David Sylvian - Died in the Wool (2011)
Alternatieve titel: Manafon Variations
mijn stem
46 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Avant-Garde
Label: Samadhisound
-
Small Metal Gods (5:09)
-
Died in the Wool (6:03)
-
I Should Not Dare (3:24)
-
Random Acts of Senseless Violence (6:24)
-
A Certain Slant of Light (3:28)
-
Anomaly at Taw Head (5:06)
-
Snow White in Appalachia (5:59)
-
Emily Dickinson (3:35)
-
The Greatest Living Englishman (Coda) (3:06)
-
Anomaly at Taw Head (A Haunting) (3:12)
-
Manafon (4:05)
-
The Last Days of December (6:16)
-
When We Return You Won't Recognize Us (18:15)
0
geplaatst: 24 mei 2011, 19:54 uur
Tja, voor sommige muziek moet je even gaan zitten en luisteren. Zoals bijvoorbeeld de muziek van David Sylvian. Verwacht geen Japan-revisited. Die tijd heeft hij (al heel lang!) achter zich gelaten. Gelukkig stelt David Sylvian opnieuw niet teleur.
Was Manafon op zich al een juweeltje. Deze Manafon Variations mag je gerust een meesterwerk noemen.
Ongeveer de helft van de cd beslaat orchestrale bewerkingen van Manafon-nummers. De andere helft bestaat uit nieuwe nummers. En wat mij betreft zijn dat ook nog eens de hoogtepunten. Maar dat heeft mogelijk te maken met het feit dat de andere nummers toch ook redelijk bekend zijn.
Als je openstaat voor vernieuwende muziek en de immer hemelse stem van David Sylvian, dan is dit misschien wel hét album van 2011!
Was Manafon op zich al een juweeltje. Deze Manafon Variations mag je gerust een meesterwerk noemen.
Ongeveer de helft van de cd beslaat orchestrale bewerkingen van Manafon-nummers. De andere helft bestaat uit nieuwe nummers. En wat mij betreft zijn dat ook nog eens de hoogtepunten. Maar dat heeft mogelijk te maken met het feit dat de andere nummers toch ook redelijk bekend zijn.
Als je openstaat voor vernieuwende muziek en de immer hemelse stem van David Sylvian, dan is dit misschien wel hét album van 2011!
1
geplaatst: 21 mei 2020, 02:45 uur
Zo midden in de nacht,en nog behoorlijk ziek ook is dit toch wel een fijn en sfeerbepalend album.Ik ben min of meer blijven hangen bij zijn werk met Japan en het eerste gedeelte van zijn solocarrière maar nu ik in de stemming ben kan ik ook zeker van het recentere Died in the Wool genieten.
Het is vooral de aangename en rustgevende stem van David Sylvian die hier voor mij de meerwaarde vormt.
Met de muzikale invulling heb ik soms meer moeite,die is vrij minimaal,iets wat niet altijd even goed uitvalt (zeker bij ruim een uur speeltijd) maar zo nu en dan,zoals bij onder meer I Should Not Dare of Snow White in Appalachia valt alles precies op zijn plaats.
De nummers zijn bewerkingen van het twee jaar eerder (2009) verschenen album Manafon,echter Secrets of the Beehive (1987) is het laatste album wat ik van Sylvian gehoord heb (Nine horses) uitgezonderd,dus die inhaalslag moet ik nog maken.
Deze bevalt intussen alvast goed.
Het is vooral de aangename en rustgevende stem van David Sylvian die hier voor mij de meerwaarde vormt.
Met de muzikale invulling heb ik soms meer moeite,die is vrij minimaal,iets wat niet altijd even goed uitvalt (zeker bij ruim een uur speeltijd) maar zo nu en dan,zoals bij onder meer I Should Not Dare of Snow White in Appalachia valt alles precies op zijn plaats.
De nummers zijn bewerkingen van het twee jaar eerder (2009) verschenen album Manafon,echter Secrets of the Beehive (1987) is het laatste album wat ik van Sylvian gehoord heb (Nine horses) uitgezonderd,dus die inhaalslag moet ik nog maken.
Deze bevalt intussen alvast goed.
* denotes required fields.
* denotes required fields.