Ben E. King - What Is Soul? (1967)

Ik snap het niet........

Er zitten hier op MuMe toch redelijk wat Soul liefhebbers, maar Ben E. King laaten ze om de een of andere reden links liggen. Zijn eerste 5 albums (zijn beste 5) hebben alemaal maar 1 stem (mijn stem) behalve Don't play That Song die heeft er inc. die van mij 3. vreemd vreemd vreemd.

Wellicht komt het doordat er iets van een "gladheid" aan Ben E. King kleeft wat ik daar mee bedoel is dat het alemaal wat te netjes klinkt zeg maar. Stand By Me is zijn grootste en enigste hit geweldig nummer maar wel heel braaf en netjes. Ook nog redelijk bekend zijn de nummers Save the Last Dance For Me en Spanish Harlem, maar die nummers zijn nu net niet representatief voor zijn werk uit de jaren 60.

Dit album (wat mij betreft zijn beste) is zo veel meer dan eazy listening Soul.
Dit album staat bol van de zeer gevoelige Soul met bezinning en passie gebracht en hier staan wel degelijk nummers op die alles behalve "glad" en "netjes" zijn, Cry No More is lekker ruw, Katherine een zeer gevoelige krachtige liefdes verklaring, I Can't Break the News to Myself is is een uptempo song die zo van Ray Charles afkomstig kon zijn, maar vooral What is Soul is geweldig, scherp als een mes, uptempo, een ongeslepen diamant die als symbool staat voor wat Soul nu eigenlijk is. Ik durf te stellen dat als je What Is Soul blind hoort je het nooit aan Ben E. King zou koppelen.

oordeel zelf

Dus Soul liefhebbers kijk verder dan de compilatie albums van deze Legende en verdiep je in zijn reguliere albums uit de jaren 60 en ondek een heel andere Ben E. King dan die je kent.

4.5* maar schuurt tegen de 5* aan.

Ik zet dit geweldige album maar weer eens bij de updates, draait hier momenteel en ik snap nog steeds niet dat het maar 3 stemmen heeft.

Begin te geloven dat we hier te maken hebben met een verborgen parel.

Ben E.King verliet the Drifters in 1960 omdat hij onder het heersende contract te weinig inkomsten had, en maakte vervolgens voor Atlantic enige goede solo-albums, waarvan dit het laatste is, althans in de jaren '60. Afwisselend album, waarop Benjamin Earl Nelson (zijn eigenlijke naam) laat horen hoe goed hij als solozanger wel niet was. Hier en daar zeer gepassioneerd, dat ben ik geheel met thelion eens, maar wel net iets minder beklijvend dan Otis Redding, Wilson Pickett of Solomon Burke, met wie hij uiteraard concurreerde.

Ik kwam dit album laatst tegen als goedkope cd, en ben nu ook erg nieuwsgierig geworden naar zijn voorgaande albums voor Atlantic.

Omdat Thelion gelijk heeft; het is gewoon een goede soulplaat, hier en daar zoetjes, dan weer ruw. En omdat de plaat meer stemmen verdient dan de huidige, beschamende, 6...

Een paar (te) klassieke songs maar ook een aantal echte pareltjes. Katherine en What Is Soul zijn voorlopig favoriet.

Prachtplaat. 5*