Deep Purple - The House of Blue Light (1987)

Blijft toch wel een lekker albumpje met typische jaren 80 klanken hier en daar maar dat mag de pret niet drukken.
The Spanish Archer is vooral fijn door het uitgerekte instrumentale gedeelte, iets waar de band altijd goed in is geweest.

Call of the Wild vind ik de grootste misser op dit album en Strangeways doet mij ook minder, maar de rest van de nummers klinken lekker. Zoals eerder aangegeven hoor je er een beetje de style in terug van Gillans band en heeft het een Rainbow randje (Dead Or Alive) maar dat is wat mij betreft zeker niet negatief.
De band is gegroeid, dat hoorde we al op Perfect Strangers maar dat vind ik juist het mooie aan deze band, al hun periodes hebben wel iets en zijn door en door Purple.

Van 3,5 naar 4.

Ik vind het nog steeds een heerlljk album. wat ik op Perfect Strangers mis komt hier weer in terug en andersom. Perfect klinkt meer als een blackmore album, die de rest van de band wat ondersneeuwt Ook de keuze voor harde drum van Ian Paice gaat wat ten koste van de subtiliteit. Ik vind de synth keuzes van the House juist een breder geluid geven naast de Hammond. Het gitaargeluid van Blackmore is net iets verfijnder dan op Perfect, wat mij wel raakt

Bad attitude, geweldige opener die voor mij zeker niet onderdoet voor Knockting at your backdoor, Verschil is dat dit meer een band collectief is met subtilere drums en drumbreaks, krackting intro, catchy riff, heerlijke solo en krachtig einde

Unwritten law heerlijk drumwerk, catchy, lekkere groove, solo wat kort

Call of the wild Commercieel wel catchy, Jon Lord zorgt voor nog wat afwissling

Mad dog heerlijke rif, bevlogen afwigewisseld door Jon Lord en Blackmore aan het einde

Black and white, zeer strakke groove door Ian Paice, mond harmonica, solo wat kort

Hard loving woman, lekker up tempo rock n roll, ook live op nobody's perfect aan te bevelen

Spanish arrcher, avantuurlijk, oosters, alles perfect aan dit nummer

Strange ways iets te lang uitgesponnen op een wat trager tempo,

Mitzie Duprie het intro komt en ja hoor meteen helemaal goed, blusy geinspireerde zang, de klanten van Jon Lord, een werkelijk prachtige solo, gelukkig gered van de eerste take

Dead or alive als song ietsjes minder dan Gypsy Kiss op Perfect, maar het muzikale gevecht tussen Lord en Blackmore en perfecte samenspel subliem, doet wat aan Rainbow denken live versie ook zeker aan te bevelen.

Ben er bij geweest in Rotterdam en als hoofdact van Monsters of Rock met zelfs een vrolijke (ja echt) Blackmore, 5 meter van het podium

Was ten tijde van Perfect Strangers het verrassingseffect van de reünie groot, bij House of Blue Light was die gunfactor weg en moest Deep Purple gewoon knallen. Laat dat nou enorm zijn gelukt.
Later las ik dat er alweer onenigheid was ontstaan tussen Blackmore en Gillan, wat voor de laatste veel plezier wegnam. Jon Lord vond achteraf dat de groep te hard probeerde actueel te klinken, aldus dit interview uit januari 1989. Nou, dan laat ik me graag voor de gek houden: ik hoor namelijk louter plezier en creativiteit.

Zwakke nummers ontbreken, tot mijn überfavorieten behoren opener Bad Attitude met een slot dat van mij veel langer had mogen duren; Call of the Wild met een refrein dat ik niet bij Purple vind passen en tegelijkertijd zo lekker is; Strangeways swingt energiek, Gillan verbaast zich in zijn tekst over de wereld en Blackmore zet heerlijke gitaarlicks neer; en de blues in typische Purplestijl van Mitzi Dupree. Het gitaarwerk, vloeiend en herkenbaar in Dead or Alive zorgt voor een spetterend einde.

Vergelijken met de jaren '70 is zinloos, de wereld was veranderd. Wie Gillan zijn stembanden wil horen teisteren, kan beter naar zijn albums met Gillan (1978-1982) of die ene bij Black Sabbath luisteren. Hier zingt hij weliswaar wat ingetogener, maar manmanman, wat schreven ze sterke liedjes. Onenigheid of niet.
Bovendien een lekkere productie, welke me doet denken aan de drie albums die Rainbow in de jaren '80 maakte met Joe Lynn Turner aan de microfoon. Als een voortzetting van die band, dankzij de productie van bassist Roger Glover. Wat dat betreft had ik niet verbaasd hoeven zijn toen ik eind '89 of begin '90 vernam wie de volgende Purplezanger was geworden...