Alice in Chains - Live (2000)

Pure Brilliance!!!!
I LOVE this album!!!!

Zeker een lekker album.

Goede kwaliteit en een mooi eerbetoon aan Layne op dit nog op de mensheid los te laten!

jammer dat er niets meer op de planken lag van onze goede vriend

De manier waarop Layne Love, Hate, Love er uitperst op deze registratie, is een van de meest indrukwekkende live-momenten die ik op plaat heb. Goeie genade zeg, wat een power en emotie wordt daar in gegooid.

Geweldige live plaat!

Wat zonde dat ik deze band nooit live heb mogen zien

Ha! Ik wel! Maar dat was van korte duur, het concert in Rotterdam heeft geen drie kwartier geduurd! Layne was helemaal van de wereld (tsja Nederland hé, het land van de ...)

Huh, de reacties zijn nogal positief. Ik vind dit een nogal overbodig album. Mede omdat de stem van Staley niet al te sterk overkomt.

de B-sides: Queen of Rodeo en A Little Bitter, Rooster met solo's en gewoon Alice in Chains live! alleen vind ik de live versie van Them Bones niet zo.

voor de rest oke!

Ik heb eigenlijk nooit willen weten hoe Alice In Chains live zou klinken, niet tot ik naar een van hun concerten zou kunnen. Maar toen ik misschien mijn enige kans hiertoe voorbij zag glippen (uitverkocht ) heb ik deze plaat toch maar in huis gehaald.

En damn, wat is het weer goed. Om eerlijk te zijn had ik verwacht dat dit live-album weinig voor zou stellen gezien de conditie van Layne, ik zat ernaast. Alles aan die knul was kapot, behalve zijn stem zo te horen. Muzikaal is alles ook dik in orde, en het is een fijne bijkomstigheid dat Alice In Chains zijn nummers net iets anders live speelt dan op de plaat.

Waar Unplugged vooral de mooie en kwetsbare kant van AIC toonde is het op Live vooral de agressieve en donkere kant die naar voren komt. Aan nummers als Again en Love, Hate, Love is goed te horen dat Alice In Chains geen band voor en door watjes is. Hard, donker, emotioneel, hier en daar toch een geintje, en vooral veel mooie muziek. Op de plaat een topband, en live ook. Een dikke voldoende.

Het klinkt op het eerste gehoor zeker niet slecht.

De Man In The Box is op dit album het beste. Het klinkt voller en overtuigt sterker.

Inderdaad zeg, builen kippenvel tot onder op je enkels!!!

Bleed The Freak, Man in the Box, Junkhead en Love Hate Love zijn hier vele malen sterker dan op de reguliere studio platen. En dat was de kracht van Layne Staley. Live klonk hij nog zoveel beter.

Volgens vergis je je, ik was daar ook (ook in Noorderligt Tilburg 1993 trouwens), en beide concerten waren volgens mij van behoorlijke lengte:
Alice in Chains Rotterdam live at Rotterdam 1993: Alice in Chains Rotterdam live at Rotterdam 1993 - YouTube
overigens was het Tilburg optreden wel fors indrukwekkender, en met als voorprogramma Screaming Trees, onvergetelijk... Alice in Chains - Noorderligt, Tilburg, Netherlan…: Alice in Chains - Noorderligt, Tilburg, Netherlands, Feb 20. 1993 - YouTube

Als er een zanger is geweest die zo intens, funky, zo groovy en vilein over je heen walst was het wel Layne Staley. Ben nog nooit een zanger tegengekomen die de pijn, de leegheid van het junkie bestaan zo voor het voetlicht kan brengen als Staley, elke keer als ik zijn stem hoor doet dat wat met mij.
De breekbaarheid en de naakte confrontatie van de vreselijk verslaafde zanger was al goed te zien op het MTV unplugged optreden van 96' En of het nu akoestisch was of in versterkte vorm, voor Layne maakte het niet uit. Ook de prima live registratie geeft blijk van zijn kunnen, het intense Love Hate Love vormt daar een mooi voorbeeld van. De overige songs mogen er trouwens ook zijn hoewel er wel kleine aanmerkingen zijn op de songkeuze, waarom geen Down in a Hole, Rain When I Die, We Die Young of het groovende It Ain't Like That. Het zijn echter begrijpelijke en subjectieve keuzes. Voor het overige is dit een prima schijfje, van een band wiens glans na de dood van Staley langzaamaan is verdwenen.

Uitstekend live album en ondanks zijn conditie is Staley nog prima bij stem. De band klinkt loodzwaar met de juiste momenten van relativering. Het enige nadeel van deze cd is dat het een enkele is, daar waar er nog wel meer mooi materiaal was om gespeeld te worden. 4 sterren voor dit heerlijke live album.

Hoezo conditie van Staley?

Dit zijn verschillende opnamen uit (vooral) de hoogtijdagen van de band.

Wat ik ooit begrepen heb is dat hij zelfs in de hoogtijdagen geen dag fris en fruitig is geweest, maar ik kan er naast zitten hoor.

Bekijk eens het concert MTV Unplugged uit 1996. Dit was het eerste concert van de heren sinds 2,5 jaar.
Staley ziet eruit als een wrak maar zingt als een nachtegaal en levert een dijk van een optreden.
Klaarblijkelijk was Staley professioneel genoeg om prestatie en 'gebruik' van elkaar te scheiden.

Ik zag ze in 1993 in Rotterdam, gaaf concert maar Lane was niet bepaald nuchter. Na afloop zelfs de band ontmoet, Lane was compleet van de wereld en werd door een paar groupies ondersteund de tourbus in gedragen.
Jerry Cantrell verontschuldigde zich zelfs voor Staley, totaal niet nodig, als 20 jarige fan destijds vond ik het alleen maar heel erg cool allemaal, je grote held die met vier mooie vrouwen in zo'n bus verdwijnd:)

Wat een fantastische strot had Staley toch. Op dit live album laat de band zich van haar harde kant horen, maar dat maakt voor Staley niets uit. Het lijkt allemaal misschien minder emotioneel geladen, maar dat is het niet!
Heerlijk!

Nog nooit in z'n geheel beluisterd gek genoeg. Heb hem nu op (onofficieel) dubbel LP aangeschaft en zal als zodanig de oortjes eens goed aan het werk zetten.