Robert Palmer - Sneakin' Sally Through the Alley (1974)

Eersteling van de blanke soulzanger. Palmer laat horen wat ie in zijn mars heeft. Nog niet op kruissnelheid laat dit album wel al horen wat nog komen zal. En toch staan hier al best wat mooie liedjes op; de titelsong uiteraard, Sailing Shoes, From a Whisper to a Scream.
Prima debuut.

***1/2

the late Robert Palmer was inderdaad een eye-and-ear-opener toen hij debuteerde : iedereen die een beetje van 'southern rock' hield (ook collega-muzikanten) kocht dat album meteen; overigens is Palmer volbloed Engels, maar dat mocht de pret niet drukken. dit hele werkje had dat New Orleans sfeertje.

nu heb ik dit (vinyl) album al een meer dan 30 jaar in bezit, maar ik heb nog steeds niet mogen ontdekken wie de mensen zijn die op deze elpee meespelen.
ik zou zweren dat de hele Little Feat crew meedoet (misschien m.u.v. de toetsenist Bill Payne die een dermate herkenbare stijl heeft dat je die wel móet horen alsie mee zou spelen) maar de info op de hoes is daar heel mysterieus over; hetgeen wsch te maken heeft met de in die tijd wurgcontracten van de platenmy'en, waardoor gerenommeerde musici anoniem meespeelden of iig een alias aannamen.

hoe dan ook, weet iemand op dit onvolprezen forum méér ???

TOP album, 5 punten dus, ook voor opname techniek enzo.

Volgens WIki komen de muziekanten uit The Meters en doet Lowell George ook mee (die laatste lijkt mij vrij duidelijk).
Overigens is dit wel het eerste soloalbum van Palmer maar hiervoor had hij al 3 albums gemaakt toen hij in in de band Vinegar Joe speelde, die overigens ook zeer de moeite waard zijn.

Terug naar het album zelf, een lekkere gezonde portie southern rock met een heerlijke funky inslag.

Ik heb net die origineel vinyl plaat uit de kast gehaald maar helaas staan op deze geen credits. George Lowell doet wel mee, of het de Meters zijn weet ik niet.

Lekker plaatje wat nog steeds regelmatig op de spelert ligt ........Op Kant A van het vinyl wordt Palmer begeleid door de komplete Little Feat en op Kant B door de Meters. Heeft destijds allemaal breed uitgemeten in de Oor gestaan, kompleet met vragen aan Lowell George tijdens een interview of Palmer misschien de nieuwe zanger van Little Feat zou worden .......

sterk plaatje van bertje palmer, hij zou er nog veel betere maken , ons stijlvol manneke , heb hem nog live gezien op t/w na the cure

Eerlijk gezegd associeerde ik Robert Palmer (misschien ten onrechte) altijd met vervelende jaren 80 yuppie-muziek (Addicted To Love en dergelijke), maar omdat Little Feat en The Meters op deze plaat meespelen heb ik hem afgelopen weekend toch maar voor een euro aangeschaft op de rommelmarkt.

Goede investering, want het klinkt prima. Best een lekker funky plaatje, het lijkt muzikaal gezien inderdaad wel behoorlijk veel op Little Feat, en daar is niets mis mee. Voorlopig zet ik 'm op 3 en een halve ster.

Deze plaat was voor mij de Grote Onbekende, en vond hem aanvankelijk louter op vinyl (erg mooi aan de muur, maar dat terzijde).
De 'normale' uitvoering van Sneakin' Sally Thru The Alley maken dit een erg fijn compleet (kende alleen de blikkerige uitvoering op Addictions).
Grappig dat de eerste nummers heerlijk in elkaar overlappen. Ultieme beginplaat bij soulvolle DJ-avonden.

Heerlijk swingend en funky debuutalbum met steun van Little Feat en Meters. De twee opvolgers vind ik vergelijkbaar in kwaliteit. Double Fun en Secrets zijn gladder maar overtuigen me ook nog. Daarna vind ik het glibber. Zijn laatste album (Drive) is zijn thuiskomst in de blues. Kort daarop stierf hij veel te jong.

Ontzettend lekker groovend album, dat mij vooral in instrumentaal opzicht mateloos boeit. Ben evenwel niet bepaald een fan van Palmer - zijn stem vind ik niet echt mooi, en bovendien (wat zich hier wreekt) veel te bleekscheterig. De meeste eer wat mij betreft dus aan The Meters en Lowell George.

Net als Hall & Oates behaalde Palmer vooral zijn hits in de 80's en helaas zijn daardoor zijn eerste albums enigszins onderbelicht gebleven bij het grootste deel van het publiek dat hem van die 80's nummers kent. Alhoewel Palmer goed kon meegaan in die tijd (Power Station!) hoor ik hem toch het liefste in deze broeierige funky setting. Vooral het meer dan 12 minuten durende slotnummer is het prijsschieten. Puike natteslipjeswipfunk van deze gentleman uit Yorkshire... Veel te vroeg overleden held.

De eerste vier albums van Robert Palmer vond ik in de jaren zeventig allemaal prachtig. Daarna deed de elektronica zijn intrede en toen was ik Robert 'kwijt'. En alle vier de albums hebben de tand des tijd uitstekend doorstaan. Ze zijn nog altijd een feest om te horen.

En hoewel ze in kwaliteit niet erg veel van elkaar verschillen vind ik dit debuut het beste. Het is lekker zompig, helemaal in de New Orleans stijl. Niet alleen omdat leden van Little Feat en The Meters erop meespelen, maar ook in de songkeuzes.

En wellicht vinden sommigen het erg lang uitgerekte Through It All There's You te lang duren, maar voor mij is dat niet het geval. Jammer dat het na ruim 12 minuten al gedaan is ....

De eerste 4 albums van Robert Palmer zijn nagenoeg even goed. Ik draai ze zeer regelmatig, maar deze Sneakin' Sally Through the Alley nét iets vaker. Waarschijnlijk omdat de sound iets rauwer is, of door het lekkere zompige van de New Orleans invloeden.

En zijn versie van Sailin' Shoes evenaart zeker die van Little Feat.

Het helpt natuurlijk dat de mannen van de Feat daar allemaal op meespelen. Tenminste, dat is wat ik ervan heb onthouden. De binnenhoes van de LP geeft helaas geen duidelijkheid over de credits. Volgens mij speelt op kant 1 vrijwel geheel LF mee, en wordt de tweede plaatkant instrumentaal verzorgd door leden van The Meters. Je kunt slechtere muzikanten op je eerste solo-LP hebben...

Overigens ben ik het wel met je eens: ik houd van Palmers stem, dat helpt. Maar deze versie is gelijkwaardig aan die van Little Feat. Die hele medley is trouwens fantastisch; loopt lekker in elkaar over en swingt als de neten. Dat geldt trouwens ook voor kant 2. En hoewel ik de 12 minutren durende afsluiter mooi opgebouwd en uitgesponnen vind, duurt-ie me uiteindelijk toch iets te lang. Daar had ik dan liever nog een afzonderlijk nummer - liefst van dezelfde hoge kwaliteit natuurlijk - voor in de plaats gehad. Niettemin: 4,5 sterren, en eigenlijk is dit nog steeds Palmers beste album.

Eigen speelt alleen Lowell George mee. 4 nummers zijn door de Meters ingespeeld en 3 nummers door the New York Rhythm Section. Ik heb dit ook maar van het internet. Maar als ik dat zo lees, moet dit een enorm funky plaat zijn. Ik heb er nog nooit van gehoord. Ik had wat antipathie jegens Robert Palmer door 'Addicted to Love' , 'Bad Case of Loving You' en 'I'll Be Your Baby Tonight'.

Ja, dit is echt heel andere muziek dan die latere hits van hem. Daar vind ik trouwens ook weinig mis mee, maar ik kan me voorstellen dat je daardoor op het verkeerde been wordt gezet. Zijn eerste vier Island-albums zijn erg strak, swingend en funky. Er zitten ook wel veel reggae-invloeden in, vooral op de tweede plaat Pressure drop.

Ik denk dat met name dit album, zijn solodebuut dus, jou wel zal bevallen. Geen idee of je iets hebt met de muziek van Little Feat (als je die al die kent), maar daar komt dit wel aardig in de buurt.

Little Feat vind ik erg gaaf. Tot de dood van Lowell plus de soloplaat van Lowell heb ik alles in huis en draai ik regelmatig. De band valt ook onder de southern rock naast dat het ook funky is. De soloplaat vsn Lowell is fenomenaal (maar heeft best een laag gemiddelde hier).

Het songmateriaal van Palmer uit de jaren 70 is naar mijn mening superieur ten opzichte van zijn platen uit de jaren 80.
Robert was altijd al erg gevoelig voor de heersende muzikale trends en maakte daar dan ook grif gebruik van, waar overigens niks mis mee is.
De rhythm & blues die Robert in de jaren 70 ons voorschotelde was wellicht wat aan de gladde kant maar altijd aan de goede kant van de streep. Met zijn heerlijke soulvolle stem geniet ik nog steeds regelmatig van zijn oeuvre van pakweg 50 jaar geleden.
Sneakin' Sally Through the Alley blijft toch een van man's beste platen, Get Outside, From a Whisper to a Scream; ik kan daar geen weerstand tegen bieden.

In de jaren 80 werden (uiteraard) de synthesizers dominant, de producties killer en verdween de charme en warmte van het decennium ervoor uit zijn muziek.
Slecht werd het nooit, maar op de een of andere manier kan geen enkele schijf van Robert uit die periode mij erg boeien.
Echter toegegeven; ik vind Addicted to Love nog steeds wel een earpleaser.

Ik zou trouwens ook zijn werk met Vinegar Joe (3 platen uit begin jaren 70) aanbevelen. Samen met Elkie Brooks 'croont' Palmer zich op heerlijke wijze door een fraaie mix van blues, rock en folk heen.

Zijn debuutalbum als solo artiest, en tevens zijn meest funky album. Mede vanwege de begeleiding door The Meters en Little Feat. Ik vind het nog altijd zijn beste. De volgende 3 (Pressure Drop, Some People Can Do What They Like en Double Fun) zijn ook nog altijd goed voor een aantal luisterbeurten per jaar. Daarna zwichtte Robert voor de sound van de jaren '80. Daarmee boekte hij wel commercieel succes, maar mij was hij hiermee 'kwijt'.

Afsluiter Through It All There's You vinden sommigen veel te lang, maar ik vind het altijd jammer als het weer is afgelopen ...

Mooi album, zeker relaxed om van a tot z te luisteren. Lekkere groove, mooi om op late avonden aan te zetten. Mijn favorieten zijn Get outside, From a whisper to a scream en Sneakin'.. zeker de heropname van die laatste track is aan te raden als je meer van uptempo rock bent