Joseph Arthur - The Graduation Ceremony (2011)

Eerst en vooral. Ik verbaas me er toch over dat hier zo weinig reacties staan, terwijl bij pakweg de nieuwe van Coldplay of Radiohead na een uur al 5 pagina’s aan reacties staan. Nou ja, misschien een beetje een overdrijving van mij, maar toch. Joseph Arthur maakt immers muziek zoals muziek in z’n meest pure vorm klinkt (man met gitaar), opgesmukt met strijkers, af en toe wat pianospel en een ritmesectie. ‘The Graduation Ceremony’ is alweer een erg goeie plaat van de Amerikaanse singer-songwriter, die erg gewaardeerd wordt hier.

Joseph Arthur is begiftigd met een stem die veel aankan, zowel gewone zang als falsetto. Die laat hij in verschillende nummers horen, waaronder het fraaie ‘Horses’. Zijn stem, teksten en gitaar staan centraal, en spreiden hun kwaliteiten tentoon. De teksten zijn vrij introspectief, en behandelen centrale thema’s als liefde, vriendschap, eenzaamheid en verlorenheid. Toch is er ook wat blijdschap te vinden in de liedjes. ‘The Graduation Ceremony’ is hierdoor een lekker ijsje met een wat wrange nasmaak. Of net andersom.

Sterkste nummers zijn voor mij de opener, ‘Watch Our Shadows Run’ en ‘Gypsy Faded’. Zij delen, samen met de andere nummers trouwens, een gezamenlijke eigenschap; ze klinken erg vertrouwd. Joseph Arthur heeft ervoor gezorgd dat de melodieën en refreintjes in de songs op ‘The Graduation Ceremony’ herkenbaar klinken, en makkelijk blijven hangen in je hoofd. Ik betrap mezelf er in ieder geval regelmatig op dat ik een deuntje van Arthur aan het neuriën ben, en dat is absoluut een gave, als je je songs die extra magie kan meegeven.

De hoes lijkt van kleuren en opvulling wel een beetje op de andere hoezen van Arthur, en past ook goed bij de muziek. Licht, met een donker randje. Het lijkt een schilderij gemaakt door een kind, maar na wat opzoekingwerk op internet las ik met verbazing dat het een werkje van Arthur’s hand is.

Een kleine smet op de plaat is misschien dat vooral het eerste deel van de plaat volstaat met sterke nummers, terwijl naar het einde toe toch enkele zwakkere nummers staan. Ik doel dan vooral op ‘Midwest’, maar ook ‘Call’ is niet meer van het niveau van de eerste nummers. ‘Gypsy Faded’ is dan weer erg sterk, en ook de afsluiter mag er wezen.

Joseph Arthur is een artiest waarvan ik altijd wel een nieuwe plaat zal kunnen waarderen; daarvoor heeft hij al genoeg moois afgeleverd. Deze plaat vind ik net wat minder sterk dan enkele voorgaande platen, maar toch nog goed genoeg om een mooi cijfer te krijgen. Daarstraks heb ik een liveversie van ‘Gypsy Faded’ bekeken, alleen Arthur en z’n gitaar, en dat vond ik warempel nog beter dan de studioversie. Volgende keer dan maar “een man en z’n gitaar”, Joseph?

3,5 sterren