Cults - Cults (2011)

Luisterend naar breakthrough-single Go Outside en de andere al bekende liedjes Oh My God en You Know What I Mean zou je zweren dat er Zweden ipv Verenigde Staten bovenaan deze pagina moet staan. Extreem zonnige en lieve popmuziek die deze zomer ongetwijfeld ontzettend veel aandacht en lof gaat krijgen.

Ook het Robert Longo-artwork is erg leuk trouwens.

Bumper vind ik wel extreem veel lijken op Give Him a Great Big Kiss, van The Shangri-las. YouTube - ‪The Shangri-Las - Give Him A Great Big Kiss‬‏ , en dat is niet het enige nummer wat doet denken aan dit blanke Amerikaanse meidenbandje.

Grappig dat deze band hier zo weinig aandacht krijgt. In de VS zijn ze al redelijk bekend (Best New Music van Pitchfork) en terecht, want de liedjes zijn onweerstaanbaar. Schattig en puur, maar wel mooi afgewerkt en met een oor voor detail. Het zijn niet alleen maar drie-akkoorden-songs, maar daarachter liggen mooie op Phil Spector gebaseerde klanktapijtjes.

Na 1 luisterbeurt wilde ik direct 4,5* geven!

Altijd leuk om albums te ontdekken puur omdat de hoes je op één of andere wijze weet te trekken.
Zo was dat dus ook bij Cults. De hoes springt er uit zonder dat ie nu zo bijzonder te noemen valt.
Hoe dan ook: aandacht getrokken en dat is al heel wat in het enorme aanbod dat dagelijks over ons gestort wordt.

Stap twee is bij mij meestal dan zapgedrag: samples zoeken, MySpace, YouTube enzovoort.
En dat kan juist wel eens verkeerd uitpakken en dat was dus bij Cults het geval. 'Nee he, niet weer zo'n zonnig lo-fi bandje die oude tijden willen doen herleven' (Shangri-Las werden al genoemd waar ik The Supremes aan toe wil voegen).
En weg ben ik weer.

Toch blijft een album soms op onverklaarbare wijze dan toch in het geheugen hangen. 'Zou ik niet toch eens het hele album moeten proberen te luisteren?'
Zo geschiedde: Cults kreeg de complete luisterbehandeling en de conclusie is dat het inderdaad wat oude tijden wil doen laten herleven, het misschien net even bandje nummer zoveel is die deze kant opgaat maar dat het tegelijkertijd wel degelijk weet op te vallen.
Ik kan nog niet goed verklaren waarom dan wel. Waarschijnlijk omdat het retro-randje er niet zo duimendik bovenop ligt. Het heeft iets eigens, iets anno nu (cliché, ik weet het maar toch is het zo).

Zomers? Tuurlijk, maar dat is niet zo erg. Zolang het lekker is maakt dat niet uit.
Ondanks dat de vergelijking kant noch wal raakt heb ik een Beach House-gevoel bij dit album. Muziek die in eerste instantie wat langs me heengaat en toch stiekem langzaam onder de huid kruipt waardoor de waardering stijgt.
Het zou zomaar eens kunnen opgaan voor dit titelloze, fris en fruitige debuut van Brian Oblivion en Madeline Follin: rustig aan stijgen naar meer, meer, meer. Ze zouden zomaar eens kunnen gaan zorgen voor de soundtrack van deze zomer.

Het eerste dat ik ervaar bij het beluisteren van deze plaat, is een aangenaam gevoel. Toch weet het niet helemaal te raken, en vind ik het soms ietwat saai worden. Maar, wat aERo al zei, dit is een zomers plaatje, met een zweem van vervlogen tijden in zich. Bovendien duurt te plaat niet te lang, wat ik bij dit soort muziek ook een pluspunt vind.

Dat Beach House-gevoel dat aERo heeft, dat ervaar ik bij vlagen ook. Alleen is Beach House er nooit in geslaagd om onder de huid te kruipen bij mij, en zie ik deze plaat daar ook niet toe in staat. Een nummer als 'You Know What I Mean' klinkt als een mix tussen die zomerse sixtiesgroepjes en modernere elementen. En zo vergaat het eigenlijk de hele plaat. Stuk voor stuk aangename nummers om naar te luisteren, maar echt pakkend? Neen. Maar dat hoeft voor mij ook niet, want van dit soort muziek verwacht ik dat niet. Gewoon lekker in m'n luie tuinstoel doorzakken.

3 sterren

Echt totaal nikszeggende muziek vind ik dit. Echt prettig om te luisteren is het ook niet de stem gaat je op de zenuwen werken. Pitchfork smaak zit weer eens erg ver van die van mij af. Af en toe doe ik er wel eens ontdekkingen mee maar meestal zitten ze toch totaal op een andere lijn. En als ik deze op een andere manier had gehoord had ik wel kunnen gokken dat zij het weer geweldig zouden vinden. Dus echt een cd voor de pitchfork freak.

Juist een heerlijke sound weet Cults hier neer te zetten. Ik trek meer de vergelijing richting Cat's Eyes het project van horrors zanger Farris Badwan.

Ja die hoes eist inderdaad de aandacht op. Een zwartwit foto van 2 mensen en that's it!