J.J. Cale - Number 10 (1992)

Ik vind het ook juist goed dat J.J. Cale iets anders probeert bij een nummer als 'Digital blues', terwijl hij niets van z'n eigen stijl inlevert, want het blijft duidelijk herkenbaar als een Cale-nummer.
Het 'moderne' vind ik niet overheersen of storen, maar past inhoudelijk bij het nummer. (Een weloverwogen artistieke keuze dus)
Die 'krioelende gitaar' (wat Hedges treffend opmerkte) maken het nummer bijzonder, ongrijpbaar en ietwat vervreemdend.
Favorite nummer van het album is voor mij echter 'Artificial Paradise'.

Vroeger veel naar zijn eerste vijf platen geluisterd. Op alle platen stonden veel favorieten maar ook mindere nummers. Teveel uiteenlopende stijlen die aan elkaar werden gelijmd door zijn laidback zang en strakke ritmische uitvoering.
Wat me nu opvalt is dat de opname van veel van die nummers niet altijd lekker luistert. De zang is net te zacht opgenomen en de instrumenten soms te schel.
Op Number 10 is dat stukken beter gedaan. Evenwichtiger. En er lijkt meer eenheid en continuïteit te zijn. Waardoor alle nummers mooi op elkaar aansluiten.

Alleen Shady Grove valt uit de toon.
Maar dat komt omdat dat nummer te vaak beter is gedaan, met aan kop de versie van Doc Watson.