Otep - Atavist (2011)

Dit kan zomaar eens het 1e Otep album worden wat ik echt kut ga vinden. Geen idee wat de bedoeling is van dit album.

De band heeft natuurlijk altijd voor een groot deel gedraaid om mevrouw Otep zelf. Die komt hier ruiger en bozer uit de hoek dan ooit. Tsjah, ik heb alleen geen idee waarover ze zo boos is. Vroeger was dat verkrachting, depressie, de kerk, schijnheiligheid van de medemens, maar hier?
Dat komt door 2 dingen. Ik versta het niet. Otep schreeuwt wat af op deze plaat, maar als er geschreeuwd word komt er direct een effect over haar stem, waardoor het allemaal nog veel stoerder zou moeten klinken. Komen we bij het 2e. Al dat geschreeuw is prima maar het moet wel ergens toe dienen, In het verleden heeft ze zulke depressieve nummers geschreven, daar werd je naar van. Schreeuwen waren schreeuwen van wanhoop en zeker niet stoer. Enige binding met de lyrics ontgaat me dus ook, terwijl dat altijd vrij instant ging, de connectie was er gewoon. Ik hoorde waar het over ging, ik voelde waar het over ging.

Ach, nog een klein complimentje naar de ritmesectie. Aangezien deze uit Stolen Babies komt (dus de ex-drummer van Dillinger Escape Plan), kon dat ook niet anders dan goed zijn. De gitaar is niet om aan te horen, met zijn hakkende akkoordjes en slechte balans. Wat dat betreft ligt dat ook weer mooi in evenwicht.

Geef het morgen nog wel een kans op vol volume. Vooralsnog is dit slecht!

Ik sluit me eigenlijk volledig aan bij ThirdEyedCitizen. Daar waar het debuutalbum mij echt onderbuikgevoelens geeft vind ik het hier oersaai. Otep schreeuwt gewoon maar wat en ik vind haar stem op dit album af en toe echt irriteren. En de riffjes zijn wel erg simpel, de nummers blijven compleet niet boeien en zijn heel standaard. Ook 2 sterren van mij, Fists Fall is wel een lekker nummer!

Ik vind het iets beter dan Smash the Control Machine, maar het heeft erg weinig om het lijf. Otep zelf klinkt met momenten nog heerlijk overtuigend, maar instrumentaal wil het nergens mee. Geef mij maar Sevas Tra en House of Secrets.

Gelukkig blijft ze zichzelf altijd even geniaal vinden.

Hoe je dit beter kunt vinden dan Smash kan ik niet snappen, maar ieder zn ding.

Smash the Control Machine duurt twintig minuten te lang en klinkt net iets minder bruut dan dit. Ik was er eerst wel enthousiast over toen ik de plaat mocht reviewen, maar nu is dat veranderd, blijkbaar. Maar zoals ik al zei verkies ik vooral het werk tot aan House of Secrets, daar klonk het nog echt donker, agressief en overtuigend, met dat eigenzinnige tintje. Vanaf dan werd het vlakker en vlakker.

Bruut is dit echt niet, geforceerd wel. (die distortion op de zang, bah) Iets wat Smash toch veel minder heeft. Ascension is ook zeker niet te onderschatten, vooral instrumentaal geweldig en vocaal goed.

House of Secrets blijft natuurlijk geweldig, maar The Ascension is zeker niet te onderschatten vind ik. Sevas Tra heb ik altijd minder mee gehad, bot ramwerk, als je het vergelijkt me de emotie later.

Vandaar dat mijn score ook maar op 2,5* uitvalt.



Ik mis bij Smash wat van alles.



Klopt, die plaat weet ik ook nog te smaken, maar het is al stukken minder dan het voorgaande werk. Dat 'iets' mist daar al wat.