Status Quo - Quid Pro Quo (2011)

Ik moet eerlijk bekennen dat ik de laatste 10 tot 15 jaar niet echt enthousiast raakte van een nieuw Quo album. Slechts spoaradisch (Heavy traffic en Under the influence) was er iets van de oude glorie te bespeuren. Dus toen ik van een vriend een aantal nummers van het aanstaande album toegestuurd kreeg was ik dan ook niet overenthousiast om het maar zo te zeggen
Toen ik echter de eerste tonen van Two way traffic uit m'n speakers hoorde knallen schoot een stoot adrenaline door m'n lichaam! Is dit Quo anno 2011??? Dit lijkt meer op Quo ten tijde van laten we zeggen...Just supposin of Never too late! Allemachtig, ik had niet verwacht dat Quo nog tot zoiets in staat zou zijn. Heerlijk de gitaren weer op de voorgrond en de energie spat er vanaf. Dat heb ik jaaaaaren niet gehoord bij Quo. Laatste keer dat ik redelijk enthousiast was was met Heavy traffic. Toch alweer 10 jaar geleden. Niet alle nummers zijn van hetzelfde niveau trouwens. Althans, van de 6 nummers die ik heb gehoord. Toch is het allemaal zeer de moeite waard. Zeker als je Quo een warm hart toedraagd zoals ik. Door dit voorproefje heb ik sinds jaren weer eens een redelijk hoog verwachtingspatroon voor een nieuw Quo album. Wie had dat gedacht zeg....

Ze flikken het toch weer, de mannen van inmiddels 62. Ze hebben met Quid Pro Quo een staaltje van bevlogenheid afgegeven. Verwacht geen nieuwe dingen, het is allemaal als eens gedaan. Er staat voor elk wat wils op deze cd. Harde en snelle rock als Frozen Hero en Two way traffic en het fantastische Movin'on. Originele song vind ik Dust to Gold. Boogie is te horen bij Reality Cheque. en simplistisch hardrock en heads down bij Parfitt's Let's Rock (met wel erg banale tekst, maar ja .. the only thing is to have fun). Er had hier en daar wat meer sologitaar ingekund en ik vind de nummers redelijk kort. Geen gezeur verder, welke band maakt na 45 jaar nog zulke geinspireerde cd's?
Persoonlijk vind ik trouwens Heavy Traffic en met name Under the Influence zeker zulke goede albums. De laatstgenoemde is zwaar onderschat. Topalbum.

Heb het hele album nu een aantal weken kunnen beluisteren. M'n eerste, nogal euforische, post blijft kaarsrecht overeind! Quo heeft een zeer aardig album afgeleverd. Van de 14 nieuwe nummers zijn er zeker 7 geweldig! Frozen hero, Movin' on, Two way traffic, Dust to gold, Leave a little light on, Rock 'n roll 'n you en Let's rock komen voor die eer in aanmerking vind ik. Eigenlijk vind ik alleen Anyway you like it en It's all about you niet echt geweldig. De overige nummers zijn allemaal de moeite waard. Erg mooi om te zien dat Quo hiertoe nog in staat is. Mocht dit het laatste album van de heren zijn dan hoeven ze zich er niet voor te schamen!

Deze moet ik toch maar eens gaan beluisteren.
Waarom staat er Verenigde Staten als land bij Status Quo? Zijn alle bandleden spontaan verhuisd?

Two Way Traffic is een naar hardrock neigend nummer dat de interesse in dit album doet toenemen. De opa's blijken dus toch in staat om de oude gloriedagen te doen herleven.
Zelfs Rossi perst er een aardige ongepolijste ouderwetse (korte) solo uit. Prima nummer.

Rock 'n' Roll 'n' You is een bekend Quo-geluid. Maar dan wel één waar ze de laatste 25 jaar hun albums mee hebben gevuld; een nietszeggend rock 'n' roll deuntje, waar alleen het ritme er voor zorgt dat je niet in slaap sukkelt.
Het getingel-tangel van Andy Bown zorgt voor irritatiehaartjes in de nek en is één van de redenen waardoor Quo-nummers al een hele tijd minder hard klinken en een lusteloze indruk maken.
Tekstueel is Quo nooit interessant geweest en dit is een voorbeeld van de onkunde van de bandleden op dat gebied.
Geeft niet, Quo staat voor muziek, niet voor proza.

Dust to Gold is weer wel een waardig nummer. Redelijk stevig, goede opbouw. Met een flinke Rossi-solo zou het helemaal een prima nummer zijn geweest.

Let's Rock - De foeilelijke zanglijnen van Parfitt worden alleen overtroffen door de tekst met sneue verwijzingen naar eerdere hits van de band. Een nummer dat niet zou misstaan op Famous in the Last Century, ware het niet dat dit een eigen nummer is.
Zelfs Matt Letley kan niets met dit nummer en vervalt in apatisch drumwerk a la Pete Kircher. Misschien is dit als livenummer beter te doen.

Can't See for Looking wordt weer gezongen door Parfitt en heeft wat meer snelheid. Wel weer een rechttoe-rechtaan rocknummer met een paar minder voor de hand liggende zanglijnen. Aardig nummer, maar niet om al te wild van te worden.

Better Than That is ook weer uptempo en vooral in de refreinen lekker stampend. De coupletten halen de vaart er een beetje uit en doen ook niets bijzonders.

Movin' On - KNAL. Kom maar op met die stoomwals. Mezelf afvragend of Quo ooit eerder harder heeft geklonken. In de jaren '70 ja. Doet dit niks voor onder. Kan zo mee op de albums "Quo" of "Blue for You".
Dit geeft een warm retro-gevoel.

Leave a Little Light On - Een cover, maar de meest aardige bijdrage van Parfitt op zang. Redelijk, al hik ik toch weer tegen de wat saaie zang aan.

Anyway You Like It - Dit nummer is opgenomen op voorspraak van de linedance-fanclub van Rossi. De club is nog altijd boos dat er nooit een tweede Perfect Remedy-album is gekomen. Rossi had blijkbaar nog een nummer liggen dat niet in zijn soloproject paste.
Gauw overslaan.

Frozen Hero - Ja!!!!! Het beste nummer van de cd. Rockt als een TGV. Wat een klasseband is het toch, als je dit nu nog kan brengen.

Reality Cheque - Het eerste nummer op de cd met het aloude boogie-ritme. Niet bijzonder, ook niet vervelend om nog eens te horen. Ik kan het nummer niet goed terughalen, maar het doet me denken aan Bellavista Man, maar misschien zit ik daar mee mis... heb dat nummer al lang niet meer gehoord.

The Winner - Mwah, een beetje de Quo die we kennen van de mindere platen. Had zo op Thirsty Work (of zo) kunnen staan. Saai, voortkabbelend en erg misbaar. Dat koortje ( na na na na na na na) aan het eind... dikke duim omlaag.

It's All About You - Een meer uptempo boogieritme met Rossi die volgens mij een octaaf lager zingt. Dan klinkt zijn stem plots toch een stuk minder. Zoutloos nummer.

My Old Ways - Een nietszeggende vlotte afsluiter.

Heel diep mijn pet af voor een aantal bloedmooie nummers. Die nummers maken deze cd ook meteen beter dan het Heavy Traffic album, waar na jaren toch niet zo heel veel van over is gebleven dat ik nu nog zeer de moeite waard vind.
Two Way Traffic, Frozen Hero en Movin' On zijn nummers die kunnen wedijveren met het betere werk van Quo uit de jaren 70.
Pet af ook voor de ritmesectie: Strak en knallend. Andy Bown is ook niet zo overheersend aanwezig als op ander plaatwerk. Prima zet, al vind ik hem op het podium altijd erg sympathiek overkomen. Maar keyboards en Quo vind ik nog steeds geen gelukkige mix.

Reality check leunt inderdaad wel wat tegen Bellavista man aan. Alleen heeft laatstgenoemde een veel beter refrein. Reality check begint prima, met een opbouw die telkens een tandje bijschakelt. En net als je nog een allerlaatste versnelling of tempowisseling of twist verwacht, sukkelt het nummer te lang door. Hierdoor krijg ik sterk de indruk dat er meer in had gezeten wat dit nummer betreft. Maar ach, niet zeuren. Dat Quo met zo'n album op de proppen komt is me al een meevaller van jewelste!

Ik heb 'm besteld, en ik ben zeer benieuwd gezien de overwegend goede reacties hier.
Ik verwacht zeker geen album a la Blue For You, maar ik laat me verrassen!
Natuurlijk heb ik de versie besteld met extra live opnames o.a. van Amsterdam vorig jaar waar ik zelf bij was. En afgelopen vrijdag in Hellendoorn was het natuurlijk weer gezellig.

Ik ben een Quo fan sinds 1970 (Mean Girl) en haakte af na In The Army Now. Wat daarna (en eigenlijk al eerder) volgde had weinig met (stampende) rock te maken. Anno 2011 komen de "oudjes" ineens met een nieuw album wat rockt en rockt ! Op dit nieuwe album staan nummers die zo op On The Level of Blue For You hadden kunnen staan. De knallers zijn wat mij betreft Two Way Traffic, Let's Rock, Movin'On en Frozen Hero (doet mij denken aan Is There A Better Way van Blue For You). The Winner heeft helaas de stijl van het latere werk, maar is eigenlijk niet onaardig. De andere nog niet genoemde nummers worden lekkerder na meerdere keren luisteren. Alleen waarom In The Army Now 2010 is toegevoegd is mij een raadsel want ik hoor haast geen verschil en het is geen toegevoegde waarde. Wel is dit een album wat iedere Quo liefhebber moet hebben !! Helaas geen 5, maar een 4,5 vanwege The Winner en In The Army Now. Trouwens de toegevoegde live CD is gewoon lekker meegenomen als liefhebber.

Ik heb de lp versie en weet je wat het mooie daaraan is? In the army now staat er niet op!

Ik heb de nieuwe Quo ook aangeschaft, inclusief live-CD. Quo komt inderdaad met de nodige krakers aanzetten in de vorm van Two Way Traffic, Dust to Gold, Movin' On en Frozen Hero. Verder een aantal zeer redelijke nummers als Let's Rock en Reality Cheque. Na Reality Cheque zakt het peil naar mening toch wat in met als dieptepunt In the Army Now 2010. Verder vind ik Any Way You Like It en Rock 'n' Roll You niet al te sterk. Maar toch ben ik wel tevreden over deze aanschaf, zeker geen spijt van. De live-CD kent nog wat verrassingen met Pictures of Matchstick Men, Ice in the Sun en Beginning of the End.

44 jaar zijn deze mannen al bezig!Dat is 3 jaar langer dan ik oud ben En hoe!
Na een wat mindere periode is dit weer een ouwerwets rampestampend album, het enige teken van de tijd is de stem van Francis die wat anders klinkt als in het begin, maar das logisch.
Quo is, samen met AC/DC, een van de weinige groepen die vanaf dag 1 hun eigen, vreselijk herkenbare, geluid KUNNEN brengen en hiermee het meeste succes hebben.
Op deze cd staan betere en mindere nummers maar je moet ze nageven; het is allemaal 100% QUO!
We want more!!!

Kreten als avant-garde, progressive enzovoort zijn niet van toepassing op Status Quo, en gelukkig is het album Quid Pro Quo dan ook niet vernieuwend Ik heb Quid Pro Quo inmiddels een paar keer goed beluisterd, en ik luister 'm erg graag. Er staan een paar ijzersterke Quo krakers op, en enkele iets minder geslaagde nummers. Ik denk dat dit misschien wel hun beste album is sinds "Never Too Late" of "Just Supposin'". Grote verrassing duidelijk dus, en ook ik had zo'n goed album van Status Quo niet meer verwacht.

Mijn favoriete nummers zijn met name de snelle nummers als: Two Way Traffic, Movin' On en Frozen Hero. Verder vind ik, in tegenstelling tot sommige anderen, "Rock 'n' Roll 'n' You wél een lekker nummer. Deze gaat het live wel goed doen denk ik. Movin' On is een lekker HARD nummer! Let's Rock vind ik ook een lekker nummer. In Frozen Hero is zelfs een stukje "virtuoos" gitaarspel te horen. "Dust To Gold" vind ik ook wel een goed nummer, waarvan ik de openingsriff gaaf vind. "Leave a Little Light On" is ook wel een lekkere rocker. Kortom, eindelijk na lange tijd weer een goed en vertrouwd klinkend album van Status Quo. Heavy Traffic is overigens ook geen onaardig album, maar Quid Pro Quo is echt stukken beter. Quid Pro Quo heeft een erg vette productie.

In The Army Now 2010 hadden ze van mij mogen weglaten.

Voorganger In Search Of The Fourth Chord vind ik toch echt 10 keer beter dan deze plaat..

Heb ik Status Quo dan toch te vroeg afgeschreven Ik ga "Quid Pro Quo (2011)" eerst maar eens downloaden met de hoop dat ik volgende week in volle vaart naar de eerste de beste cd zaak kan om de nieuwste Status Quo te kopen. Want laat één ding duidelijk zijn: ik hoop dat mijn "Status Quo hartstilstand" van tijdelijke aard is.

Ach ja, afwijkende meningen hou je altijd

Onderstaande recensie las ik op rockportaal.nl

"Quid Pro Quo, oftewel “voor wat hoort wat”. Het lijkt wel of de oude rockers van Status Quo ook daadwerkelijk met deze instelling de studio zijn ingegaan om eens iets terug te doen voor de hondstrouwe fans na alle teleurstellende albums van de afgelopen jaren. Een groot deel van dit nieuwe album rockt zoals Quo dat in geen jaren meer gedaan heeft. Bij sommige nummers vraag je je werkelijk af waar ze ineens de inspiratie vandaan gehaald hebben en zou je haast denken dat boegbeelden Francis Rossi en Rick Parfitt weer zwaar aan de drugs zitten.

Gelukkig is dat laatste niet het geval en blijken de heren ook op hun oude dag nog ouderwets te kunnen rocken. Dat blijkt al direct bij openingsnummer Two way traffic waarin het gaspedaal flink ingetrapt wordt. De gedrevenheid spat er vanaf. Dat geldt ook voor de andere hoogtepunten op dit album als Movin’ on (vette gitaarriffs), Frozen hero (bijna hardrock!) en het fenomenale en loodzware Dust to gold. Alleen deze songs zijn al aanleiding genoeg om Quid Pro Quo aan te schaffen en zullen bij de meeste Quofans een euforische stemming veroorzaken.

Opvallend is dat van deze nummers alleen Movin’ on afkomstig is van het schrijversduo Rossi/(Bob)Young. Beide heren zijn verantwoordelijk voor een groot deel van Quo’s grootste hits (o.a. Paper plane, Caroline, Down down) en vele andere klassiekers. De overige Rossi/Young songs op dit album (Better than that, It’s all about you, My old ways) zijn beduidend minder en halen het niveau behoorlijk naar beneden. Het lijkt erop dat de magie in dat opzicht enigzins uitgewerkt is. Alleen The winner klinkt wel aardig en zou niet misstaan als single. Maar het zijn vooral de nummers van Rossi in combinatie met toetsenist Andrew Bown en bassist John “Rhino” Edwards die de meeste indruk maken.

Parfitt laat in Let’s rock, Can’t see for looking, Leave a little light on en het bluesy Reality cheque ook van zich horen. Hij is altijd verantwoordelijk geweest voor het meer recht-toe-recht-aan werk. Let’s rock is een Quostamper in typische Parfitt stijl. Jammer alleen van de blazers die het nummer enigzins ontsieren. Ook qua tekst is het niet hoogstaand maar de fans kunnen in ieder geval de air guitar weer uit de kast halen. Ondanks dat Parfitt’s stem al jaren niet meer optimaal is (vooral live) klinkt hij op dit album zeker niet slecht alleen is het duidelijk te horen dat het beste er wel vanaf is. Vooral in de hogere regionen moet het echt uit zijn tenen komen. Dit in tegenstelling tot Rossi die in dat opzicht nog weinig slijtage vertoont. Vooral de vocalen in Dust to gold zijn ijzersterk.

Ook de poppy kant van Quo komt aan bod middels aanstekelijke nummers als Rock ‘n roll ‘n you, Anyway you like it en het al genoemde The winner. Helaas is ook de 2010 uitvoering van de wereldhit In the army toegevoegd aan het album. Beetje overbodig. Ondanks dat is Quid Pro Quo het beste Status Quo album sinds jaren en zal worden uitgebracht inclusief een bonus cd met live opnames van Amsterdam en Melbourne van 2010".

De voorganger waarin ze probeerde het 4e akkoord te vinden vond ik al ouderwets goed; maar als je na 44 jaar nog een plaat kan maken die zich meet het beste in je oeuvre dan vind ik dat een pluim waard. De critici hebben het natuurlijk allemaal al gehoord en vinden het allemaal hetzelfde klinken; ik ken inmiddels alle argumenten tégen Status Quo en eerlijk gezegd moet ik ze ook niet dag en nacht op mijn speakers hebben. Maar dit verdient wat mij betreft een hoop sterren en een bult respect. Een consistent album dat hard rockt en heerlijk in het gehoor ligt. "In the Army Now (2010)" staat dan weer op de nominatie voor de meest overbodige tracks van 2011.

Stem ff dan!

Bijna 1 jaar in bezit en ik draai hem nog met enige regelmaat. Ik heb toen hoog ingezet met 4,5*, had ook 4* mogen zijn maar ik laat het toch staan. Wat een ongelooflijke verrassing dit album na zoveel jaar onder de maat albums.

Misschien wel het beste album van de Quo na de 70'er jaren. Uptempo, energiek en door de bank heen allemaal goede songs. Ook productioneel klinkt het allemaal erg fijn. De gitaren staan lekker op de voorgrond, en er is niks over geproduceerd, maar redelijk recht toe recht aan. Prima album voor je SQ collectie.

Laatst ook nog gedraaid. Blijft inderdaad één van de betere Quo albums uit de afgelopen 25 jaar (!!) wat mij betreft.

Niet iedere Status Quo is hetzelfde, wat men ook moge beweren. Mijn überfavorieten zijn Ma Kelly's Greasy Spoon (1970) en On the Level (1975), in de periode 1982 - 2000 is het zoeken naar lichtpuntjes met Under the Influence (1999) als positieve uitzondering en vanaf 2002 keerde de groep met Heavy Traffic terug naar een steviger geluid. Dat gebaseerd op de jaren '70 boogiehardrock, zonder dat decennium te willen kopiëren. Immers: dertig jaar verder met een andere band.

Fans verschillen van mening over hun favoriete album. Niet alleen in de vergelijkingen tussen de fases die voorbijgingen, ook binnen zo'n periode zijn verschillen aan te wijzen. En dan gaan we discussiëren. Zo ben ik minder enthousiast over dit werkje uit 2011.

Quid Pro Quo is het laatste elektrische studioalbum van de groep met slaggitarist-zanger Rick Parfitt, hierna nog te horen is op Aquostic I en II. In vergelijking met de vorige albums sinds 2002 zitten de gitaren weliswaar behoorlijk stevig in de mix, maar wat ik mis zijn riffs en pakkende melodieën. Veel nummers zijn eigenlijk popnummers met scheurende gitaar: waar is de riff, de basis van heavy rock?

Opener Two Way Traffic is lekker dankzij melodie en koortjes maar de riff heeft het niet, Dust to Gold springt er voor mij uit als een nieuwe klassieker met een sluwe riff met melodielijn en Let's Rock klinkt voor mij als een aangenaam deel 2 van die hit Rockin' All over the World, zeker ook qua tekst; in Frozen Hero redt de leadgitaar het nummer. Verder vooral flauwe melodietjes die niet blijven hangen, ook al klinken de gitaren stevig en soleert Rossi her en der aangenaam op zijn kenmerkende wijze. Het is me te vrolijk. Wie die melodieën juist prima vindt, zal met een hogere waardering komen; helemaal goed uiteraard.

Ik heb de versie met bonus-cd (2013), live opgenomen in 2010 in Melbourne en Amsterdam en dáár word ik wél vrolijk van. Zeker met de onverwachte jaren '60-oudjes Pictures of Matchstick Men en Ice in the Sun, die verrassend goed passen bij Beginning of the End uit 2007. Leuk dat die weer in de set opdoken en de rest van de beproefde setlist (Paper Plane en Softer Ride als uitsmijters!) laat eveneens horen wat ik op cd1 mis.

Zie daar waarom ik hier met enig gemak een 4* aan hang. Ik ben gek op die melodieën waar ik vrolijk en blij van wordt. Zéker bij Quo. Want dat kenmerkt hun betere jaren 70 werk namelijk ook vind ik. Rossi is een meester in het schrijven van pakkende melodieën. Ook wel 'earworms' genoemd. Het kan niet altijd je kopje thee zijn maar dat is een andere discussie. Wel is het zo dat het in de jaren 70 meer richting hardrock ging en sinds het Rocking all over the world album meer en meer richting poprock. Mij maakt dat niet zo gek veel uit. En zeker op dit Quid Pro Quo klopt mijn Quo hart nog één keer (het zou de laatste keer blijken te zijn) op volle snelheid.

Als wij samen naar school waren gegaan, hadden we in de pauzes uuuuurenlang bomen opgezet over allerlei details en dit soort smaakverschillen.

De komende weken ga ik de laatste Quo's doen: de film, de reünie van de Frantic Four, de akoestische albums, De Laatste Nacht der Elektrieken en Backbone.
Altijd leuk om bij het beluisteren de commentaren van andere MuMensen te lezen en te beseffen dat belevingen verschillen.

Mijn respect voor Francis Rossi en oudgedienden Andy Bown en John Edwards en hoe zij Quo voortzetten, blijft groot. Van Rossi's gitaarsolo's kan ik oprecht genieten, net als toen ik in 1980 dat overgekochte singletje van Mean Girl draaide!
Een echte muzikant die kennelijk niet kan stoppen met spelen, al zullen de belangen van de BV Quo ook een rol spelen. Maar als hij er echt vanaf had gewild, had hij dat allang kunnen doen.
Ik denk toch dat hij het in eerste instantie doet omdat hij opnemen en optreden oprecht leuk vindt!

Ik denk dat de BV zeker een rol speelt in het maar door en door gaan. Maar je laatste zin is toch dé reden volgens mij. Hij is gewoon teveel muzikant om het zomaar voor gezien te houden. Wel las ik laatst ergens dat hij sinds z'n succesvolle Tunes & chat tour, waar hij enorm van heeft genoten, serieus denkt aan stoppen met Quo. Het is jammer dat die tour tot dusver alleen in de UK heeft plaatsgevonden. De diverse beelden die ik er van gezien heb, en met name hoe Rossi muzikaal te werk gaat, maken me zeer nieuwsgierig naar zo'n show.

Ik kwam een bericht in een Daily Mail van november 2015 tegen, over de reden waarom Rossi doorgaat: de kinders!

Zie hier.

Onlangs heb ik bij de webwinkel van ons allemaal de cd "Heavy Traffic" besteld. Tegelijkertijd heb ik ook "Quid Pro Quo" besteld. Ik mag beide albums graag beluisteren. Mijn door de jaren heen enigzins zwakker kloppend Status Quo hart heeft door "Heavy Traffic" en "Quid Pro Quo" een positieve opdoffer gekregen. Net als bij "Heavy Traffic" geef ik voor dit album ook graag mijn 4****. En ook hier is het live bonusmateriaal een feest om naar te luisteren.

Voor mij was er een periode van na Blue For You en een periode daarvoor. Genoeg goede nummers die in de latere periode zijn gemaakt maar de kenmerkende sound was over het algemeen toch wel verdwenen. Op dit album kwam het enigszins weer in de buurt.