Masami Akita / Mats Gustafsson / Jim O’Rourke - One Bird Two Bird (2011)

"If you hear music while having a nightmare, this would be it," aldus een reviewer. Zeer treffend. Niet een plaatje dat je dus regelmatig lekker 'even opzet'.

Ik heb hem wel geluisterd. In eerste instantie vanwege de brilliante hoes, gepaard met de geinige titel, en omdat het toch ook zeker niet de minste artiesten zijn: Masami Akita (Merzbow), Jim O'Rourke (ex-Sonic Youth) en Mats Gustafsson. Maar de gigantische wall of sound die de drie heren op je los laten, blijkt ook nog eens echt de moeite waard.
Het is moeilijk uit te leggen waar hem dat in zit met dit soort muziek. Gustafsson hijgt en blaast op zijn sax, terwijl de andere heren noise maken met feedback, electronische geluiden en met wat lijkt zo'n Amerikaanse waste disposal unit in de gootsteen en een stel vorken (dat zal het niet echt zijn, maar je snapt de strekking). Toch hoor je dat er een idee achter zit; dat het niet gewoon geluid is om het geluid. Ze proberen hier werkelijk iets te creëeren en dat lukt ze ook.

Na ruim 40 minuten is het dan wel echt even bijkomen...

kijk kijk... zeeer interessant, deze gaat zich zeer spoedig in mijn bezit bevinden... ben groot fan van de cd van Sonic Youth met Gustafsson en Merzbow en ook de plaat eerder dit jaar van The Thing & O'Rourke gaat er prima in

Het is alleen spijtig dat de gelimiteerde vinyl uitgave al lang en breed is uitverkocht. Dus alleen nog digitaal te verkrijgen. Desondanks kan ik 'm je van harte aanraden!

Das inderdaad spijtig zeg, updates toch niet goed genoeg in de gaten gehouden, dan meot ik het maar doen met andere cds van ze .. wat gelukkig ook prima lukt.

Wetenschapper, mag ik je een andere aanraden? Niet helemaal in het straatje van One Bird Two Bird; slechts een heel klein beetje misschien... maar zeker wel in de jouwe, denk ik. Namelijk, Dans les Arbres. Ik vind dat die wel meer aandacht verdient, namelijk

Nog wel te koop op discogs hoor, voor best schappelijke prijzen

wel een gave release, dikke portie freejazz met een hoop noise, al blijft die noise wel altijd op de achtergrond. dat maakt de plaat, relatief gezien natuurlijk, best toegankelijk. zeker voor merzbow begrippen wat mij betreft. als track 2 juist omgekeerd was met een overhand aan noise, dan had ik deze plaat wellicht een nog hogere score gegund.

Wat een ontzettend vet geluid weet Gustafsson hier zo af en toe uit zijn sax te trekken... Ik ken hem natuurlijk langer dan vandaag, maar de vorm waarin ie op deze plaat is is zelfs voor hem uitzonderlijk...

Dit soort werk is echt mijn ding... Ik mag graag fijne melodieuzere freejazz draaien... maar dit soort plaatjes hebben we nodig om de zintuigen op scherp te houden en goed te kunnen knallen... Ik ken niet heel veel platen die dat beter doen dan deze.. al had Akita misschien af en toe nog wel wat meer herrie kunnen produceren... Wat me met name opvalt is hoe goed ze op elkaar aansluiten, het klinkt echt als 1 machine...

Op de een of andere manier stukken beter dan Diskaholics Anonymous Trio (Gustafsson/O'Rourke/Moore), dat ik lang neit zo goed trek.

Mijn favoriete momenten zijn, zoals waarschijnlijk wel blijkt de momenten dat Gustafsson losgaat, zoals de eerste keer dat ie flink op die toeter blaast in het 1e nummer... kippevel.. Maar verder bevallen ook rustigere stukken me verrassed goed...

Hier durf ik best meteen 4,5 voor te geven.

Dan heb ik naar een andere plaat geluisterd. Ik hoorde namelijk vooral geweldadige noise en een getormenteerde saxofoon die uit de onderste laag van de hel klaagzangen uitspuwde - er was weinig wat me aan free jazz deed denken. Ik vond het een haast angstaanjagende plaat.

Ik weet dat het wellicht wat gek uit mijn mond zal klinken, maar dit is best wel erg gaaf.

Sinds wanneer houd jij niet van getormenteerde freejazz met een noise-laag (als ik critici moet geloven) dan?

Ik had hier eigenlijk toch méér van verwacht. Het pakt soms goed uit, waarbij ik de combinatie van deze drie muzikanten erg goed vind, maar het klinkt allemaal nogal vlak en constant. Er had wat mij betreft een sterkere spanningsboog in mogen zitten en wat meer contrast.

gekke klank voor een noiseplaat, veel galm. prima bij het dronende eerste nummer, maar bij het tweede nummer krijg ik er het gevoel van dat de noise erdoor wat aan kracht moet inboeten..

Een erg aparte plaat vind ik het, die zeker de eerste luisterbeurt een enorm bevreemdend effect op me had. De quote die Yann hierboven aanhaalt, die zit zeker niet ver van de waarheid. De plaat wordt gekenmerkt door beangstigende drones, en het spooky saxofoonspel van Gustafsson maakt het geheel er ook niet vrolijker op. Van alledrie de artiesten ken ik vrijwel niets, maar dit plaatje maakt me nieuwsgierig naar werk van zowel Gustafsson als Akita als O' Rourke.

Als je het eenmaal gewend bent, lijkt het plaatje wat aan kracht in te boeten, maar ik blijf het toch sterk vinden. Vooral de saxofoon vind ik geweldig; energie, kracht, epiek, het zit er allemaal in. Er staan slechts twee tracks op, maar die duren beiden om en bij de 20 minuten, dus ben je altijd weer een tijdje zoet met album. Vooral ook omdat de uitwerking ervan na beluistering nog even blijft sidderen. Bevende handen zijn bij mij bijvoorbeeld niet uit den boze.

De hoes is geweldig, en ik ben zelfs geneigd om extra punten daarvoor te geven. Vooral het witte diertje ziet er angstaanjagend uit, helemaal opgezwollen. Ik vind het vooral een grappige cover, en ook wel vrij uniek, want ik zou het niet met wat dan ook kunnen vergelijken. In dat opzicht lijkt de hoes dan ook op de muziek van Akita, Gustafsson en O' Rourke.

3,5 sterren