Alleen al die videoclip behorende bij Iron wist me te trekken: bombastisch, majestueus en ietwat over de top. Ja, dan moet je bij mij wezen.
Het is donker, hels en strijdhaftig; het is precies datgene waar ik al een tijd verzot op ben in de muziek. Heerlijk avontuurlijk. Alleen dit nummer al maakt erg nieuwsgierig naar een volwaardig album.
Dan is het toch wel even slikken als Brooklyn opeens een soulvol akoestisch nummer blijkt te zijn met een hoog folk-gehalte. Dit is helemaal niet spannend.... maar oh, wat klinkt dit mooi en wat behapt dit mooi mijn andere voorliefde van dit moment: rustig kabbelende nummers die puur worden gezongen en een subtiele begeleiding krijgen. Hier kan een mens toch spontaan blij van worden zo prachtig allemaal!
Baltimore's Fireflies start al heerlijk op de piano. Ik persoonlijk vind de stem niet op die van Antony lijken maar ik ervaar wel eenzelfde warme, betoverende gloed. Gooi er dan nog even een cello in, gevolgd door blazers en ik smelt weg. Wat is ook dit nummer bedwelmend. Dit zijn de nummers waar ik spontaan verliefd op kan worden en wat in dit geval ook daadwerkelijk gebeurd is.
Natuurlijk klinkt Wasteland helemaal niet zo bijzonder en hebben we dit al vaker gehoord. Toch is het een combinatie van stem en instrumentatie die deze compositie er voor mij bovenuit weet te tillen en me doet snakken naar een volwaardig album dat er hopelijk snel gaat komen.
Op deze EP krijgen we nog twee remixen van het magistrale nummer Iron als extraatje aan het einde. Aardig, maar ik heb er vaak niet zo veel mee en dat is hier al niet anders. Slecht is het zeker niet maar ik verkies veruit de originele versie en dan het liefst met de clip erbij (zegt de niet-liefhebber van videoclipjes).
Wat mij betreft is Woodkid de belofte van 2011 en ik hoop dat we later dit jaar een schitterend album mogen begroeten waar ik net zo enthousiast over kan worden als vorig jaar The Irrepressibles en Revere.