Canibus - Lyrical Law (2011)

Het is bijna triest om te zien tot welk niveau Canibus zich heeft laten zakken na Rip the Jacker, waar zijn flow, teksten en producties (met behulp van Jedi Mind Tricks’ Stoupe) op hun best waren. Ook Canibus zelf lijkt deze daling in kwaliteit door te hebben, want op elk album dat hij na dit in 2003 uitgebrachte album heeft gemaakt lijkt hij tevergeefs terug te grijpen op de grimmige, rauwe en toch vloeiend en oprechte flow van het eerdergenoemde album. Dit resulteert echter in een hakkelig klinkende flow en een troebel geheel, waardoor het geheel nauwelijks nog oprecht klinkt.

Op Lyrical Law trekt hij deze lijn doodleuk door. Zo gebruikt Canibus de eerste track niet om zichzelf als rauwe MC te presenteren, maar om om de twee bonus-cd’s van dit album - en eveneens dit album zelf - op te hemelen en daarmee te adverteren. Als de man dan eindelijk wel aan het rappen toekomt, klinkt zijn flow door zijn constante boosheid geforceerd en probeert hij te veel woorden in één zin te proppen. En omdat hij voornamelijk rapt over zijn superioriteit ten opzichte van andere rappers lijkt elk nummer hierdoor een contradictie op zich

Gelukkig heeft Canibus genoeg gastartiesten opgetrommeld, waardoor het album toch nog van enige variatie wordt voorzien. Een verademing op het constante geschreeuw van Canibus zijn de verses van Chino XL (Cypher of Five Mics) en Royce da 5’9’’ (The Cypher of Bread and Butter), die beiden energiek en vloeiend rappen. Het is alleen jammer dat een ander deel van de gastartiesten (K-Rino, Born Sun) bijna even geforceerd rapt als de gastheer. Ze proberen erg boos te klinken, maar doordat ze te veel overacten lijkt het alsof er achter de raps geen gevoel zit. Hierdoor kan je je bij geen van deze rappers echt inleven

Ook productioneel worden er op Lyrical Law weinig potten gebroken. Hoewel er tussen de tracks zelf goed wordt afgewisseld tussen pianoloopjes, blazers en stemsamples blijft het in de tracks zelf vaak te eentonig. Er wordt nooit goed opgebouwd naar een climax, en als hier wel naar wordt opgebouwd is de climax zelf zoek (Bis & Sun Ruck & Rock). De beats kenmerken zich door de koude, grimmige sfeer die ze creëren, met een paar bombastische tracks als uitzondering.

Door deze eentonige producties en geforceerde raps kan Canibus weer een album toevoegen aan zijn oeuvre vol middelmatigheid. Het enige effect van een luisterbeurt van Lyrical Law is zin om Rip the Jacker nog eens op te zetten. Jammer, want Canibus heeft veel in zich, maar lijkt toch niet in staat om zijn tweede klassieker binnen te slepen. En zoals het er nu uit ziet zal die er waarschijnlijk ook nooit meer komen.

Ook hier te lezen.