Frank Turner - England Keep My Bones (2011)

Het is een album dat ik gisteren en vandaag niet uit mijn playlist kon slaan. Wat wil je ook als je een album start met Eulogy dat slechts een inleiding is op Peggy Sang the Blues. Hoe dat nummer wordt opgebouwd, dansen moet bijna. Ik zit dan ook constant heen en weer te wiegen op mijn stoel als die weer eens voorbij komt. Het enthousiasme waar ik het over had in mijn vorige post blaast je in alles omver en gaat vrolijk verder in I Still Believe. Geen ingewikkelde rifjes, geen andere poespas, gewoon rock 'n roll. Piano, mondharmonica, iets simpels als rock 'n roll will save us all. After all.
Rivers vervolgens is dan even wennen. Het is een stuk rustiger, en af en toe moet ik erbij een beetje aan The Decemberists denken, iets wat wat mij betreft helemaal geen schande is. Het zorgt voor wat rust na de kickstart aan het begin. De modulatie brengt vervolgens nog meer pracht aan het nummer tot I Am Disappeared aanvangt en het tempo weer wat opvoert. Het niveau blijft ook hier hoog. Alle nummers gaan tot nu toe volgens hetzelfde (pop)concept maar met zodanig veel variatie dat het stuk voor stuk krachtige songs zijn geworden. Dat concept wordt in het geheel losgelaten in zijn English Curse. Een leuk verhaal wat hij vertelt, a capella, maar ik heb toch liever dat hij zijn band gewoon laat meespelen. Heel knap en artistiek natuurlijk maar geef mij maar gewoon het volgende nummer, One Foot Before the Other. Daar geniet ik toch weer een stukje meer van. Het brult, gromt en het gaat hard. Toch weer een andere kant van Turner in de vorm van een punky nummer. Prachtig hoor.
If Ever I Stray is dan weer lekker onschuldig. Lijkt het. Het gegrom uit het vorige nummer is echter nog niet helemaal weg. Tja, het bevalt me eigenlijk allemaal. Dit betoog dat moet aansporen om dit album te gaan luisteren wordt er nou niet echt leuker op. Ik kan dan ook beter de laatste nummers in een keer noemen: het zal je niet teleurstellen, zeker de laatste niet. Daar wordt je pas echt euforisch van, en ik ben geen atheïst.

There is nooooo God, so clap your hands together
There is nooooo God, no heaven and no hell
For there is nooooooo, we're all in this together
There is noooo God So ring that vict'rybell

Ik ga voor 4,5*

Meer dan uitstekende plaat van deze Britse bard; de nummers en de nummervolgorde; het klopt allemaal. Rivers en English Curse vind ik typische Engelse folklore, wat ik juist wel goed vind thuis passen op deze plaat.

Zoals hieronder is te lezen is het vooral een goede ervaring om deze man live te zien spelen; gegarandeerd een feestje en een niet te missen toevoeging bij nummers als If Ever I Stray of Glory Hallelujah.