast Tallahassee en Get Lonely. Darnielle beschikt nog steeds niet over 's werelds fraaiste stem, maar dat is waarom ik deze beste man zo waardeer. Als je niet op z'n minst rillingen krijgt van Up The Wolves, dan ben je een harde.

Heerlijk easy listening popplaatje met enkele uitschieters als Dilaudid en Up the Wolves. Hoewel zeker niet de beste van de Goats, een fijne om in deze zomerse tijden eens van te genieten.

Dilaudid. Wauw.

Het zoveelste meesterwerkje van The Mountain Goats, leren kennen via This Year de single uit dit album, een nummer dat onmiddellijk blijft hangen. Over het opgroeien met een tirannieke stiefvader zie ook Lion's Teeth. Dilaudid is een prachtige song vol opgekropte emoties die er toch druppelsgewijs uitkomen, een autosong. De manier waarop hij zingt "And take your foot off of the brake
For Christ's sake!" zorgen altijd voor koude rillingen. Heb het altijd spijtig gevonden dat niet meer mensen deze band oppikken...

Zoals Sufjan Stevens tien jaar later de dood van zijn moeder van zich af zou trachten te schrijven op Carrie & Lowell, zo doet John Darnielle hier min of meer hetzelfde naar aanleiding van het overlijden van zijn stiefvader. Alleen gaan de liedjes hier niet over een labiele vrouw, maar over een alcoholist met losse handjes. Het levert een plaat op vol mooie melodieën en hartverscheurende teksten waarin de horror van kindermishandeling in bijna elk liedje wel een rol speelt.

But I do wake you up, and when I do
You blaze down the hall and you scream
I'm in my room with the headphones on
Deep in the dream chamber

And then I'm awake and I'm guarding my face
Hoping you don't break my stereo
Because it's the one thing that I couldn't live without
And so I think about that and then I sorta black out
(Uit 'Hast Thou Considered the Tetrapod?')

Hartverscheurend...

Meesterwerk, met als uitschieters This Year, Dilaudid en Up The Wolves.

Zojuist eerst Tallahassee beluisterd. En direct gevolg door deze The Sunset Tree.

En ik kan alleen maar herhalen wat ik zojuist bij Tallahassee schreef, maar dat heeft weinig zin.

Maar wat is dit toch een hartverscheurend album. Mag je hier écht geen 6 sterren geven?