Five or Six - A Thriving and Happy Land (1982)

Als je dit album gaat luisteren met het idee een verzameling songs te horen kom je bedrogen uit. Vrijwel elk nummer is een bijna meditatieve zich herhalende laag van geluiden. Uiteindelijk gaat de zanger hier vaak verderop in het nummer overheen 'zingen'. Tussen aanhalingstekens, omdat het vaak nauwelijks zingen is te noemen, hier en daar is het zelfs vals (denk richting Section 25 maar dan erger). Je moet er dus van houden, geen verwachtingen hebben, het gewoon laten gebeuren, je mee laten voeren, onbevooroordeeld zijn.
Als je er op die manier naar gaat luisteren valt er best wel wat te genieten. Ga je luisteren in de hoop een lekkere post-punk plaat te ontdekken zal dit je tegenvallen. Wat ik me persoonlijk afvraag is of ik ooit de behoefte krijg dit weer te gaan luisteren. Met uitzondering van het eerste nummer dan. Dat heeft net dat pakkende (een sterke drive), dat me er toe kan zetten het vaker draaien.

Ik weet nog dat ik dit album ergens voor 1 euro heb kunnen kopen. Het was al wel een aantal jaren nadat ik regelmatig het eerder aangeschafte Polar Exposure veel draaide. Toen ik echter dit album had aangeschaft was mijn muzikale smaak wat veranderd en kan me eigenlijk niet meer herinneren toendertijd het album te hebben beluisterd. Dat zal wel, maar daar is geen actieve herinnering meer aan. Het album werd ook wel betiteld als een flop. Ik weet niet of het album enkel in Nederland is uitgegeven. Een gedeelte van het album is wel in Tilburg opgenomen en uitgegeven door het Nederlanse label Boudisque. Van de 9 leden van Polar Exposure zijn er nog 4 over.
De muziek gaat verder waar de B kant van Polar Exposure was gebleven. Na al die jaren zijn de kritieken wel positiever, men ziet er toch meer een tijdsdocument in. Opnieuw zeer experimenteel.
Toch moet ik zeggen dat ik na zo'n kleine 40 jaar toch meer onder de indruk ben. De plaat is afwisselend, soms gewone soundscapes, maar soms ook wel pogingen om tot een bepaalde songstructuur te komen. De zang (volgens mij een ander zanger dan bij Polar Exposure) is allesbehalve zuiver, maar wie zeurt daarover in die tijd.
Ik heb ze nooit live gezien, heb geen idee hoe dat klonk (op ie enkele live nummers op Polar Exposure na). Kant 2 is redelijk meditatief. langzame klanken, onzekere zang daarover heen. Niet echt post punk, maar wel intrigerend. Je merkte wel dat in die tijd er niet echt kritisch werd geluisterd, het ging alles behalve om de perfectie en belangrijker was het gevoel of wat een band wilde zeggen met de muziek.
Ik kan de muziek veel meer waarderen dan toen ik de plaat kocht en deze lang onder een grote stapel bleef liggen. Zeker gezien vanuit de tijd is het mooie muziek en ik denk zeker dat het achteraf andere groepen heeft beïnvloed.