Neal Morse - Testimony 2 (2011)

Mijn beurt

De opener vind ik bijzonder geslaagd. Ik heb in het verleden steeds last gehad met het 'erin komen' van Neal Morse albums. Zelfs met Transatlantic's The Whirlwind, die nu ergens hoog in mijn Top 10 staat. Enfin, Testimony vind ik nog steeds niet het beste (althans 'meest genietbare') van Neal's werk, mede omwille van de lengte, zoals Alexepex reeds duidelijk maakte, maar ook omdat de religieuze boodschap, hoe mooi ze ook mag zijn voor sommigen, me te nadrukkelijk aanwezig is. In Testimony 2 wordt er meer gerockt, meer buiten de lijntjes gekleurd, zonder aan consistentie in te boeten; dat is wat ik prefereer.

Om terug te komen op Mercy Street: leuk en vrolijk riffje dat krachtig genoeg is om er een song rond te maken. Mooi refrein ook, het swingt en het is een goede keuze als opener. Dit ondanks mijn matige appreciatie van het nummer bij de eerste luisterbeurt. Dertien-in-een-dozijn was toen mijn mening. Het is gaan groeien en eigenlijk doen die eerste vijf-zes noten van dat basisriffje me ergens vaag denken aan het moment in 'Question Mark' waarin het eerste nummer overgaat in het tweede.

De vierde (!) Overture - je moet het maar doen - ik kan er niet veel over zeggen, op het eerste gehoor soms wat chaotisch, maar uiteindelijk toch alle voor Randy George met dat funky basriffje. Waarop Neal dan psychedelische keyboards overzet. Gecontroleerd chaos, met Paul Bielatowicz op gitaar, NICE!

Time Changer - ook hier weer wat achterdocht bij die eerste luisterbeurt, maar al bij al toch een geslaagde 'reünie'. Met name het polyzangstuk, of hoe noem je dat. De elektrische vioolsolo (door Eric Brenton) klinkt ook heftig proggy en ik hoor ook wat Oosterse elementen vanaf 00:48. Is dat een banjo of zo...?

Jayda vond ik in het begin nogal melig - al is dat een beetje onrespectvol mijnentwege, de boodschap en het onderwerp van het lied in het achterhoofd houdend - maar de tekst is me iets te rechtuit. Metaforisch, subtiel, allegorisch was mooi geweest. Niettemin, de manier waarop deze song evolueert naar Nighttime Collectors, waaw... Je kan je geen groter contrast inbeelden. Net zoals tussen Jesus Bring Me Home en Road Dog Blues. Twee 'movements' die een gans andere -tegengestelde- sfeer neerzetten.

Nighttime Collectors dus, begint als een stadium rock getinte rockgroep zoals er wel veel zijn ('We were rocking!'), maar dan komt die psychedelische synth weer binnenvallen, die je helemaal ondersteboven haalt. Geef dit lied te luisteren aan een mainstream rock fan en hij zal er van houden. Tot aan 1:24 Ik vind het vanaf hier net nog béter! Het mondt wel verder weer uit in redelijke 'gewone' rock. Heerlijk tekstje ook, Neal hopeloos en zonder hulp in Oost-Europa - weet niet wat te doen. Maar dan komt plots die ommekeer opdagen naar het einde toe. Schijnbare tempohalvering met een zweverige gitaarsolo op een achtergrond van synths. En die alom bekende Testimony - melodie. 't Is consistenter dan men denkt...

Time Has Come Today brengt u dan waarschijnlijk één van de meest uiteenlopende intro's aller tijden. Zolang we alle ideeën maar op zo weinig mogelijk tijd in één song kunnen rammen Ach, ik ben er alleen maar vol lof over. Vooral vanaf 00:31, dat klinkt toch zo dansbaar en proggy tegelijk!

Jesus' Blood - ken ik nog niet erg goed, maar is zeer meeslepend. Een break na de drukte van Nighttime Collectors en Time Has Come Today. 'Jesus blood can make the vilest sinner clean' raakt zelfs mij als atheïst bijzonder sterk. Vooral met die oooooooh's erbij overal. Neal's gitaarsolo (jaja, de zijne!) vanaf 2:40 verdient hier een zeer eervolle vermelding. Die leidt naar een climax van jewelste, waarna nog eens 'And I KNOOOOOW' herhaald wordt (3:47) met een kracht die je je maar moeilijk kan inbeelden. Wat een intensiteit en puurheid vloeien voort uit zijn woorden en de manier waarop ze gezongen worden.

Die energie die The Truth Will Set You Free beheerst (met passages van Overture 4), is echt ongelofelijk. Ik word er enorm door bewogen, 't is te zeggen in de volgende delen:

- Where is the rain, where is the raaaain...
- Come on son, you've been on the run,...
Maar vooral (op het einde):
- I surrender all, I surrender all to you my love!

Het is zeker een Top 3 favoriet van deze cd.

Chance of a Lifetime - de intro (en de chaos) van Time Has Come Today wordt hier hernomen, met onmiddellijk daarna een deel van Overture 4. Lekker lekker. Zeldzaam minpunt: de synth-riff vanaf 00:52 vind ik zeer ongeïnspireerd klinken. Op 1:56 weer een 'Question Mark' moment, namelijk het begin van 'In The Fire'. Ook met die wah-wah-wah, maar op T2 dan iets vettiger, vinniger en veel meer distorted. Chance OAL bevat dan ook weer één van mijn favoriete refreinen van de plaat (I'd rather stay in here, with the pain I know, then step in to the outside...).

Het komt wel vaker voor hier dat een 'lied' (zoals genoemd met de titel) in zich ook nog allemaal verschillende compartimenten heeft. Alsof Neal mini-epics van 6 à 8 minuten nog eens onderverdeeld heeft in 2-3 losse stukken. En die losse stukken vind je dan over de hele plaat terug. Damn, hier zit écht meer achter dan je denkt.

Jesus Bring Me Home - het eerste deel vind ik niet veel soeps ('I don't wanna leave my family all alone', ik heb het wat moeilijk met het uitzitten van die passages, niks persoonlijks ofzo maar ze boeien niet echt...). Deel twee daarentegen, zo vanaf 2:45 met die 12-snarige gitaar (zo klinkt het een beetje), biedt heel wat moois: "It's all I can do to get up in the morning..." (verwijzing naar It's All I Can Do' van Testimony) heeft - hoe kort ze ook duurt - zo'n mooie melodie, echt net in die ene zin.
"Will the real God please stand up?" Nog zo een bedwelmend mooie passage. En al de rest die volgt tot aan Road Dog Blues.

Road Dog Blues biedt u dan weer een fel contrast met voorgaande song. Jawadde dadde!
Neal slaagt er zelfs hier in om op amper 3 minuten twee volledig verschillende gevoelens neer te zetten (met de break rond 2:00). Hé, horen we daar plots weer een gekend stukje piano? Jawel hoor (ik kan het echter niet plaatsen).

It's For You - daar wordt nog eens kracht uit geput. Op een andere manier dan in The Truth Will... maar het is ook uptempo en nodigt ongetwijfeld uit tot meeklappen.

"TAKE MY HAND, TRADE EVERYTHING YOU ARE, FOR EVERYTHING I AM!" Met daarna die lekker rockende (echter ietwat cliché) riff, een perfecte manier om de aandacht erbij te houden. Ook hier weer Paul Bielatowicz (die trouwens ook de livegitarist voor Neal's Europese band is) aan de gitaren, WEDEROM LEKKER.

Het is een cliché dat we reeds vaak hebben mogen meemaken (Whirwind, ?, Testimony,...) dat het laatste lied de cyclus, de cirkel weer volledig 'rond' maakt. Reprise, Revisited, Again, of zelfs gewoon dezelfde titel als het intronummer,... we kennen ze.

Maar blijven ze toch niet zo sterk? Wat een breekbare gevoelens ook weer in Mercy Street Reprise. Mooie boodschap, mooie climaxen, we geraken ze maar niet beu. Is dat ook niet één van die redenen waarom we progressieve muziek van om het even welk genre zo hoog in het hart dragen? De ambitie, de passie voor muziek,... het is in dergelijke zaken als een reprise, de beschouwing van een album als een kunstwerk dat een verhaal vertelt zoals een boek met hoofdstukken en terugkerende passages, zoals een film waarin het mysterie van het begin pas helemaal op het einde opgeklaard wordt, dat we de echte artiest herkennen.

Hoed af voor dit hier.

Mike Portnoy, mijn tweede favoriete drummer aller tijden, bijna vergeten! Zonder hem was dit werk maar half. Krachtige stukken, afgewisseld met subtiele licks en fills, hij weet het allemaal goed te plaatsen.

Off-topic: Portnoy heeft voorlopig DRIE projecten lopen. Een samenwerking met Neal Morse, Steve Morse, Dave LaRue en Casey McPherson (in januari hebben ze op 10 dagen 10 songs geschreven en opgenomen - release in de herfst), een samenwerking met Russell Allen (Symphony X) en Mike Orlando die 'Undaunted' heet en een derde project dat in juli van start gaat in Los Angeles (onlangs verschenen post op Portnoy's Twitter).

net terug van het concert in Zwolle. Was helemaal top. Ruim 2,5 uur materiaal. Laat ik de setlist nog maar niet verraden maar er werd van alles gespeeld van het solowerk en ook nog een spock's nummer.

Ik weet jammer genoeg al welk Spock's nummer, toevallig opgevangen op Neal's forum
Slechts 2,5u? Ik had toch 3,5u verwacht
Yes en blijkbaar kan je op de concerten de live CD/DVD van Yellow Matter Custard kopen! Ik ga vanavond kijken in Beek.

Net terug van Beek - cd's gesigneerd, boek gesigneerd, op de foto met Neal, na een prachtig, aangrijpend, vrolijk en headbangend concert van 3 uur (min een klein kwartiertje pauze). What a man! We hebben hetzelfde Spock's Beard nummer gehad en ook nog Seeds of Gold, da's toch wel één van de beste epics ooit van Neal. Wat. een. song. Gisteren niet gehad in Zwolle zeker, maar The Door in de plaats?
Pfoe ik wil zo graag naar Zoetermeer morgen... Gotta study Gotta study Gotta study Gotta study Gotta study Gotta study...

Ik ben donderdag in Zwolle geweest. The Separated Man vond ik het absolute hoogtepunt en dan met name het spel vanaf minuut 10. Geweldig hoe de band dat speelde.

Vanavond ben ik er ook bij in Zoetermeer, hopelijk met Seeds of Gold!

Heb in m'n Top 10 Question Mark vervangen door deze hier, blijkbaar ben ik de eerste! De bonusdisc heeft de doorslag gegeven. Supernatural is eigenlijk ook een zeer goed nummer, 't zitten schone melodieën in. Kan niet op tegen de epicness van Seeds of Gold, maar da's ook niet de bedoeling.

Ik ben voorzichtig begonnen met een 4*, daarna ben ik naar 4,5* gegaan, maar dit album verdient wat mij betreft het volle pond! 5 sterren.

De eerste cd is al belachelijk goed, en dan komt meneer Morse op de tweede cd ook nog eens met een epic van jewelste aanzetten.

Ook heb ik Morse vorige week twee keer live zien spelen en dat heeft behoorlijk indruk gemaakt. Wat een muzikant, wat een persoonlijkheid!

Ha mooi, ik heb m. Mijn vrouw gaat een dagje winkelen en komt aanzetten met deze cd (inclusief de dvd van The making of). Wat een schatje is het hè.

Ben zeer benieuwd. Part six heb ik zojuist even geluisterd en oh, man, dat smaakt naar meer. Later als ik alles eens goed heb beluisterd kom ik er hier op terug.

Een indrukwekkend staaltje werk van Neal Morse. Episch, prachtig en nog meer van zulke woorden zijn toepasselijk bij deze plaat. Ik begin met 4*, maar dat kan nog hoger worden als ik het nog eens wat vaker beluisterd heb.

Net de beide CD's afgeluisterd. Verrassende prog muziek. Had nog nooit van hem gehoord. Hij blijkt zijn klassieken goed te kennen, regelmatig citeert hij daaruit. Het duidelijkst is het eerbewijs aan Gentle Giant in "Time Changer" vanaf 3'55; luister maar eens naar het nummer "Knots" van hun album Octopus.
En je hoort van Yes (het album Time And A Word) het nummer "Astral Traveler" doorklinken in "Seeds of Gold" vanaf 10'00.
Boeiende en ondanks de klassieke fundamenten toch actuele muziek.

Komt toch steeds weer regelmatig voorbij in de cd-speler. Nou ja, hij streamt, maar dat blijft hetzelfde. Omhoog met die punten. Volle 5 punten.

Jaja, ook hier blijft-ie vaak langskomen in de auto, in de kamer, overal - steengoede plaat. En eind oktober komt er alweer een box set met drie cd's en twee dvd's uit van de mei/juni tournee: Live in Los Angeles. Met Mike Portnoyen Randy George, de studiomuzikanten! Alsook een nieuwe Transatlantic release.

Weer een niet erg bijzonder album in het progrock genre met een enorm hoog gemiddelde. Daar verbaas ik mij wel vaker over. Ook dit album is ook absoluut niet slecht. Maar om in andere genres op een 4 gemiddeld te komen moet het echt een uitzonderlijke cd zijn. Nou dat is deze van Neal Morse zeker niet.

En dat zegt iemand met een REM album op nummer 2 in zijn top 10.
Typisch een band die nog nooit een 4 heeft gehaald.......

Althans bij mij, oftewel smaken verschillen. Voor mij blijft dit een super cd.

Ik vind Neal Morse de absolute top in progland. Dus om deze muziek niet bijzonder te noemen is wat te veel van het goede. Misschien is het niet je genre; als ik naar je top 10 kijk (waar in mijn ogen dan weer een heleboel middelmatige platen staan) kan ik me dat zo indenken.

Anyway is het absoluut genieten met deze kraker (ik denk tot nu toe de nummer 1 van 2011 voor mij)!

kijk, en daar ben ik het dan wel weer mee eens

Tot nu toe vond ik Morse echt geweldig, maar nu begint het me wat te veel op het vorige te lijken.
Ook het Jezus-geroep begint me steeds meer tegen te staan.
Zonder tekst 4 sterren, met tekst 2 sterren.

Klinkt toch vreemd, van iemand met een Users naam Paulus

Steeeee-rike!

Negeer dat gepreek dan en hoor er klanken in, het draagt heus wel bij tot het geheel, zegt de atheïst in mij.

Ik moet eerlijk zeggen dat dit mijn eerste ontmoeting is met Neal en dat heeft 2 oorzaken. Ten eerste zit de progrockliefhebberij niet in mijn genen en ben ik het al jaren mondjesmaat aan mezelf aan het toedienen, met het effect dat het steeds dichter tegen mijn favoriete stromingen aankruipt. Ik luister op dit gebied dus alleen de echte krentjes uit de pap en gezien de score kun je dit jaar dan niet om Neal Morse heen.

Rede 2 is dat na het raadplegen van wat sites over Neal Morse ik een beetje bang werd om overstelpt te worden met christelijke propaganda. Neal mag daar gerust over zingen, maar ik zit daar niet op te wachten. Overigens vind ik sommige oude spirtuals (bijvoorbeeld van Johnny Cash, of gospels uit de '40's) erg mooi, maar dat was een andere tijd (no offence) en met die liederen groeide iedereen op (ik omdat mijn niet echt gelovige vader helemaal weg was/is van Mahalia Jackson en haar geweldige gospels die ik overigens ook kan waarderen).

Maar om een lang verhaal kort te maken en het argument van Paulus te ontkrachten, het stoort me niet zo op deze plaat. Bij dit genre is de instrumentatie natuurlijk ontstellend belangrijk en daar heb ik mijn vizier dan ook op gericht; een geweldige plaat! Ik beloon hem graag met 4*, met of zonder onze lieve Heer.

Rest mij een vraagje: zijn Transatlantic en Spock's Beard beter dan zijn solowerk en zitten daar ook religiueze teksten in verwerkt?

Ik wil overigens niemand op zijn tenen trappen met het bovenstaande (heb in mijn ogen ook niets verkeerds gezegd religie-technisch) maar stuur me gerust een PM en dan praten we het uit.

Ach Bartjeking, ik vind het behoorlijk netjes wat jij als motivatie meegeeft.
Uit jou top 10 hebben Dylan en Cave ook redelijk wat christelijke teksten.
Neal's andere "projecten"zijn minder reli en muzikaal vergelijkbaar (Neal is hoofd componist).
Tips zijn zeker de 1e Testimony, Snow en de 3e van Spock''s Beard en zeker ook de eerste 2 van Transatlantic.
Veel plezier met de ontdekkingen bekering

Haha bedankt Rudi, komt goed!

Ik zal het maar meteen fors met Rudi oneens zijn

Transatlantic's beste is voor mij The Whirlwind, een 77 minuten durende suite van topniveau. Uiteraard zijn de twee voorgangers ook best fantastisch te noemen. Mijn favoriet wisselt nogal af, maar over het algemeen ben ik toch het meest onder de indruk van Whirlwind (misschien ook omdat ik hiermee TA heb leren kennen).

Neal's Testimony uit 2003 vind ik zelf een pak minder. Veel te religieus getint naar mijn zin (muzikaal en tekstueel, waar ik er hier meer aan stoor dan op latere platen). '?' is mijn persoonlijke favoriet, omdat kwaliteit voor één keer niet per se gelijk moet zijn aan 79 minuten kwantiteit. Een goeie 50 minuten pure klasse. Ook Sola Scriptura en One zijn geweldig en het laatst uitgekomen Testimony 2 zeker.

Van Spock's Beard ken ik enkel Snow en hun laatste 'X', waarvan ik 'X' (zonder Neal, sinds 2002 al) hele stukken beter vind. Maar goed, ik ken dus maar één album van SB mét Neal, dus nevermind. 'Snow' is niet slecht, maar ik geef de voorkeur aan Neal solo en vooral Transatlantic.

Transatlantic - de eerste twee cd's zijn minder religieus. Ik heb Neal's autobiografie gelezen en daarin zegt hij bv. dat de beginregels van 'All of the Above' (In a state of fallen grace, with a smile upon its face, it came!) eigenlijk telkens over God gaan, maar "hij kon en mocht dat toen niet zeggen" (it = He). The Whirlwind kan metaforisch uiteraard voor de Grote God staan ("The wind blew them all away!"), maar ik stoor me allerminst aan de teksten. Ik vind ze in spirituele/poëtische zin bijzonder interessant.

Ontdek vooral met mate, Bartjeking, er staan je zowel met NM, TA als SB mooie muzikale tijden te wachten!

Jij ook bedankt Nicoot. Gezien de overvloed aan prachtige muziek die heden ten dage wordt gemaakt en de schatten uit het verleden die nog op mij zitten te wachten, kan ik niet anders dan dit met mate te benaderen . Ik heb nog zoveel te luisteren; ik ben pas een jaar aan het werk, maar eigenlijk zou ik al met pensioen moeten gaan om hier aan toe te komen (en dan wil ik óók nog eens alle literatuurklassiekers/films verorberd hebben). En dan heb je in Nederland zo'n 6 miljoen mensen die met een pilsje op de bank alleen maar Frans Bauer luisteren en Ik hou van Holland kijken en mij uit zouden lachen om dit dilemma..........soms denk ik dat het leven makkelijker zou zijn als je op cultureel vlak op PVV-niveau (niet snobistisch bedoelt) zou zitten, maar daarentegen heeft muziek me door barre tijden heen geholpen en daar kan geen dokter tegenop.

So, dat moest er blijkbaar even uit; het zal dan toch de spirituele werking van Neal's muziek zijn die vat op me heeft gekregen . Maar sowieso bedankt voor de toelichting, ik kijk er naar uit om platen van TA en SB te beluisteren en dan zien jullie me wel weer ergens in een topic verschijnen. Ik plak er nog geen termijn op, want alleen al voor 2011 heb ik nog heel wat uurtjes muziek in de wacht staan (maak altijd een top album 100 20xx en dat kost nog al wat tijd...Neal komt zeker in de top 30 ergens te staan). Dus hopelijk maak ik nog wat meer mensen enthousiast voor deze plaat.

Mooi gesproken, Bart, ben het helemaal met je eens. Veel plezier met je ontdekkingsreis (stiekem een beetje jaloers op je). Overigens vind ik SMPTe en Bridge Across Forever van Transatlantic toch wel beter dan het ook niet misselijke Whirlwind. Bij the Beard zou ik toch beginnen met de wat latere platen (met Neal), V, Snow en The Kindness of Strangers. Van de soloplaten van Neal is het misschien goed om Sola Scriptura nog even te laten liggen, want die is wel erg zwaar.

Nogmaals veel plezier.

Net als Bart heb ik ook nog veel te ontdekken binnen dit genre. Ik kreeg dit album als tip van nicoot en vind het een geweldig album.
Het album groeit per luisterbeurt en het lange slotnummer kan me de hele 26 minuten lang boeien.

Voor nu 4*, maar hier zit zeker optie tot verhoging in. Bovendien is dit op het laatste moment nog een mooie toevoeging aan mijn eindejaarslijstje!

Deze fantastische muziek allemaal nog mogen ontdekken? Heerlijk, sluit me dan ook aan bij uffing die aangeeft een beetje jaloers op je te zijn. Zelf ben ik ingestapt bij Day For Night van SB, wat meteen 1 van de mindere album is. Bij de tour samen met een maat in Paradiso geweest. Hij kocht na het concert toen meteen maar alle beschikbare albums van SB bij de stand. Had ik toen ook moeten doen, want ik heb er nog wat platenzaken voor af moeten lopen.

Voor Spock's moet je wat mij betreft Snow hebben.
Bij Transatlantic ga ik voor de 1e 2 albums
En bij het solo werk kies ik dit album en zijn illustere voorganger. Qua muziek geweldig en voor mij qua teksten idem dito. Maar weet uit ervaring dat niet-gelovigen deze teksten wat zwaar vinden.

Van Spock's Beard ken ik tot nu toe alleen X, dat is alvast een erg goed album. Snow zal ik ook eens gaan proberen.

Ik verhoog het album met een halfje, dit is echt een fantastische ontdekking