0
geplaatst: 13 juni 2011, 13:20 uur
Altijd leuk om albums te ontdekken puur omdat de hoes je op één of andere wijze weet te trekken.
Zo was dat dus ook bij Cults. De hoes springt er uit zonder dat ie nu zo bijzonder te noemen valt.
Hoe dan ook: aandacht getrokken en dat is al heel wat in het enorme aanbod dat dagelijks over ons gestort wordt.
Stap twee is bij mij meestal dan zapgedrag: samples zoeken, MySpace, YouTube enzovoort.
En dat kan juist wel eens verkeerd uitpakken en dat was dus bij Cults het geval. 'Nee he, niet weer zo'n zonnig lo-fi bandje die oude tijden willen doen herleven' (Shangri-Las werden al genoemd waar ik The Supremes aan toe wil voegen).
En weg ben ik weer.
Toch blijft een album soms op onverklaarbare wijze dan toch in het geheugen hangen. 'Zou ik niet toch eens het hele album moeten proberen te luisteren?'
Zo geschiedde: Cults kreeg de complete luisterbehandeling en de conclusie is dat het inderdaad wat oude tijden wil doen laten herleven, het misschien net even bandje nummer zoveel is die deze kant opgaat maar dat het tegelijkertijd wel degelijk weet op te vallen.
Ik kan nog niet goed verklaren waarom dan wel. Waarschijnlijk omdat het retro-randje er niet zo duimendik bovenop ligt. Het heeft iets eigens, iets anno nu (cliché, ik weet het maar toch is het zo).
Zomers? Tuurlijk, maar dat is niet zo erg. Zolang het lekker is maakt dat niet uit.
Ondanks dat de vergelijking kant noch wal raakt heb ik een Beach House-gevoel bij dit album. Muziek die in eerste instantie wat langs me heengaat en toch stiekem langzaam onder de huid kruipt waardoor de waardering stijgt.
Het zou zomaar eens kunnen opgaan voor dit titelloze, fris en fruitige debuut van Brian Oblivion en Madeline Follin: rustig aan stijgen naar meer, meer, meer. Ze zouden zomaar eens kunnen gaan zorgen voor de soundtrack van deze zomer.
Zo was dat dus ook bij Cults. De hoes springt er uit zonder dat ie nu zo bijzonder te noemen valt.
Hoe dan ook: aandacht getrokken en dat is al heel wat in het enorme aanbod dat dagelijks over ons gestort wordt.
Stap twee is bij mij meestal dan zapgedrag: samples zoeken, MySpace, YouTube enzovoort.
En dat kan juist wel eens verkeerd uitpakken en dat was dus bij Cults het geval. 'Nee he, niet weer zo'n zonnig lo-fi bandje die oude tijden willen doen herleven' (Shangri-Las werden al genoemd waar ik The Supremes aan toe wil voegen).
En weg ben ik weer.
Toch blijft een album soms op onverklaarbare wijze dan toch in het geheugen hangen. 'Zou ik niet toch eens het hele album moeten proberen te luisteren?'
Zo geschiedde: Cults kreeg de complete luisterbehandeling en de conclusie is dat het inderdaad wat oude tijden wil doen laten herleven, het misschien net even bandje nummer zoveel is die deze kant opgaat maar dat het tegelijkertijd wel degelijk weet op te vallen.
Ik kan nog niet goed verklaren waarom dan wel. Waarschijnlijk omdat het retro-randje er niet zo duimendik bovenop ligt. Het heeft iets eigens, iets anno nu (cliché, ik weet het maar toch is het zo).
Zomers? Tuurlijk, maar dat is niet zo erg. Zolang het lekker is maakt dat niet uit.
Ondanks dat de vergelijking kant noch wal raakt heb ik een Beach House-gevoel bij dit album. Muziek die in eerste instantie wat langs me heengaat en toch stiekem langzaam onder de huid kruipt waardoor de waardering stijgt.
Het zou zomaar eens kunnen opgaan voor dit titelloze, fris en fruitige debuut van Brian Oblivion en Madeline Follin: rustig aan stijgen naar meer, meer, meer. Ze zouden zomaar eens kunnen gaan zorgen voor de soundtrack van deze zomer.
* denotes required fields.
* denotes required fields.