Robert Palmer - Rhythm & Blues (1999)

Vooruit, toch 4****.

Dat dit pas het eerste geschreven bericht is getuigt er alvast van dat de belangstelling voor dit album niet al te groot zal zijn geweest.

Toch heeft de man met de goede muzikale smaak en innemende persoonlijkheid op zijn albums altijd ruimte willen bieden aan de nieuwste trends en ontwikkelingen in de muziek. Ook al ging hij dan wel eens voorbij aan zijn oude volgelingen die die aanpassingen niet konden of wilden bijhouden.

Rhythim & Blues grijpt wat betreft muzikaal idioom en composities (alles is, behalve Let's get it on, geschreven door Palmer) zowaar terug naar de laidbacke aanpak van Double fun. Maar productioneel en instrumentaal (met name ook het gebruik van drums en synthesizer) loodst Robert Palmer zichzelf op moderne wijze de 21e eeuw in.

Die aanpak is voor mij, als iemand die wat conservatiever is ingesteld, het pijnpunt op dit album, waardoor ik aarzelde tussen 3,5*** en 4****. Voor het overige is Rhtytm & Blues helemaal Palmer.

Met Tennis heeft hij zelfs nog weer een Caraïbisch nummer geschreven. De crooners en de jazz-achtige nummers (liefhebbers weten hoe veelzijdig Palmer is) ontbreken hier, net als de stevige en strakke tracks zoals we die o.a. kennen van het album Riptide (o.a. Addicted to love), uit een tijd dat Robert Pamer nog een soort van trendsetter was (1985).

Twenty Million Things is, als laatste track, geheel ontdaan van alle moderniteiten en laat op ongekende wijze Palmer zingen onder uitsluitend piano begeleiding (de intro heeft dan nog een akoestische gitaar). Op een ontwapenende wijze, die ik nog niet eerder van hem had gehoord.

Uiterst genietbaar album van Palmer .De man hing er altijd een beetje bij. Dat zegt niks over de kwaliteit van zijn albums , maar meer dat het grotere publiek hem altijd een beetje links liet hangen . Das zonde , want Palmer leverde wel degelijk verzorgde muziek , met goed oor voor de tijdsgeest en catchy songs .Zoals dit album songs bevat die op een zwoele avond als deze, lekker loom op je neer komen en met een goed glas tot je genomen dienen te worden. 4 sterren ,met gemak.

Hmm, ik ben hier toch minder enthousiast over. En dat terwijl ik een groot fan ben van Palmer en hem op vrijwel al zijn muzikale zijpaden kan waarderen. Het zijn doorgaans best aardige nummers (en vaak ook niet meer dan dat), maar het luisterplezier wordt voor mij deels vergald door het soort fantasieloze instrumentatie waar veel R&B uit de jaren negentig last van had. Het klinkt stijfjes, mechanisch en het swingt niet. En da's jammer, want ik vermoed dat Robert Palmer wel de intentie had om dat te doen. Gevolg is dat alle nummers, juist door die eenzijdige instrumentale aanpak, een beetje op elkaar gaan lijken, ook omdat het allemaal een beetje voorbij glijdt in ruwweg hetzelfde tempo.

Palmer is hier nog uitstekend bij stem, daar ligt het niet aan. Maar het is voor mij meer 'arrenbie' dan rhythm 'n' blues. En dat laatste - de klassieke variant, zeg maar - is toch een beetje waar ik op gehoopt had toen in deze onlangs aangekochte CD voor het eerst in de lade schoof. Misschien waren mijn verwachtingen gewoon anders.

Slechts tegen het eind veer ik op: die Caribische instrumentatie van Tennis vind ik dan weer een aardige vondst, die het nummer bovendien onderscheidt van de rest. De cover van Marvin Gayes Let's get it on is goed gedaan, goed gezongen vooral, maar ook hier stoort de saaie instrumentatie me enigszins. En de klein gehouden afsluiter toont nog eens waar Palmer zangtechnisch toe in staat was.

De titel van dat laatste nummer kwam me bekend voor, en het bleek ook inderdaad dat nummer te zijn: geschreven door Lowell George en afkomstig van diens enige solo-album uit 1979. Een oudje dus, net als de bewerking van zijn eigen Work to make it work (oorspronkelijk van Pressure drop). Toch is de keuze voor dat nummer van Lowell George niet heel verwonderlijk, want Palmers connectie met Little Feat gaat terug tot zijn vroegste albums.

De Feat-connectie komt ook tot uiting in de medewerking van Bill Payne op dat nummer. En verder doet de muzikale zwerver Carl Carlton op diverse nummers mee: een Duitse rockgitarist die wij in Nederland kennen van onder meer Herman Brood, Vitesse en Long Tall Ernie & the Shakers. Als ik diens Wiki-pagina mag geloven, gaf hij zelfs de aanzet tot de pure bluesplaat Drive, die Palmer hierna zou opnemen.
Verder doen er voornamelijk Italiaanse muzikanten en producers mee. Het album is dan ook opgenomen in Italië.