B.B. King - King of the Blues (1960)

Een standaard blues werkje van King. Degelijk, maar niets speciaals.

Zoals spinout zegt, een standaard blueswerkje van King. Hetgeen voor mij persoonlijk betekent dat ik het als lekker voortneuriënde achtergrondmuziek kan gebruiken als ik er in de stemming voor ben, maar als ik behoefte heb aan wat emotionelers ga ik me ergeren aan steeds weer die bloedeloze arrangementen vol brave blazers en aan de gemakzucht die uit veel nummers klinkt. Een beetje zoals hoe Van Morrison vanaf de jaren negentig de blues zingt : lekker, maar na een paar nummers ook wel dertien in een dozijn. Uiteraard zegt dat allemaal evenveel over mij en mijn muzikale voorkeuren als over B.B. King : ik denk dat hij gewoon niet echt mijn ding is. Maar die stem, ja, die kan wel wat. . .

Vind dit een smakelijk vintage bluesalbum dat royaal tegemoet komt aan mijn ietwat ouderwetse muzieksmaak. De blazersarrangementen zijn misschien een beetje stereotiep, maar het accent ligt dan ook op de zang; ik vind B.B.King een erg goede zanger, en zijn stem klinkt hier nog relatief jeugdig en lenig.
Dit album werd o.a. door Ace uitgebracht, en dan krijg je er nog eens 10 interessante bonusnummers bij, die stammen uit de tijd dat hij was overgegaan naar ABC. Maar zonder die toevoeging is dit album ook al zeer genietbaar.

Dat die sigaret nog niet weggeretoucheerd is, zoals ze bij de postzegel met de afbeelding van Robert Johnson gedaan hebben. Politiek correct is dat toch?

Ach nee... ik google nu op Robert Johnson stamp, en ik zie het... wat verschrikkelijk... Maar wat B.B. King betreft, ik heb net zijn Completely well uit 1969 op CD gekocht, en bij de geremasterde heruitgave uit 1997 hebben ze dat album ook een nieuwe hoes inclusief kingsize (King-size?) sigaret gegeven... (Die foto hebben ze voor die ene CD maar liefst vier keer gebruikt – het lijkt wel een Disky-release.)

King of The Blues is wel enigszins vergelijkbaar met Singin' the Blues van 3 jaar daarvoor. B.B. King zingt de plaat weer vol met zijn fraaie stem op allerlei wijzen: langzaam of snel, met big band of met name begeleid door de elektrische gitaar & bluesy of iets meer jazzy. Toch is dit album iets minder afwisselend dan Singin' the Blues, daarvoor speelt de big band een net te grote rol. De songs zijn goed, maar over het geheel net wat minder. De solo's zijn weer uitstekend, zeker de elektrische gitaar van King. Maar de hele band speelt echt goed, ook hier weer zeker de piano & de blazers. Alles bij elkaar toch weer een prima plaat van B.B. King.

Genoeg blazers in elk geval, doet 'ie mij een groot plezier mee