Ralph de Jongh and Crazy Hearts - More Than Words (2011)

Ik heb Ralph de Jongh & Crazy Hearts met koninginnnach 2011 in Vasim in Nijmegen gezien. Ik had ze al eerder gezien bij de wereld draait door (youtube), en ik dacht: daar moet ik heen. In Nijmegen dachten ze er niet helemaal hetzelfde over (gezien de opkomst) en dat is zeer onterecht. Lag ook aan de locatie denk ik, Vasim staat niet bekend om bluesavondjes.

Maar wat een lekker muziek! Lekker blues. Ik moest een beet denken aan exile on mainstreet, vooral vanwege de saxofonist en het stemgeluid van ralph de jongh (lijkt enigszins op Mick Jagger). Maar er zijn ook veel andere bluesachtige referentie te noemen, al is dat niet per senodig, de muziek staat voor zich. "More than words' is een swingend begin van dit album, en gezien het optreden, zal de rest wat meer zwaarmoedig zijn.

Ik ben benieuwd naar dit album, dat is nog twee weken wachten.

link naar wat nummers.

De Stones hadden gewild dat ze nu nog zulke muziek maakten! Goede band, heb er een glimps van mogen op vangen in de kelder van Paradiso na het concert van The Tallest Man On Earth... Lekkere plaat!

"More Than Words" is heel fijn album van Ralph de Jongh and Crazy Hearts. Of je dit als blues moet bestempelen vraag ik me wel af. Voor mij is het meer een combinatie van rock en rhythm & blues in de beste traditie van The Rolling Stones. De vergelijking met The Stones vind ik dan ook begrijpelijk. Een nummer als "Tears of Rhyme" heeft die heerlijke Stones groove en zelfs de zang van de Jongh heeft wel iets van Jagger. Maar je doet Ralph de Jongh and Crazy Hearts tekort door ze weg te zetten als goedkope Rolling Stones imitators. Daarvoor hebben ze domweg te veel kwaliteit en schrijven ze zelf meer dan prima nummers. "More Than Word" is een lekker album, waar het spelplezier vanaf spat. Echte blues is het mijn inziens dus niet, maar de referenties naar roots, rhythm & blues en rock is evident. En dat maakt "More Than Words" tot een prettige mix van mooie zang, lekkere gitaren en een groovende ritmesectie. Prima plaat!

De Rolling Stones, was ook het eerste dat binnen drie seconden bij mij opkwam toen ik dit album opzette. Muzikaal, uiterlijk en vocaal: deze band durven de echte Rolling Stones niet te vragen voor hun voorprogramma.

Ralph De Jongh and Crazy Hearts kunnen elke lookalike test met verve doorstaan. Zelfs de keuze van de nummers op dit album kennen een vergelijkbare variatie als bij de albums van de Stones: een vuige rocker, een gospelachtige ballad etc.

En de composities zijn zeker niet slecht, dat geldt ook voor de meeste uitvoeringen. Je waant je, God betere het, haast ten tijde van Sticky Fingers en Exile on main street.

Dat dat zomaar mag, vraag je je haast af. Mochten de Stones zelf nog om nieuw materiaal verlegen zitten voor een nieuw album: vraag De Jongh.

Er zit natuurlijk wel een puntje van kritiek aan dit album vast: het gebrek aan originaliteit. Voor de liefhebbers zal dat op zich niet zoveel kunnen schelen.
En aan de andere kant ben ik blij dat dergelijk talent rondloopt in Nederland.

Wel interessant om te zien hoe zich dit gaat ontwikkelen.