J.J. Cale - Grasshopper (1982)

De kracht van Cale's muziek ligt er waarschijnlijk in dat het zo simpel klinkt. Een ieder echter die wel eens geprobeerd heeft om het na te spelen zal ervaren hebben dat dat niet zo eenvoudig is. Het ritmische gedeelte zit heel doorwrocht in elkaar.
Grasshopper klinkt een tikkeltje anders dan de voorgangers.
Het album als geheel klinkt wat frivoler. helderder, schrik niet maar er is zelf een vibrafoon op te horen. Het 'rockt' wat meer. Gelukkig blijft de paddlewheelboot wel gewoon op de Mississippi varen maar volle kracht vooruit zeg maar. Een erg sterk album!
Hoogtepunten: City Girls en One Step Ahead of the Blues maar eigenlijk hebben alle nummers een hoog niveau.

opvallend vind ik de stem van heer cale

het is wat minder karakteristiek

na nummer 1 denk je, dit is een standaard bluesy countryplaat , cale klinkt minder desolaat en laid back op nummer 1 maar gelukkig hervat hij zijn oude stemgeluid bij nummer 3

ik mis wel het moeras en relaxed zompige - ik zit ergens in een gehucht van 128 inwoners in the desert en de eerstvolgende stad is 600 mijl verder en ik maak me geen ene reet druk gevoel-

wel blijft het herkenbaar cale, das best knap, maar doe mij maar alle voorgangers ipv deze, alhoewel ik hem na 2 beurten wel aanstekelijk begin te vinden

voorlopig een 3

(die marimba, virbrafoon? had achterwege mogen blijven, heb een hekel aan dat instrument, kutklanken, maar cale schuwt het experiment gelukkig niet,das dan wel positief

Sinds enkele jaren is Grasshopper mijn ultieme zomerplaat - ik word erg vrolijk van 35 minuten J.J. Cale. Juist dat geëxperimenteer (tot op de dag van vandaag, 2009) van Cale vind ik sterk. Kortom, een 4,5. Vooral Devil in disguise en die deinende Mississippi-song zijn fantastisch. En alleen Does your mama like to reggea verveelt me soms...

Deze plaat bevat enkele van J.J. Cale's sterkste nummers. De muziek zit sterk in elkaar, maar de productie is niet helemaal zoals het hoort. Toch iets te beschaafd en erg top-40 geschikt. Zo erg als op opener 'City Girls' is het gelukkig daarna niet meer, maar het mocht wel iets groezeliger.

Zoals als Joy al aangeeft mis ik het moeras en zompige sfeertje. Voor mij hangt dat samen met de productie. De muziek is makkelijk 4* waard, maar ik doe er dus een halfje af.

Deze plaat kent een iets andere aanpak dan al zijn vorige werk tot dan toe . Ik vind het wel een verfrissend album . City Girls is een erg lekker nummer en zomaar wat vrolijker dan we van brombeer J.J Cale gewend zijn .
Net als One Step Ahead Of The Blues waar hij zelfs wat steviger (voor zijn doen dan ) te werk gaat .
Het vanouds klinkende Downtown L.A is een ander hoogtepunt . En dat zompige wat Stijn Slayter en Joy kennelijk missen , hoor ik hier overigens wel terug . Alleen is hij wat meer richting de grote stad gegaan .
Don't Wait is ook een wat opgewektere track en Missisipi River is erg herkenbaar en typisch J.J .
De 2 instrumentaaltjes vind ik weinig toegevoegde waarde hebben ( (titelnummer , Dr. Jive) maar Does Your Mother Like To Reggea is daarintegen een zowel verrassend als geslaagd stuk .
In de collectie vind ik dit eigenlijk een wat onderschatte plaat . Duidelijk wat gevarieerder .

Een goede 25 jaar geleden was ik gek van het nummer 'You Keep Me Hangin' On'
Schone tijden...

Een iets heviger album van de sympathieke man. Bij Cale heb ik zo het gevoel dat druktemakers de boom in kunnen. Bij mijn directeur zie ik hem denken: "Zeg kerel, met al je domme eisen en ideeën. Doe het zelf. Ik ga me niet druk maken." Dat bevalt me wel aan hem.
3 sterren

Net wat anders dan de vorige CD's van JJ Cale. Komt iets vrolijker en uitbundiger op mij over.
Het stoort mij totaal niet en zitten aardig wat uitschieters op dit album.

Voor mij een dikke 4,5 voor dit album.

Geen 4,5 voor mij maar ik vind Grasshopper voorlopig een dikke voldoende met groeimogelijkheden. J.J. Cale doet gewoon wasr hij goed in is.