Rakim - The Master (1999)

Beetje hetzelfde liedje als "The 18th Letter":

- een flow als een huis
- vrij simpele beats met vaak hetzelfde "concept"
- een aantal bangers
- een aantal mindere tracks (te corny, zwak gezongen refreintje,...)

3,5* want met "Flow Forever", "When I Be On the Mic", "I Know", "It's the R", "Real Shit", "How I Get Down" & "Waiting for the World to End" staan er toch een paar erg leuke nummers op. De rest boeit me voorlopig minder. Rakim's flow blijft wel perfect, maar omdat die zo constant goed blijft klinken zou je wel gaan denken dat het saai wordt, maar eigenlijk is het gewoon een soort van ritmische perfectie, die door zijn alomtegenwoordigheid onopmerkelijk en te vanzelfsprekend gaat lijken. Toch erg genietbaar...

finest ones is mijn favo

Plaat begint erg lekker (met natuurlijk de uitschieter When I B On Tha Mic), maar ongeveer vanaf nummer 9 zakt ie nogal in en wordt het eigenlijk ook niet meer goedgemaakt. Ook ben ik niet blij met een aantal vervelende R&B-refreintjes, dat hoort gewoon niet bij Rakim. Ook het (teveel terugkomende) suffe refrein van All Night Long is redelijk vervelend en brengt een smet op een goed nummer. Nu we het toch over hem hebben, ik vind hem gewoon goed op deze plaat, maar gezien zijn status (veel zien hem als de grootste ooit bijv.) is de man iets wat overschat imo. Echt jammer dus dat de plaat inzakt halverwege, daarom ''slechts'' een 3,5*.

When IB on the mic is heel dope, voor de rest zijn alle nummers gewoon goed. Alleen op het einde komt er een nummer (We'll never stop), en dat vind ik ook goed. 3,5.

Geweldig album dit. Kan weinig minpunten vinden in dit album. Alle nummers zijn wat mij betreft een beetje van hetzelfde niveau, behalve I'll Be There die vind ik dan weer niet thuishoren in het lijstje. When I B On The Mic brengt dit album naar een 4.5, monster van een track.

Vet album