BillyConnected - Disappear Here (2011)

Dit is dus een vette plaat. De Nederlanders zetten een goede Post-Rock plaat neer, een stijl die nog niet heel erg bekend is in de lage landen. Hoewel het album niet zoveel nummers telt, duren de nummers van BillyConnected relatief lang en maakt dat de EP van een acceptabele lengte.

De nummers kleuren een eigenrichting van verschillende elementen die we vaak zien bij bands als Sigur Ros, Explosions In The Sky, en zelfs een beetje Pink Floyd. De eigen stijl is een dikke pluspunt voor een band als deze, met enkel nog een EP op de markt.

Ik heb de CD met veel plezier beluisterd, en het wachten is nu op een full lenght album en DVD box Special Edition om nog langere tijd te genieten van het gevoel alsof je door een kanon met tien pond kruit de ruimte in wordt geschoten met deze sfeervolle, experimentele rock. Klasse.

"Disappear Here" is een overtuigend visitekaartje van de jonge post-rockband BillyConnected. Er wordt op sterke wijze een vrij eigen geluid neergezet in een genre dat toch wel snel richting clichés kan gaan. Slechts een paar keer hoor je de invloeden er iets te duidelijk doorheen; denk bij de piano en xylofoon waar het titelnummer mee opent eens aan iets anders dan Sigur Rós en kinderen met gasmaskers op.

Andere associaties zijn waarschijnlijk eerder onbedoeld: in "We Are Together" klinkt iets van Beck ten tijde van "Sea Change" door, vooral in de zang als die niet op modus Sigur Rós staat. Het levert een langgerekt, maar nergens saai nummer op waarin er naast atmosfeer ook plaats is voor een goede opbouw en spanningsboog.

Wat interessant is is dat er vaak niet gekozen wordt voor (noisy) gitaaruitbarstingen als de nummers in intensiteit toenemen. Alleen opener "Lullaby", waarschijnlijk wel het meest traditionele nummer van de EP, eindigt met een new wave(!)-achtige gitaarsolo. Het knappe is dat de intensiteitstoename vooral terug te horen is in het drumwerk dat steeds drukker wordt.

Voorts moet het kortste, maar beste nummer "Something" nog absoluut genoemd worden. De ingehouden climax waar het naar toe werkt doet me zelfs een beetje aan de band *SOFA* denken (wie kent ze nog?), die in sommige nummers ook een knappe fusie tussen pop en post-rock brachten. Dit nummer klinkt vrij speels, maar toch atmosferisch en is de kers op de taart. Deze EP maakt behoorlijk benieuwd naar de eerste full-length.