J.J. Cale - Number 10 (1992)

Het tiende album bevat weer lekkere niets aan de hand muziek van Cale. De nadruk ligt wat meer op het gitaarwerk, luister maar eens naar de solo in Artificial Paradise (met zo'n krakend orgeltje op de achtergrond...heerlijk).
De rock invloeden zijn naar de achtergrond gedrongen terwijl de 'blues' stijl wat meer de overhand heeft gekregen. Dat bevalt mij prima.
Het enige nummer wat niet zo thuis hoort op dit album is Digital Blues, klinkt veel te 'modern', ja ja synthesizerinvloeden, past helemaal niet bij deze muziek. Prima album verder.

Ik vind het een wat mindere van Cale, wat best opvallend is na het sterke Travel Log.

'Digital Blues' kan écht niet, en ook 'Feeling in Love' wordt door dit soort moderne fratsen wat ontsiert.

De productie is gelikter, waardoor die heerlijke zomerse, groezelige sound verdwijnt. Het past gewoon niet bij Cale. Weg met die digitale onzin! Het merendeel van de nummers kabbelt ook maar wat voort. 'Jailer' vind ik wel uitstekend. 'Low Rider' en 'Roll On Mama' zijn ook vrij goed, maar een in principe sterk nummer als 'She's in Love' wordt verpest door waardeloze drums.

Krappe 3*.

Cale kan zijn albums misschien beter niet nummeren, want net als #8 vind ik #10 niet zo heel geweldig. Toch ook een paar toppers hier: het vrolijke Lonesome Train, het donkere Digital Blues en het stampende She's in Love.

[quote]Stijn_Slayer schreef:

'Digital Blues' kan écht niet

Daar ben ik het helemaal niet mee eens. Een donker en duister nummer, met dwingende drums en een door het hele nummer heen krioelende gitaar. Jammer dat Cale niet meer van dit soort nummers heeft gemaakt. Het is te vergelijken met zijn track "Feels like rain" die het helaas niet gehaald heeft om op een regulier album te verschijnen maar wel op een EP verscheen, ik geloof ten tijde van Travel-Log.

Ik vind het ook juist goed dat J.J. Cale iets anders probeert bij een nummer als 'Digital blues', terwijl hij niets van z'n eigen stijl inlevert, want het blijft duidelijk herkenbaar als een Cale-nummer.
Het 'moderne' vind ik niet overheersen of storen, maar past inhoudelijk bij het nummer. (Een weloverwogen artistieke keuze dus)
Die 'krioelende gitaar' (wat Hedges treffend opmerkte) maken het nummer bijzonder, ongrijpbaar en ietwat vervreemdend.
Favorite nummer van het album is voor mij echter 'Artificial Paradise'.

Vroeger veel naar zijn eerste vijf platen geluisterd. Op alle platen stonden veel favorieten maar ook mindere nummers. Teveel uiteenlopende stijlen die aan elkaar werden gelijmd door zijn laidback zang en strakke ritmische uitvoering.
Wat me nu opvalt is dat de opname van veel van die nummers niet altijd lekker luistert. De zang is net te zacht opgenomen en de instrumenten soms te schel.
Op Number 10 is dat stukken beter gedaan. Evenwichtiger. En er lijkt meer eenheid en continuïteit te zijn. Waardoor alle nummers mooi op elkaar aansluiten.

Alleen Shady Grove valt uit de toon.
Maar dat komt omdat dat nummer te vaak beter is gedaan, met aan kop de versie van Doc Watson.

Het zwakste album tot dusver, maar toch blijft het wel overeind. 'Digital Blues' heeft wat mooi gitaarwerk, maar past niet bij Cale en de stem ... Is die bewerkt door een computer? De technische snufjes en stemvervormingen - lijkt me toch zo te zijn - storen me het meest bij zijn werk. 'Traces' bevalt me nog het meest, maar valt toch te pover uit.
2,5 sterren