Frank Turner - England Keep My Bones (2011)

Wow, ben benieuwd waarom deze zo'n slechte waardering krijgt...

Ik ben ook erg benieuwd.....lowieke? Waarom?

Zelf vind ik dit album van Frank beter dan de vorige. Zo'n album waar de bonustracks echt een extraatje zijn. Frank stelt mij niet teleur. Het rockt, folkt (!) en heeft mooie rust momenten. De bezieling spat uit mijn speakers.

En voor de Mum'ers in een dipje...I Still Believe...gewoon hard.

Onder het motto 'Doe eens gek' ga ik deze plaat eens binnenhalen. Peggy Sangs the Blues klonk nog zo slecht niet. Ik ben overigens zo goed als volledig onbekend met alles wat met folk te maken heeft.

Frank Turner heeft 't 'm geflikt. Hij is de man die mij aan de folk heeft gekregen, de muziek waarvan ik niets moest hebben, waarvan ik gillend de kamer uitrende, tot een paar dagen
geleden...

Nog steeds moet ik weinig van folk hebben, maar dit album, en ook zijn vorige, wauw.
Het is niet de begeleiding, het is niet zijn rauwe punkstem, het zijn niet de uiterst meezingbare refreinen en het zijn zeker niet de folkinvloeden. Nee, veel bands hebben een van deze dingen.

Maar toch, dit doet me wat, maar waarom?
Ik kan deze vraag eigenlijk niet goed beantwoorden. Ik denk dat het de combinatie van zijn rauwe stem en de vaak redelijk poppy liedjes is, de bezieling waarmee hij gewone nummers tot iets bijzonders maakt.

Leaatje, ik wil je niet blij maken, maar dit is niet echt folk hoor...
Pop met een rockrandje, maar zeker geen folk.

Of punk met een folkrandje...of rock met een punkrandje. Ik hoor wat terug van The Pogues alsook Green Day achtige dingen...of a la Luka Bloom i.c.m. Dropkick Murphy's. Het is een muzikaal ratjetoe, maar dat zich wel goed doet laten smaken.

Een uitnodiging voor de EO-jongeren dag kan Frank voorlopig wel vergeten, maar voor de atheïstisch onder ons is Glory Hallelujah een prachtig lijflied. Prima album met een rauw randje dat het net wat extra's geeft.

Wauw, wat klinkt I Still Believe lekker! Dit ga ik zeker binnenkort even checken.

Weer zo'n fijne ontdekking, meteen al ruim beoordeeld! 2011 is echt heerlijk tot nu toe, al heb ik nog nooit eerder een muziekjaar zo intensief gevolgd.

Fijne rockende, pakkende liedjes. Fijne stem heeft hij ook. Als agnost/atheïst moet ik toch ook wel grinniken bij een mogelijk soort anthem als Glory Hallelujah. Maar goed. de rest mag er dus ook zeker zijn gezien de score.

Pop met een redelijk breed folkrandje zou ik het dan noemen

Ik zou deze plaat toch echt folk met een rock randje noemen, pop hoor ik hier niet in terug, maar eigenlijk is dat een non-discussie. Het gaat om de inhoud van de muzikale omlijsting, meer dan dat het over iets anders gaat.

Het vorige album van Frank vond ik erg tegenvallen. Ik miste daar de eigenheid, de bezieling. Klinkt misschien vreemd, maar het voelde alsof hij zijn 'stem' was krijtgeraakt.

Dit album is precies het tegenovergestelde van dat gevoel. Deze plaat heeft weer die bezieling die ik ook op zijn solo debuut hoorde. Dat komt natuurlijk door het thema van deze plaat en Frank's liefde voor dit thema. Engeland.

Frank zingt over Engeland, wat het betekent om Engels te zijn, over zijn geboortegrond, Wessex en hij zingt over de verbondenheid die hij voelt met al die andere eilandbewoners. Het sterkste echter, naar mijn bescheiden mening, is de wijze waarop hij die gevoelens weet om te zetten naar een universele beleving. Een universeel verbond.

Hij zingt over de rivieren en hoe de rivieren alle mensen verbindt, zowel de levenden als de doden, maar dat doen niet alleen de rivieren in Engeland. Dat doen rivieren over de hele wereld. Langs rivieren liggen de oudste nederzettingen tenslotte.

Misschien klinkt dit allemaal wat vaag, maar laat er geen misverstand over bestaan. Deze plaat rockt ook gewoon, maar hij rockt wel met net dat beetje extra dat het wat mij betreft een van de beste, dan wel meest ooorspronkelijke platen maakt van 2011.

En I still believe is gewoon heerlijk en Glory hallelujah (opgenomen in een kerk, by the way....) is heerlijk in zijn provocatie.

Een prima album met het punk- en folkhart op de juiste plaats. Niet overal even consistent naar mijn mening maar met een paar duidelijke uitschieters (I still believe, I am disappeared, english curse en enigszins provocerende maar vooral op de lachtspieren werkende atheIstische meedeiner Glory hallelujah) kom ik uiteindelijk toch nog op een ster of 4 (kan in de toekomst nog een halfje omlaag of omhoog, dat is afwachten.

Heel enthousiast wordt ik hier niet van. Dan maar echte folk daar zijn zat bandjes die meer emotie in hun muziek stoppen dan frank hier doet. Vindt er ook weinig aan misschien dat hij niet kan zingen en dat blijkt dan weer echt punk te zijn.

Los van het afgrijselijke Rivers is dit toch een fijn folk-rock plaatje. Veel gitaarwerk, viooltje hier, pianootje daar. I like.

Lekker album zeg, het enthiousiasme spat ervan af. Je merkt gewoon dat dit album met veel plezier gemaakt is, en dat maakt het lekker te luisteren!

Wat een ongelofelijk goede eerste luisterbeurt zeg. Enthousiasme, plezier, alles zit erin. Lekker up-tempo. Ben benieuwd of ik het zo goed blijf vinden. Voor nu 4*

Ik kan er maar geen genoeg van krijgen, wat een heerlijke plaat
Halfje erbij dus.

Ben om na het geweldige optreden op Lowlands . Ik heb mij blijkbaar weer erg vergist in een band. Maar ik geniet er nu niet minder van. De energie komt nu helemaal oprecht op mij over. En het is misschien niet echt folk. Maar alle nummers staan als een huis met de overtuigingskracht van Frank erbij kan je dag altijd goed beginnen.

Het is een album dat ik gisteren en vandaag niet uit mijn playlist kon slaan. Wat wil je ook als je een album start met Eulogy dat slechts een inleiding is op Peggy Sang the Blues. Hoe dat nummer wordt opgebouwd, dansen moet bijna. Ik zit dan ook constant heen en weer te wiegen op mijn stoel als die weer eens voorbij komt. Het enthousiasme waar ik het over had in mijn vorige post blaast je in alles omver en gaat vrolijk verder in I Still Believe. Geen ingewikkelde rifjes, geen andere poespas, gewoon rock 'n roll. Piano, mondharmonica, iets simpels als rock 'n roll will save us all. After all.
Rivers vervolgens is dan even wennen. Het is een stuk rustiger, en af en toe moet ik erbij een beetje aan The Decemberists denken, iets wat wat mij betreft helemaal geen schande is. Het zorgt voor wat rust na de kickstart aan het begin. De modulatie brengt vervolgens nog meer pracht aan het nummer tot I Am Disappeared aanvangt en het tempo weer wat opvoert. Het niveau blijft ook hier hoog. Alle nummers gaan tot nu toe volgens hetzelfde (pop)concept maar met zodanig veel variatie dat het stuk voor stuk krachtige songs zijn geworden. Dat concept wordt in het geheel losgelaten in zijn English Curse. Een leuk verhaal wat hij vertelt, a capella, maar ik heb toch liever dat hij zijn band gewoon laat meespelen. Heel knap en artistiek natuurlijk maar geef mij maar gewoon het volgende nummer, One Foot Before the Other. Daar geniet ik toch weer een stukje meer van. Het brult, gromt en het gaat hard. Toch weer een andere kant van Turner in de vorm van een punky nummer. Prachtig hoor.
If Ever I Stray is dan weer lekker onschuldig. Lijkt het. Het gegrom uit het vorige nummer is echter nog niet helemaal weg. Tja, het bevalt me eigenlijk allemaal. Dit betoog dat moet aansporen om dit album te gaan luisteren wordt er nou niet echt leuker op. Ik kan dan ook beter de laatste nummers in een keer noemen: het zal je niet teleurstellen, zeker de laatste niet. Daar wordt je pas echt euforisch van, en ik ben geen atheïst.

There is nooooo God, so clap your hands together
There is nooooo God, no heaven and no hell
For there is nooooooo, we're all in this together
There is noooo God So ring that vict'rybell

Ik ga voor 4,5*

Steen goede plaat. Heerlijk klinkende sentimentele nummers. Misschien wat simpele teksten. Aan de andere kant is het ook weer geen sentimenteel gezwets.



Niet mee eens. Ik vind het een heerlijk nummer.

Lowlands was echt een super optreden.

Ik had nog nooit van Frank Turner gehoord.
Wat een verrassing.
Geweldige stem, veel variatie en alles zeer meeslepend.
Ik wil een plaat liever niet grijs (kapot) draaien, maar deze krijg ik maar niet uit mijn Cd-speler

Op naar Paradiso dan maar

Prettig album!
Frank Turner is te omschrijven als een soort Billy Bragg 2.0 met een flinke dosis The Gaslight Anthem. Ook in de verte is onze eigen Racoon terug te horen.

Deze gaat nog veel rondjes maken!

Ik geef niet snel 5 sterren, maar zijn concert in Hasselt heeft het laatste zetje gegeven.

Wat een fantastische muziek.

In Hasselt was ook al wat nieuw werk te horen, maar helaas komt zijn volgende CD pas volgend jaar uit.

Aanstaande donderdag ga ik hem zien in Paradiso, ben benieuwd!

Dat wordt echt genieten dat verzeker ik je. Vorig jaar was die nog in de oude zaal van de melkweg, dat was echt een feest!

Halfje erbij. Inmiddels op Lowands en in Paradiso meegemaakt en ik vind het gewoon een geweldige plaat. Rivers blijf ik skippen en van English Curse ben ik ook niet weg, maar de rest is en blijft genieten.

Meer dan uitstekende plaat van deze Britse bard; de nummers en de nummervolgorde; het klopt allemaal. Rivers en English Curse vind ik typische Engelse folklore, wat ik juist wel goed vind thuis passen op deze plaat.

Zoals hieronder is te lezen is het vooral een goede ervaring om deze man live te zien spelen; gegarandeerd een feestje en een niet te missen toevoeging bij nummers als If Ever I Stray of Glory Hallelujah.

Alhoewel ik me er soms op betrap dat het positivisme van Frank me op de zenuwen werkt (raar is dat, want ik vind het tegelijkertijd ook juist het grootste pluspunt van de beste man) blijkt dat ik na 4 jaar deze plaat nog steeds geregeld uit de kast haal en dat ik grote delen luidkeels mee kan zingen. Daarom verhoogd naar 4,5*.

Het is inmiddels niet meer zo