The Mountain Goats - The Sunset Tree (2005)
mijn stem
91 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: 4AD
-
You or Your Memory (2:15)
-
Broom People (2:44)
-
This Year (3:52)
-
Dilaudid (2:10)
-
Dance Music (1:57)
-
Dinu Lipatti's Bones (3:18)
-
Up the Wolves (3:27)
-
Lion's Teeth (3:25)
-
Hast Thou Considered the Tetrapod? (3:22)
-
Magpie (2:00)
-
Song for Dennis Brown (3:58)
-
Love Love Love (2:48)
-
Pale Green Things (4:19)
-
You or Your Memory [Demo] * (2:30)
-
Up the Wolves [Demo] * (3:43)
-
Dilaudid [Demo] * (2:07)
-
Collapsing Stars [Demo] * (2:21)
-
Dinu Lipatti's Bones [Demo] * (2:30)
-
Love Love Love [Demo] * (2:32)
-
High Doses #2 [Demo] * (3:02)
-
Lions Teeth [Demo] * (3:55)
-
This Year [Demo] * (3:44)
-
Song for Dennis Brown [Demo] * (3:01)
-
The Day the Aliens Came [Demo] * (3:31)
toon 11 bonustracks
totale tijdsduur:
39:35
(1:12:31)
2
geplaatst: 9 juni 2005, 23:07 uur
Gekwelde luisterpop
Het is een beetje suf om een band te ontdekken die al meer dan vierhonderd liedjes heeft gemaakt. Blijkbaar heb je dan niet goed opgelet. Dat overkwam me toen ik The sunset tree ontdekte. Als mij was verteld dat dit het debuut van The Mountain Goats is, had ik het direct geloofd. Maar The Mountain Goats (zie ook deze fansite, lelijk maar degelijk) blijkt al een megaproductie aan liedjes, platen en cassettes op zijn naam te hebben staan. Waarom heeft niemand mij ooit iets verteld van deze band?
Gelukkig is de ontdekking nu een feit. Mooie aanleiding om meteen ouder werk te gaan beluisteren. The Mountain Goats is eigenlijk een eenmansband van John Darnielle. Zijn teksten zijn Bob Dylan-achtig, in de zin ze vertellend zijn, hele verhalen met kop en staart. De muziek is echter minder monotoon dan die van Dylan en doet dan ook meer denken aan Elliott Smith. Ook John Darnielle maakt zeer melodieuze, maar ingetogen muziek. Met beide zangers deelt hij dat hij (in ieder geval op de plaat) persoonlijke en enigszins gekwelde liedjes maakt.
Op The sunset tree zingt Darnielle over zijn jeugd. Het zijn niet de prettigste verhalen, want zijn stiefvader met losse handjes en dronken buien speelt een prominente rol. Toch slaagt hij erin de liedjes niet zwaarmoedig te maken. Hij creëert daardoor een mooie spanning tussen de toon van de liedjes en de inhoud van de teksten. In recensies worden zijn liedjes bejubeld om de teksten (zoals ook in dit artikel in weekblad The New Yorker). Ik vind dat moeilijk te beoordelen. Je zou willen dat de teksten bij je binnenkwamen net zoals Engelstaligen ze horen, namelijk in hun moerstaal.
Ik vond de plaat van begin af aan fascinerend. Zijn afgeknepen stem intrigeert vanaf de eerste minuut en je hebt direct door dat deze man wat te vertellen heeft. Tegelijkertijd zijn de liedjes (veel akoestisch gitaar) prima toegankelijk en zelfs speels te noemen. Hoewel hij zich als band presenteert, is het hoorbaar een singer-songwriter-product. En ja, iemand die emotie en ziel en zaligheid in zijn kunstwerken legt, heeft al snel mijn warme aandacht. Dat wordt knokken met Antony & the Johnsons en Patrick Wolf om een mooi plekje in mijn top-3 van platen van dit jaar.
Het is een beetje suf om een band te ontdekken die al meer dan vierhonderd liedjes heeft gemaakt. Blijkbaar heb je dan niet goed opgelet. Dat overkwam me toen ik The sunset tree ontdekte. Als mij was verteld dat dit het debuut van The Mountain Goats is, had ik het direct geloofd. Maar The Mountain Goats (zie ook deze fansite, lelijk maar degelijk) blijkt al een megaproductie aan liedjes, platen en cassettes op zijn naam te hebben staan. Waarom heeft niemand mij ooit iets verteld van deze band?
Gelukkig is de ontdekking nu een feit. Mooie aanleiding om meteen ouder werk te gaan beluisteren. The Mountain Goats is eigenlijk een eenmansband van John Darnielle. Zijn teksten zijn Bob Dylan-achtig, in de zin ze vertellend zijn, hele verhalen met kop en staart. De muziek is echter minder monotoon dan die van Dylan en doet dan ook meer denken aan Elliott Smith. Ook John Darnielle maakt zeer melodieuze, maar ingetogen muziek. Met beide zangers deelt hij dat hij (in ieder geval op de plaat) persoonlijke en enigszins gekwelde liedjes maakt.
Op The sunset tree zingt Darnielle over zijn jeugd. Het zijn niet de prettigste verhalen, want zijn stiefvader met losse handjes en dronken buien speelt een prominente rol. Toch slaagt hij erin de liedjes niet zwaarmoedig te maken. Hij creëert daardoor een mooie spanning tussen de toon van de liedjes en de inhoud van de teksten. In recensies worden zijn liedjes bejubeld om de teksten (zoals ook in dit artikel in weekblad The New Yorker). Ik vind dat moeilijk te beoordelen. Je zou willen dat de teksten bij je binnenkwamen net zoals Engelstaligen ze horen, namelijk in hun moerstaal.
Ik vond de plaat van begin af aan fascinerend. Zijn afgeknepen stem intrigeert vanaf de eerste minuut en je hebt direct door dat deze man wat te vertellen heeft. Tegelijkertijd zijn de liedjes (veel akoestisch gitaar) prima toegankelijk en zelfs speels te noemen. Hoewel hij zich als band presenteert, is het hoorbaar een singer-songwriter-product. En ja, iemand die emotie en ziel en zaligheid in zijn kunstwerken legt, heeft al snel mijn warme aandacht. Dat wordt knokken met Antony & the Johnsons en Patrick Wolf om een mooi plekje in mijn top-3 van platen van dit jaar.
2
geplaatst: 11 december 2025, 10:54 uur
Zojuist eerst Tallahassee beluisterd. En direct gevolg door deze The Sunset Tree.
En ik kan alleen maar herhalen wat ik zojuist bij Tallahassee schreef, maar dat heeft weinig zin.
Maar wat is dit toch een hartverscheurend album. Mag je hier écht geen 6 sterren geven?
En ik kan alleen maar herhalen wat ik zojuist bij Tallahassee schreef, maar dat heeft weinig zin.
Maar wat is dit toch een hartverscheurend album. Mag je hier écht geen 6 sterren geven?
* denotes required fields.
* denotes required fields.