Robert Palmer - Ridin' High (1992)

Robert Palmer's Croonerplaat, retromuziek dus. Hij kwijt zich goed van zijn taak, het zijn gekende stokoude songs die hun degelijkheid bewezen hebben en hij houdt het redelijk authentiek qua arrangement.
Doet denken aan de platen van Sinatra met Nelson Riddle orkest.
Leuk plaatje, geen klassieke Palmer, maar toch leuk
Jammer dat hier zo weinig reacties op gegeven zijn.
3.5 sterren !

Ik ben blijkbaar één van de weinige liefhebbers van hedendaagse artiesten die een goed gemaakte retroplaat uitbrengen. Ook Bryan Ferry heeft er zo ééntje, en zo zijn er meerdere op te sommen.
Enkel Rod Stewart, die heeft er niets van gebakken, zijn stem is trouwens zo glad geworden, die grofkorreligheid is al lang weg, die productie is ook al zo lamentabel glad, maar deze hier is stukken interessanter;
Voor wie van goede crooners houdt, niets mis mee.

En daar schuilt juist het probleem.

Ach, het aardige is dat ik voor een moderne crooner niet naar Michael Buble hoef te grijpen maar dat ik nu mijn eigen crooner in huis heb. Een man die ik sowieso graag hoor zingen, dus vooruit maar.

Mijn standpunt is bekend: elke artiest mag met elke nieuwe cd al z'n (nieuwe) muzikale liefhebberijen met plezier etaleren. Of het ook goed wordt bevonden, is dan natuurlijk een tweede.

En eerlijk is eerlijk: Robert Palmer heeft al eerder aangegeven crooner-achtige muziek te kunnen zingen, een enkel nummer op diverse cd's uit de jaren '80 (Riptide) en natuurlijk Don't explain (1990), die van ijzersterke rock volledig transformeert naar crooners.

En wat te denken van de verbouwing van Want you more (track 4), dat oorspronkelijk thuishoort op Pride?
De cd bestaat niet helemaal uit de weemoed van Frank Sinatra, in nummers als What a little moonlight can do en Ridin' high is er een brassband achtige ondersteuning die het nummer wat vaart geeft.

Tja. Bepaald geen Clues of Secrets. Maar Robert Palmer was een begenadigd, professioneel artiest. Er mankeert dan ook niets aan de productie, de instrumentatie, zijn stem.

Deze goede verzorging zorgt voor drie sterren maar, eerlijk is eerlijk, de nummers zelf bieden weinig extra opwaardering. Ik vind een enkele crooner op een cd nog te verdragen, als onderdeel van het geheel. Een héle cd er vol van is voor mij teveel van het goede.

Het is alles wat hierboven gezegd wordt, maar ik wil toch benadrukken dat hij het héél goed doet...

Ridin' High is geen topper. De creatieve jaren van Palmer lagen in de jaren 70. Vanaf de jaren 80 sprong hij op de trein die hem commerciële successen bracht.
De jaren 90 was Palmer enigszins zoekende naar de juiste vorm. Van rhythm & blues, tot aan big band, van een vleugje reggae, gladde pop en man's laatste plaat; Drive, een pure blues plaat, Palmer wilde van alles wat. Dat resulteerde in wisselvallige albums waarbij er geen 1 in mijn geheugen gegrift staat.
Ridin' High is aardig en Robert kan altijd bij mij een potje breken met zijn fraaie soepele stem, een klassieker is het echter zeker niet.