Vladislav Delay Quartet - Vladislav Delay Quartet (2011)

De preview tracks beloven al veel moois. Deze wordt, hoe dan ook, aangeschaft.

iets om naar uit te kijken deze...

Geen gemakkelijke hap deze. Ik weet nog niet wat ik er juist van moet denken.

Zelden zo uitgekeken naar een album als naar deze! De LP is dan ook al lang en breed gepreordered. Maar daar ga ik niet op wachten, want ik zag dat het album inmiddels reeds online te vinden is. Morgen ga ik er dus maar eens goed voor zitten. Mijn bevindingen horen jullie gauw.

Bij nader inzien, zo lang kon ik al niet eens meer wachten: ik beluister 'm as we speak. Een goede keuze, want de plaat lijkt uitermate geschikt voor dit late, eenzame uur van de dag.

Coole hoes trouwens.

geweldige plaat zeg, eentje die vaker beluisterd moet worden. Ik kom bijna los van de grond.

Een nieuwe Sasu Ripatti, deze maal met een nieuw gezelschap en onder weer een 'nieuwe' noemer: Vladislav Delay Quartet. Ripatti's electronica project Vladislav Delay is reeds bekend en alom gerenommeerd, maar met dit quartet combineert hij op deze plaat electronische improvisatie met akoustische improv en wordt dit tot een samenhangend geheel gesmeed.

Voor de release had ik al wat tracks geluisterd, die online te vinden waren op Ripatti's website; toen ik vervolgens het album voor de eerste keer opzette en de openingstrack hoorde, was het daardoor even slikken. Minus Degrees, Bare Feet, Tickles is een grimmige track met een massief geluid van ruis, langgerekt krijsende saxofoon en, naar het einde toe, industrieel aandoend gedreun. Het is pure noise dat in niets met jazz van doen heeft: geen melodie, geen ritme; slechts noise.
Sonta Teresa, Des Abends en Hohtokivi zijn daarna een stuk minder in your face: de nummers zijn minder massief; de percussie brengt iets meer ritmiek, iets meer afwisseling; en de sax begint wat meer gevarieerde verticale notenopvolgingen te spelen. Maar het blijft vooral ruis en electronische noise dat de klok slaat, en van een daadwerkelijk quartet horen we nog slechts de eerste aanstalten.
De vier mannen smelten samen tot een heus quartet vanaf de track Killing the Water Bed. De ritmesectie begint meer ritmisch te spelen, de bas speelt heuse motieven, en de saxofoon speelt free jazz riffs die electronisch worden gesampled en vervormd. Hoogtepunt van het album is dan Louhos, waarin free jazz en electronische improv samen geweldig culmineren.

Het was even wennen dus, dit album, omdat het toch weer net iets anders is dan verwacht. Maar nu is het ook juist mede de opbouw van het album, van de pure noise die je keihard bij je strot grijpt naar de geweldige akoestische en electronische improv waarin het uiteindelijk uitmondt, die het voor mij een geweldige plaat maakt.

Ik begin met 4 sterren, maar wellicht zit er na verloop van tijd nog wel een halve ster extra in....

Mooie recensie, Yann!

Hopelijk ligt deze week het officiële album ook bij mij in de bus. Heb je hem al op vinyl beluisterd?

Nog even een kleine correctie: het minimal techno pseudoniem van Sasu is Luomo ('hekserij' in het Fins, voor de kenners / geïnteresseerden), onder de noemer Vladislav Delay wordt veelal experimentele electronic gemaakt. Waarschijnlijk wordt daarom deze naam hier gebruikt, omdat het in het verlengde ligt.

Thanks Nog niet op vinyl beluisterd, nee; helaas nog niet binnen. Maar verwacht die toch zeker wel volgende week op z'n laatst...

En bedankt ook voor de correctie, waarin ik je uiteraard gelijk moet geven - hoewel met de kleine kanttekening dat ik het lastig vind Vladislav Delay echt in te delen in een genre (lastiger dan Luomo; maar daar heb ik dan wel weer minder van gehoord). Ripatti's vroegste albums als Delay hangen echt sterker tegen de techno aan, maar dan wel met electronic tintjes, waar vanaf Anima het duidelijk meer, zoals je zegt, experimentele electronic is. Maar ook dan heb je nog steeds af en toe een track (zoals Recovery IDea op Whistleblower) die toch weer vrij sterk aan techno grenzen. Goed, dat allemaal ook terzijde natuurlijk: het gaat hier om het Quartet, wat wéér andere koek is! En sowieso heb je gelijk dat de deling Luomo/techno en Delay/electronica wel de geaccepteerde is.

Kenners / geïnteresseerden van wat, trouwens? Van Fins, of van hekserij?

Muzieknerd trivia.

Te beluisteren overigens op de 3voor12 luisterpaal.

Geloof dat mensen hier de luisterpaal wel eens gebruiken. Ik zelf (nog) nooit, maar kwam er terecht via een google search naar Vladislav Delay Quartet, en ik moet zeggen, die luisterpaal is misschien toch wel iets om in de gaten te houden! Ik was in de veronderstelling dat er alleen Anouk, Tim Knol, en andere paardenpoep op zou staan, maar dat blijkt dus mee te vallen

Dat verschilt nog al eens

In maart stond er veel goeds op, afgelopen maand heb ik er weinig soeps op gezien.

Maar ik zal dit eens luisteren.

ik luister nu de 2e track en die is geweldig!

Het is dat ik er geen tijd voor heb maar anders zou ik dit hele album nu gaan luisteren, ik heb nu de meeste tracks wel een keer gehoord en ik moet zeggen dat ik het wel mooie muziek vind weet iemand anders nog leuke "avant-garde" muziek?

Leuk om te horen, Timmie!

Avant-garde is een zeer ruim begrip, en eigenlijk ook niet echt een muziekgenre. Maar ik zou eerst eens beginnen met het solowerk van Vladislav Delay. Zijn (voor)laatste, Tummaa, ligt een beetje in het verlengde hiervan (of eigenlijk andersom). Daarnaast heeft dit ook raakvlakken met Pan Sonic en het Moritz von Oswald Trio.

Heel fijn plaatje, vooral 'Killing the Water Bed' swingt de pan uit. Vermoed dat het 3,5-4* wordt .