DJ Quik - The Book of David (2011)

DJ Quik gaat al een flinke tijd mee. Vaak zitten artiesten die al langer in het vak zitten na een tijdje weer krap bij kas, aangezien maar weinigen decennia achter elkaar op hetzelfde consistente niveau kunnen blijven, waardoor ze fans verliezen. Daardoor beginnen deze artiesten soms slappe aftreksels van eerdere hits te maken, om zo de grote massa te bereiken, en daarmee krijgt gelijk het commerciële gedeelte van de muziek de overhand.

Hoewel dit op The Book of David hopelijk niet het geval is, klinken sommige liedjes toch wel erg poppy of als jammerlijke pogingen tot het bereiken van de menigte. Zo zijn er vaak zangers met een zwoel stemgeluid te horen die niets tot weinig interessants hebben te melden. Er komt bijvoorbeeld op de tweede track, Do Today, een krampachtige outro van Jon B langs (“Party, party, party//Uh, like uncle Charlie”). Met wat tedere kreuntjes en geluidjes is het feest helemaal compleet.

Maar hoewel het album enerzijds erg pop-achtig en slap aandoet, staan er anderzijds ook nog heerlijke laidback nummers op de plaat. Voorbeeld van het eerste is Time Stands Still. Ondersteund door een rustig pingelende gitaar en slome drums rapt DJ Quik heel kalm, bijna pratend, over de mooie momenten die hij met zijn vriendin heeft meegemaakt. Gastartiest Dwele zorgt voor een lekker refrein, omdat ook hier weer de kalmte vanaf spat. Een heerlijk nummer om bij weg te dromen. En omdat op deze track het geld, feestjes en party-gehalte laag is klinkt alles veel oprechter en sterker in zijn geheel.

Of het nummer nou poppy of laidback is, de producties van DJ Quik accentueren het onderwerp en klinken goed. De G-Funk-pionier blijft dicht bij het soort producties dat hem jaren geleden respect verschafte. Vaak bestaan de beats uit rustige pianoriedeltjes of gitaarloopjes met niet al te overstemmende beats op de achtergrond. En met de synthesizer of trompet die er ook af en toe wordt bijgehaald kan worden gezegd dat het album zowel productioneel gezien, maar ook op het vocale gedeelte, vol variatie zit.

In één woord samengevat is The Book of David wisselvallig. Zo lekker als de muziek klinkt op het ene nummer, zo slap en inhoudsloos klinkt het op het volgende. De producties zijn wel allemaal van hetzelfde hoge niveau, maar dat kan zo weer worden ondergesneeuwd als de stemmen erbij komen. Hierdoor is de plaat in zijn geheel niet zo sterk. Maar de paar uitspringende nummers zijn zeker het beluisteren waard.

Ook hier te lezen.