David A. Stewart - Lily Was Here (1989)

Regisseur Ben Verbong zoekt het nooit zo in Nederland als het gaat om een geschikte componist vinden. Met Nicola Piovani werkte hij een keer of 5 samen, waaronder De Schorpioen en Het Meisje Met het Rode Haar. Voor De Kassiere kwam David A. Stewart aan boord, die wel iets van affiniteit met film had toendertijd, alhoewel deze bijzonder vaak slechts als popmuzikant werd gevraagd. Logisch gezien zijn achtergrond, en hieruit vloeide een hit voort. Al wat eerder, zo rond 68' was er dat gevoel van filmmakers om een pophitje er in te stoppen, iets aanstekelijks, iets wat meer publiek zou moeten trekken en de verkoop van soundtrack cd's zou verhogen. Dat gebeurde uiteraard in een sneltreinvaart. Stewart ging samen met Candy Dulfer om de tafel zitten waaruit het overbekende gepopulariserende stuk vandaan komt; Stewart speelt gitaar, Dulfer reageert met de sax. En dat is uitstekend, voor een gigantische succes wereldwijd garant zelfs! Maar Stewart schreef ook de score, waarvan weinige zich maar iets kunnen herinneren. De film heeft wat weg van Besson's La Femme Nikita, zo klinkt De Kassiere dus aardig als Eric Serra's score. Het resultaat is een zeer beklemmende score waar Stewart piano, gitaar en synthesizers omzet in een soms grauw omhulsel. Patrick Seymour hielp zo hier en daarmee met de score, maar zijn invloeden zijn moeilijk af te lezen. Deze zelfde man verzorgde zo ook harmonica melodieen voor Stewart's score van Cookie's Fortune. Seymour scoorde echter ook zelfstandig scores waaronder Paul Verhoeven's Showgirls en De Johnsons. 4 sterren

Ik heb destijds de cd gekocht enkel en alleen om de schitterende versie van Here comes the rain again te hebben. Verder wel een leuke soudtrack.

Lekkere soundtrack. Moet met schaamte bekennen dat ik de film nooit gezien heb, maar de soundtrack wel vaak heb geluisterd. Vind Candy Dulfer vaak een beetje het rauwe randje missen in haar geluid, dat vind ik van de rest van de muziek op deze plaat overigens ook. Toch blijft het een top-saxofonist, en blijft deze plaat garant staan voor drie kwartier luisterplezier...

Favorieten zijn "Lily of the Valley" en "Here Comes the Rain Again".

Verrassing van de week!

Destijds toen ik een jaar of 13 a 14 was had ik al een muzikale mening en die was niet positief over de dikke hit van dit album. Vond t maar een vervelend stukje muziek. Verder heb ik David A hoog zitten (zeker ook zijn solowerk) dus toen ik deze tegenkwam bij de kringloop voor maar liefst 75 cent ging ik toch snel overstag.

En daar heb ik zeker geen spijt van! Het is een zeer fijn album. Het gaat best allerlei kanten op maar wel veelal de goede kant. Met Toyshop Robbery een freaky jazzstuk, The Coffin is een minimalistisch stukje modern klassiek, Second Chance heeft een duistere Twin Peaks/Julee Cruise vibe en de nieuwe ingetogen verse van Here Comes the Rain Again (gewoon met Annie, die hier Ann heet) is een schot in de roos.

Dus de 75 ct haal ik er wel uit

Erg lekkere soundtrack. Gisteren weer eens onder het stof vandaan getrokken en onder het genot van een goed wijntje twee keer voorbij laten komen. Soms word inderdaad het duistere van Twin Peaks opgeroepen en dat spreekt mij aan. Die soundtracks komen hier ook regelmatig voorbij. Het is allemaal niet hemelbestormend of uniek, maar sfeervol des te meer. Speciale vermelding voor Here Comes The Rain Again , die kaal zeker overeind blijft. 4 sterren