Masami Akita / Mats Gustafsson / Jim O’Rourke - One Bird Two Bird (2011)

"If you hear music while having a nightmare, this would be it," aldus een reviewer. Zeer treffend. Niet een plaatje dat je dus regelmatig lekker 'even opzet'.

Ik heb hem wel geluisterd. In eerste instantie vanwege de brilliante hoes, gepaard met de geinige titel, en omdat het toch ook zeker niet de minste artiesten zijn: Masami Akita (Merzbow), Jim O'Rourke (ex-Sonic Youth) en Mats Gustafsson. Maar de gigantische wall of sound die de drie heren op je los laten, blijkt ook nog eens echt de moeite waard.
Het is moeilijk uit te leggen waar hem dat in zit met dit soort muziek. Gustafsson hijgt en blaast op zijn sax, terwijl de andere heren noise maken met feedback, electronische geluiden en met wat lijkt zo'n Amerikaanse waste disposal unit in de gootsteen en een stel vorken (dat zal het niet echt zijn, maar je snapt de strekking). Toch hoor je dat er een idee achter zit; dat het niet gewoon geluid is om het geluid. Ze proberen hier werkelijk iets te creëeren en dat lukt ze ook.

Na ruim 40 minuten is het dan wel echt even bijkomen...

Wat een ontzettend vet geluid weet Gustafsson hier zo af en toe uit zijn sax te trekken... Ik ken hem natuurlijk langer dan vandaag, maar de vorm waarin ie op deze plaat is is zelfs voor hem uitzonderlijk...

Dit soort werk is echt mijn ding... Ik mag graag fijne melodieuzere freejazz draaien... maar dit soort plaatjes hebben we nodig om de zintuigen op scherp te houden en goed te kunnen knallen... Ik ken niet heel veel platen die dat beter doen dan deze.. al had Akita misschien af en toe nog wel wat meer herrie kunnen produceren... Wat me met name opvalt is hoe goed ze op elkaar aansluiten, het klinkt echt als 1 machine...

Op de een of andere manier stukken beter dan Diskaholics Anonymous Trio (Gustafsson/O'Rourke/Moore), dat ik lang neit zo goed trek.

Mijn favoriete momenten zijn, zoals waarschijnlijk wel blijkt de momenten dat Gustafsson losgaat, zoals de eerste keer dat ie flink op die toeter blaast in het 1e nummer... kippevel.. Maar verder bevallen ook rustigere stukken me verrassed goed...

Hier durf ik best meteen 4,5 voor te geven.