Robert Palmer - Honey (1994)

Ik ben een redelijke Palmerfan, maar hier slaat Robert de bal geheel mis. Ik zoek beklijvende songs, zoals hij er in het verleden zo vaak heeft gemaakt, maar vind er nauwelijks.
Slappe hap, sorry.

*1/2

Misschien was ie teveel afgeleid door die dame.

Die ouwe snoeper!

Ik heb deze alleen maar aangeschaft vanwege het mooie 'You Blow Me Away' dat een beetje als een verrockte versie van 'She makes my day' klinkt.

Ik vind dit eigenlijk helemaal geen slecht album van Robert Palmer, integendeel.

Met zijn kenmerkende stijl vult hij op onderhoudende wijze een prima uurtje, waarbij hij de crooners van zijn vorige album Ridin' high weer eens ver achter zich laat.

Honey is een rockalbum geworden met veelal sterke songs, zoals uit de opening met de eerste vier geweldige tracks blijkt (Know by now!), waarbij veel van de kwaliteiten van alle albums vanaf Double fun tot en met Riptide naar boven worden gehaald. Rock en het stevige dansgedeelte a la You are in my system, zoals met Nobody but you. De zang is weer eens voortreffelijk.

Helemaal zonder ballads is Honey niet, zoals met Love takes time en Honeymoon. Maar als je goed in je vel zit, zoals Palmer destijds blijkbaar deed, is bijna elke compositie goed.

Maar, zoals gezegd, het is een rockalbum geworden en Robert Palmer gaat er eens goed voor zitten. You blow me away is voor mij een ware Palmer klassieker, vooral ook vanwege de spannende opbouw en finale.

Close to the edge is vooral van zinderende kwaliteit, klinkt haast als wereldmuziek en gaat dan over in stevige no nonsense rock in Closer to the edge. Beter eigenlijk dan het ooit bewierrookte Addicted to love, spannender en het ontbreekt aan het dansbare gedeelte.

Het album wordt steeds harder, met Girl U want een snoeiharde rocker, maar het is slechts kort in tijd. Zonder pauze gaat het over in het eveneens stevige Wam bam boogie, dat weliswaar hard is maar wat ik toch als één van de mindere tracks van het album wil bestempelen, vanwege de electronica die hier onder de tafel vandaan wordt gehaald.

Big trouble leidt aan hetzelfde complex en dan lijkt het album zelfs in mineur te eindigen. Big trouble is het slechtse nummer van de cd en eigenlijk onnodig, Palmer was juist zo aardig bezig.

De cd eindigt met een rustig stukje akoestische gitaar (Dreams come true), zelfs zonder zang, om even bij te komen van de voorgaande paar minuten. Wat mij betreft had Palmer Wam bam boogie en Big Trouble laten zitten, dan had hij voor de 40 minuten die overbleven 4,5**** gekregen. Nu laat ik het bij 4****.

Honey is zeker aan te raden voor alle Palmer fans die eerder nog niet waren toegekomen aan de aanschaf van dit album...

CD ooit gekocht voor 10 gulden omdat het nou niet echt een hitsucces was.
Ik vind het zo slecht nog niet. Het klinkt allemaal wat lomper dan we van hem gewend zijn en sommige nummers gaan zelfs richting hardrock.
Manco is dat het niet allemaal even goed beklijft, maar daarom zullen we hem binnenkort nog maar eens af en toe in de speler doen.
Closer To The Edge en Girl U vind ik in ieder geval wel lekker.

Prima plaat van wijlen Palmer . Ietwat harder maar nog steeds uitermate verzorgd. Het zwalkt een beetje tussen stijlen in. Palmer is een te goede zanger om daarin verdwaald te raken. Ook leuk Nuno Bettencourt van Extreme weer eens te horen. Blijft een prima gitarist al vallen krijgt hij hier niet echt de ruimte om te excelleren. Maar wat hij doet is de moeite waard en draagt duidelijk zijn signatuur. 4 sterren , want ik heb me al de hele week vermaakt met dit plaatje.