Robert Palmer - Best of Both Worlds (2002)

Formidabele verzamelaar van één van de meest gestyleerde blanke soulzangers ever die ons erg vroeg moest verlaten.

Héél leuk is dat er veel oud werk op staat zoals Pressure Drop en Sneakin' Sally through the Alley, tijdloze pareltjes.

Deze man heeft een mooi parcours afgelegd en deze quasi perfecte verzamelplaat is daar een overtuigend bewijs van.

Palmer's machtige versie van een Todd Rundgren klassieker "Can We Still Be Friends" bracht eindelijk wat op voor Rundgren's portemonnaie en bekendheid.
Ook Andy Frazer's Every Kinda People is een tijdloos mooie soulklassieker.

Staat nogal laag gekwoteerd, niet ?

****1/2

De remix van 'Best of Both Worlds is een verkrachting van het origineel; en van 'Looking for Clues' is er alleen een live-versie. Dan krijg je behoorlijk ontgoochelde kopers die een 'very best of...' hadden verwacht...

Heb me ondertussen een andere 'best of' aangeschaft - met het originele Best of Both Worlds en studio-versie Looking For Clues.
Ondertussen heb ik een heel andere kijk op deze verzamelaar - laat nu net de live Looking For Clues m'n favoriete nummer op deze cd zijn. Lekker stevig en uptempo, en een zeer strakke maar creatieve drums.

Ik wil er anders best gelijk 5***** tegen aangooien. Palmer is één van mijn favorieten, mag je toch wel zeggen als je al zijn solowerk hebt.

Altijd verzorgd, smaakvol, hij kan goed zingen en hij heeft per saldo prima rockalbums. Dat laatste dient wel een extra toelichting. Hij is namelijk verre van een one-trick-pony.

Crooners, jazz, elektronica, dance, reggae, hardrock en new wave in zijn tijd: het zijn allemaal stijlen waarvoor Palmer z'n hand niet terug trok. Hij heeft er prachtig mee geëxperimenteerd en is vaak op de juiste tijd met het juiste album gekomen, waarop vaak een mix aan verschillende muziekstijlen.

Derhalve is bewondering en waardering op zijn plaats. Het is nog steeds zeer betreurenswaardig dat hij zo jong is gestorven.

Ik vind zijn versie van I dream of wires ook zo geweldig, als ik het even bij één nummer moet laten.

Waardering gebaseerd op de eerste 17 songs. De rest doet me weinig. Erg dure compilatie destijds.

Robert Palmer was een echte muzikant, hij was er altijd mee bezig, liefst on stage maar anders schrijvend, en had ook een enorme interesse in en kennis van muziekhistorie (vandaar misschien dat juiste tijd en juiste album).
Op 'supergroepen' (projekten) heb ik het nooit zo gehad maar zijn Powerstation was een schot in de roos: precies de juiste groovy drummer, rauwe pop/rockgitaar en steady bass bij zijn eigen stem gezocht. En dan die hippe clips. Kan me ook nog als de dag van gisteren herinneren hoe blij ik was te ontdekken dat die Andy Taylor uit het poppy Duran Duran ook een rauwe rock-kant in zich had. Wat een gitarist. En Palmer wist en exploreerde dat talent.

But, he said, in many ways he was happiest when he was on tour. "When I sing I am in my own world. When I play live there is this immensely satisfying physicality, this incredible high. It's the best drug I know and it's totally legal. I know I'm obsessive but it's the only way I know how to be happy."
Robert Palmer - Telegraph - telegraph.co.uk

Dit album ken ik niet maar het is een imposante verzameling. Is de geluidskwaliteit goed?

Ja en nee. De kwaliteit is up to date met dien verstande dat er ook weer dat rijtje digitaal flink versleutelde remixes van zijn oudere songs op deze verzameling zijn overgenomen van de Addictions -compilaties. Die klinken echt verschrikkelijk opgeblazen vergeleken met de pre-cd analoge lp-versies en missen daardoor imo de groove van het origineel. Dat geldt zeker voor de eerste drie tracks van dit album. Op zijn debuut lopen die fraai en funky in elkaar over en vormen zo een eenheid. Die magie is hier verkwanseld. Zonde!

Palmer heb ik op de plaat en live met passie gevolgd vanaf Vinegar Joe tot en met het album Secrets (1979). Daarna begon imo vanaf de eighties deel 2 van zijn loopbaan, elegant en smaakvol surfend over de toen heersende trendgolven en gebruik makend van de steeds betere(?) studiotechniek. Daar scheidden onze wegen zich want mijn voorkeuren werden juist meer tegendraads tijdens dat verdoemd decenium.

Dus daar heb je 't al, een aantal verprutste opnames dus. Daarom idd zijn de reguliere albums het beste om te hebben.

Bijna altijd, ja