Wireless - Positively Human Relatively Sane (1978)
mijn stem
1 stem
Canada
Rock
Label: Anthem
-
I Know You Know (3:27)
-
No Way Out (2:48)
-
Goodnight Ladies (3:51)
-
Right to Beg (4:18)
-
What You Make It (3:37)
-
The Hard Way (4:07)
-
Sign Right Here (3:39)
-
The Rut (4:36)
-
461 Markham (5:10)
0
geplaatst: 6 september 2024, 07:20 uur
Alsof blue eyed r&b-zanger Frankie Miller in een (hard)rock groep zingt.
Ik kocht een tweedehandsje van de groep Horseflies, die zo'n binnenhoes bevat waarop andere albums worden aangeprezen. Daarbij een afbeelding van de hoes van Positively Human Relatively Sane van Wireless. Nooit van gehoord maar de hoes maakt nieuwsgierig: alsof ik Anthrax zie in de video bij Madhouse ; het zit 'm in de dwangbuizen. Wireless blijkt een Australisch - Canadese groep te zijn en dit album werd ook in Nederland geperst.
De groep maakte drie albums, leer ik van The Canadian Pop Encyclopedia en bestond van 1976 tot 1981. Oorspronkelijk Australisch bleven ze na afloop van een tournee in Canada, waar Marty Morin de nieuwe drummer werd. Ze tourden frequent met Rush, die fans van de groep waren.
Nou blijkt ie op mijn streamingkanaal te staan en dát wilde ik horen. Vooral opvallend is de rauwe, van whiskey doordrongen stem van gitarist Michael Crawford, die dus lijkt op die van Frankie Miller.
Wireless speelt op hun tweede album Positively Human Relatively Sane rock, soms zo stevig dat het pure hardrock wordt. Op de eerste plaatkant is dat het geval op en het vlotte No Way Out en het midtempo Right to Beg. Een enkele keer doet drummer Marty Morin de zang en zo klinkt op What You Make It plotseling funkrock, waarmee kant 1 wordt afgesloten.
Kant 2 opent met het stevige The Hard Way, waarop lekker gitaarwerk klinkt van Crawford en Steve McMurray. In Sign Right Here weer lekkere licks, waarna het eveneens uptempo The Rut kalmer, bijna op z'n jazzrocks vervolgt, alsof we Steely Dan horen; Morin zingt hier. Met slotlied 461 Markham hoor ik weer "Frankie Miller op z'n stevigst", zoals de Schot deed op Dancing in the Rain. Lekker!
Rock, hardrock, funkrock, jazzrock. Vooral de eerste twee, maar door de laatste twee extra gevarieerd. Leuke bijvangst en als ik 'm ooit op vinyl mocht tegenkomen in een platenbak...
De plaat kreeg in 2011 een re-release bij het Britse Rock Candy, gespecialiseerd in gereviseerde versies van ouder werk, altijd met fraaie boekjes waarin de nodige informatie is te vinden. Ik bedoel deze editie.
Ik kocht een tweedehandsje van de groep Horseflies, die zo'n binnenhoes bevat waarop andere albums worden aangeprezen. Daarbij een afbeelding van de hoes van Positively Human Relatively Sane van Wireless. Nooit van gehoord maar de hoes maakt nieuwsgierig: alsof ik Anthrax zie in de video bij Madhouse ; het zit 'm in de dwangbuizen. Wireless blijkt een Australisch - Canadese groep te zijn en dit album werd ook in Nederland geperst.
De groep maakte drie albums, leer ik van The Canadian Pop Encyclopedia en bestond van 1976 tot 1981. Oorspronkelijk Australisch bleven ze na afloop van een tournee in Canada, waar Marty Morin de nieuwe drummer werd. Ze tourden frequent met Rush, die fans van de groep waren.
Nou blijkt ie op mijn streamingkanaal te staan en dát wilde ik horen. Vooral opvallend is de rauwe, van whiskey doordrongen stem van gitarist Michael Crawford, die dus lijkt op die van Frankie Miller.
Wireless speelt op hun tweede album Positively Human Relatively Sane rock, soms zo stevig dat het pure hardrock wordt. Op de eerste plaatkant is dat het geval op en het vlotte No Way Out en het midtempo Right to Beg. Een enkele keer doet drummer Marty Morin de zang en zo klinkt op What You Make It plotseling funkrock, waarmee kant 1 wordt afgesloten.
Kant 2 opent met het stevige The Hard Way, waarop lekker gitaarwerk klinkt van Crawford en Steve McMurray. In Sign Right Here weer lekkere licks, waarna het eveneens uptempo The Rut kalmer, bijna op z'n jazzrocks vervolgt, alsof we Steely Dan horen; Morin zingt hier. Met slotlied 461 Markham hoor ik weer "Frankie Miller op z'n stevigst", zoals de Schot deed op Dancing in the Rain. Lekker!
Rock, hardrock, funkrock, jazzrock. Vooral de eerste twee, maar door de laatste twee extra gevarieerd. Leuke bijvangst en als ik 'm ooit op vinyl mocht tegenkomen in een platenbak...
De plaat kreeg in 2011 een re-release bij het Britse Rock Candy, gespecialiseerd in gereviseerde versies van ouder werk, altijd met fraaie boekjes waarin de nodige informatie is te vinden. Ik bedoel deze editie.
* denotes required fields.
* denotes required fields.