Otep - Atavist (2011)

Dit kan zomaar eens het 1e Otep album worden wat ik echt kut ga vinden. Geen idee wat de bedoeling is van dit album.

De band heeft natuurlijk altijd voor een groot deel gedraaid om mevrouw Otep zelf. Die komt hier ruiger en bozer uit de hoek dan ooit. Tsjah, ik heb alleen geen idee waarover ze zo boos is. Vroeger was dat verkrachting, depressie, de kerk, schijnheiligheid van de medemens, maar hier?
Dat komt door 2 dingen. Ik versta het niet. Otep schreeuwt wat af op deze plaat, maar als er geschreeuwd word komt er direct een effect over haar stem, waardoor het allemaal nog veel stoerder zou moeten klinken. Komen we bij het 2e. Al dat geschreeuw is prima maar het moet wel ergens toe dienen, In het verleden heeft ze zulke depressieve nummers geschreven, daar werd je naar van. Schreeuwen waren schreeuwen van wanhoop en zeker niet stoer. Enige binding met de lyrics ontgaat me dus ook, terwijl dat altijd vrij instant ging, de connectie was er gewoon. Ik hoorde waar het over ging, ik voelde waar het over ging.

Ach, nog een klein complimentje naar de ritmesectie. Aangezien deze uit Stolen Babies komt (dus de ex-drummer van Dillinger Escape Plan), kon dat ook niet anders dan goed zijn. De gitaar is niet om aan te horen, met zijn hakkende akkoordjes en slechte balans. Wat dat betreft ligt dat ook weer mooi in evenwicht.

Geef het morgen nog wel een kans op vol volume. Vooralsnog is dit slecht!