The Baseballs - Strings 'n' Stripes (2011)

Orginaliteit is ver te zoeken

ohnee, nie nog 1

de eerste plaat was na 1 nummer al af te serveren

Ik vind deze na 1 lusiterbeurt beter dan hun debuut.

"I'm Not a Girl, Not Yet a Woman". Welke zelfrespecterende man gaat dit zingen?

Heb je die gasten ook weer, wat bezielt ze om een nummer dat niet eens een half jaartje oud is te coveren.

Hello

Nee zo lus ik er nog wel 13

Nog los van het feit of je daar als band zelf wel zin in heb, ik gok op uitmelken van een geheel toevallige kleine 'doorbraak'

Ik snap niet wat er mis mee is om een nieuw nummer te coveren?

Met deze band (nouja, band... marketingproduct is een betere benaming) is echter alles mis. Wat een verschrikkelijke liedjes hebben ze ook uitgezocht om te coveren...

Op 4 februari 2010 wonnen The Baseballs de Emma Award, de hoogste onderscheiding van de Finse muziek wereld voor het best verkochte album van 2009. Precies een maand later, op 4 Maart 2010, wonnen ze de Duitse Echo Muziekprijs in de categorie van 'Beste Nationale Nieuwkomer'.

Ik wist dat het slecht gesteld was met hedendaagse populaire westerse muziek, maar als dit het beste nationale muzikale duitse product is?

Het vorige album aan moeten horen. Vreselijk. De nummerkeuze is nu echter nog veel slechter, dus ik hoop echt dat mijn zusje niet ontdekt dat deze uitkomt en ze geen hits krijgen...

Op zich is het concept niet zo slecht bedacht: moderne nummers in een oud jasje stoppen. De manier waarop het gedaan wordt is alleen vreselijk.

Leuk voor op iemand anders zijn bruiloft. Of zelfs dat nog niet...

Dat is inderdaad erg bedroevend...

Als mijn kersverse bruid deze band geboekt zou hebben op de bruiloft, vroeg ik meteen de scheiding aan...

Ik heb ook geen probleem met het coveren van nieuwe muziek maar dit is zo slecht gedaan, alles klinkt hetzelfde en de muziekkeuze is zoals hier al meer gezegd om je janken.

doen ze dan ook niet, de officiele titel hebben ze aangehouden maar ze zingen She's Not a Girl

Bitch

This Is a Night (Het Is een Nacht) *
met Guus Meeuwis

Apart... ik weet niet wat ik ervan moet vinden.

Jammer, al een stuk minder goed dan hun debuutalbum. Heb alsnog erg genoten van covers als "California Gurls", "Paparazzi", "Hello" en vooral "Candy Shop". Het gevoel dat bij hun vorige album "Strike" heerste, Baseballs' covers zijn beter dan de originele (plastic) nummers, was hier grotendeels weg. "Candy Shop" was de grote uitzondering. 50 Cents' grootste faal veranderd in een heerlijk Rock & Roll nummer. "California Gurls" is van cliché wijvenpopnummer getransformeerd tot een hedendaagse surfnummer. "Tik Tok" heeft de swing gekregen die dit semi-Uffie nummer juist miste. En "Paparazzi" en "Hello", die als origineel eigenlijk al geweldig zijn, voegen wel iets leuks toe aan het album. Toch is de rest een faal. The Baseballs moeten uitkijken. Want het coveren is een vak apart en kan snel een trucje worden. De nadruk in dit album leggen op de Surfmuziek en de Hilly Billy, in plaats van semi-Grease classic Rock & Roll, zoals in "Strike!", was een goed idee om te laten horen dat het ook anders kan; maar dit had echt beter gekund. Jammer. Ik heb desalniettemin alsnog erg genoten van dit album.

Een dikke drie!

De Rihanna-cover was leuk voor een keer of twee.

Get out of the hype, boys!

Dit komt elke keer langs op de reclame. 'Candy Shop' en 'This is a Night' zijn in ieder geval leuker dan de originele versies, maar dat kon ook niet anders.

Op zich wel een grappig idee, maar het lijkt mij te veel een marketingproduct, zoals Arrie ook al zei. Ik denk dat een hele cd snel gaat vervelen.

Op Strike! slaagden the Baseballs erin enkele oudere en nieuwe nummers een vernieuwde invulling te geven. Umbrella, the Look, I Don´t Feel Like Dancin´... het luisterde allemaal heerlijk weg en is leuk voor op een feestje.
Op Strings ´N Stripes is de muziekkeuze minder. De covers zijn saaier, en dit album brengt geen vernieuwing. Zodoende slagen the Baseballs erin op hun 2e album al uitgekauwd te klinken.
Op de toegevoegde live-tracks is te horen dat ze live in ieder geval niet slecht zijn ( of slechter dan op cd ), maar hierdoor wordt de plaat wel te lang. This is a Night met Guus Meeuwis vind ik nog wel leuk en ook van Hello hebben ze een aardige versie weten te maken.
Verder is dit het allemaal net niet en kan ik dan ook niet anders dan een onvoldoende uitdelen. 2,5*

Het idee is wel leuk. The Baseballs gieten veel van deze hits in een swingend kleedje. Maar een coverband moet wel goed zijn om meer dan een gimmick te worden die gaat lopen met het hitgehalte van bekende nummers. Het is alsof je een gerecht aanpast door er een sausje over te gieten. Smaakt ineens helemaal anders. Maar als je diezelfde saus overal overkapt, smaakt het ook maar naar diezelfde saus. Bovendien maken ze nooit die nummers persoonlijk. Bij een cover moet je het nummer echt uitkleden en je eigen stijl er op los laten. Dat gebeurt te weinig. Alles draait bovendien rond de zang, wat voor meezingers leuk zal zijn. De begeleiding is zeer standaard en klinkt als puur betaalde muzikanten die er (gelukkig) hun brood mee verdienen. Dat is net iets anders bij de bonus live nummers. Daar merk je wel dat het vooral een ambiance covergroep is.