Slauter Xstroyes - Winter Kill (1985)

Stevige plaat, die afklokt onder de 40 minuten. Het enige nadeel volgens Guinness1980, wat mij betreft is dat echter ideaal. Zo dreigt het nooit te gaan vervelen.

De opener toont meteen wat deze band voor ons in petto heeft; lekkere riffs, stevig beukwerk en een goeie zanger met een snerpende stem, wat wel bij de muziek past. Het is ook één van de sterkste nummers op deze plaat. Elk nummer heeft wel iets waar je bij opflakkert, zoals de solo in 'The Stage'.

Progressive metal met een likje powermetal, zegt jasper1991 hierboven. Dat soort beschrijvingen schrikt mij meestal af, maar ik ben in dit geval toch blij dat ik de plaat geprobeerd heb, want het verrast me in positieve zin.

Zoals eerder gezegd, ze hebben een erg begaafde zanger. Maar soms lijkt het me dat hij iets teveel krachttoeren wil uithalen. 'Charlotte' is daar een voorbeeld van, nochtans een goed nummer. Maar de zang steekt me een beetje tegen in dit nummer, lijkt de draad een beetje kwijt te zijn. Het is maar een indruk natuurlijk, gebaseerd op mijn eigen mening.

Goeie plaat dus, alweer. De meeste Metal Albums van de Week vallen me tot nu toe goed mee, enkele vind ik zelfs erg sterk. Deze valt onder de noemer "goed", en verdient dus ook een goede score.

3,5 sterren

Geboren in 1969 en bekeerd rond 1982-1983 tot het ware geloof, namelijk Metal of wat hadden jullie gedacht, heb ik de Gouden Jaren Tachtig heel bewust meegemaakt via tapetrading met vrienden want onze zondaggeld liet geen grote plundertochten toe in de platenzaken en internet hadden we evenmin. Een anekdote.

Ik trok grote ogen bij deze inzending en tevens debuutalbum (mijn favoriete soort albums) van deze Amerikanen en nu nog meer. Waarom is dit in 1985 in eigen beheer uitgekomen en waarom hebben deze mannen nooit een platencontract gekregen in de jaren waar veel zo niet alles mogelijk was? Een mysterie.

Technisch vooruitstrevend, progressief, melodieus met tempowisselingen en met een zanger die een ietwat declamerende zangstijl heeft à la James Rivera van Helstar. Het geluid is old school, who cares. Ik krijg hierbij weer de verwachte nostalgische herinneringen want dit ademt de geest uit van talloze progressieve groepen uit die periode. City of Sirtel is geweldig! Black Rose and Thorns vind ik iets minder. Een terugkeer.

Ik geef toe dat dit geen voer voor alledag is, daarvoor zijn de nummers soms te tegendraads en kan de zanger sommige mensen storen maar niet mij. Ietwat onnozel vind ik de titel en de tekst van het laatste nummer. Een bedenking.

Conclusie: onverwacht en verrassend prijsbeestje uit een periode waarvan ik dacht dat ik bijna alles wist. Dat is altijd mijn hoop en mijn verwachting geweest in onze topic. Een mooi geschenk.