Seasick Steve - You Can't Teach an Old Dog New Tricks (2011)

Damn, wat blijft dat toch lekker. Steve is hier wat mij betreft weer volledig op dreef. Prachtige swamp-blues knallers en mooie ingetogener stukken. Afgelopen week was hij wederom te gast bij Jools Holland en ook dat was weer een spektakel. Wat een eeuwige zonde dat die man zo laat pas is doorgebroken. Nu nog hopen dat die ouwe tractor-gek nog heeeel wat jaartjes meegaat !

Heb hem gezien op Jools Holland en ik moet zeggen: onder de indruk! En dan met John Paul Jones (bassist Led Zep). Hij lift het op tot een hoger niveau.

Ben echt benieuwd naar de plaat!

Net op Spotify geluisterd, openingsbod is ruim voldoende.

Ik ben hem nu aan het luisteren.
Klinkt zeer goed, al lijkt het mij wel meer van hetzelfde te zijn.
Uiteraard niks mis mee maar het zou wel eens kunnen gaan vervelen als hij zo blijft doorgaan..
Zeer vette hoes ook, must-have op LP!

Wat een prachtige plaat is dat zeg! Steve klinkt op zijn zeventigste rauwer, vuiler, gepassioneerder en meer bevlogen dan menig jonge hond! Deze man hoef je echt geen trucjes meer te leren!

Schitterend album, en het is ook positief dat Steve geen 'verhaaltjes vertelt op de cd, zoals hij deed op zijn vorige platen. De 1ste keer kan dat interessant zijn, maar als je voor de 23ste keer de cd beluistert, begint dat toch tegen te steken....

favo nummer: Back in the Doghouse

@tim-r(-_-): nu zit dat verhaaltje als 13e track op de CD .

Vergeet old dogs, jonge honden kunnen hier nog wat van leren! Monsterplaat.

Eens!

We gooien er maar een volledig punt bij, dacht ik zo.

Wat is dit lekker zeg!
Mijn kennismaking met deze blues muzikant.
Veel akoestisch en af en toe ook vettig met snoeren.
Ga ik zeker meer van horen.
Mooie opname, komt op vinyl.

Seasick Steve is een held, 70 jaar en helemaal de show stelen op lowlands! Deze plaat is besteld!

Ik ga deze ook maar eens beluisteren. Op TV heb ik een stuk van zijn optreden op Lowlands gezien en dat rockt enorm!

Was ook mijn hoogtepunt op Lowlands samen met Elbow en Deus overigens. Maar deze plaat ook gelijk maar even aangeschaft ben benieuwd.

Heerlijke afwisseling tussen akoestische nummers en wat stevigere nummers.

Wat een gruizige blues!

Lekker cd met goede bluesnummers. Leerde hem kennen van Lowlands en Rock Werchter. Er moest gewoon materiaal opgezocht worden van deze man. Zijn optreden was geweldig lijkt me, zijn uitstraling, de nummers. Want die zijn erg goed. Sommigen rocken enorm, anderen zijn weer rustig. Het titelnummer mag van mij tot een klassieker uitgroeien, wat een moddervet nummer is dat. Ik draai het al de hele zomer, geweldig!

4*

Bij DWDD werd hij gepresenteerd als een nieuwe ontdekking maar ik zie dat hij al sinds 2004 een heel stel cd's heeft afgeleverd. Niet zo nieus dus. Wel zeer authentiek, beetje rauw, sympathiek.
BLUES IS ALIVE!

Hebben jullie ook allemaal die hidden track erop staan?

Steve over zijn doorbraak in 2006: I can't believe it, all of the sudden I'm like the cat's meow!

Hij heeft a nice way of putting things

Was vanaf de eerste keer bij Jools onder de indruk van zijn 'muziek puur', maar had nooit gedacht dat hij zo populair zou worden,
T 'is hem gegund; en dat op je 70 ste.

En wat doe je dan als je voor het eerst in je leven echt geld verdient?
Dan vervul je je droomwens, en voor meneer Wold is dat eenJohn Deere 60

Mooie kerel

Begin deze gelijk met 4 *.
Heerlijke plaat, volgens mij vind je dit nog maar weinig de laatste jaren (?). De afwisseling op de plaat doet ook echt goed en de man kan zijn stem ook uitstekend aanpassen aan de nummers. Heerlijk gewoon! Pure muziek!

Wat een brok energie is er in de vlotte nummers op dit album geperst. Het werkt gewoon aanstekelijk! Oortjes in op de racefiets en ik fiets direct minimaal 2 per uur harder!

Prima muziek. Hij maakt wel gebruik van alle reeds bewandelde wegen. Soms lijken melodieën erg veel op eerder uitgebrachte muziek en ook veel gitaarriffs waren erg 'herkenbaar'. De muziek kent bij tijd en wijle een hoog Muddy Waters gehalte.

Maar lekker klinkt het wel.

...........tja, vreemd niet , dat heb je met blues.
Komt op mij over als zeggen dat er in klassieke muziek wel erg vaak violen worden gebruikt....

Ik heb het niet over het akkoordenschema, want hij speelt geen pure blues. Met alle respect Oldfart, maar de vergelijking met klassieke muziek en violen slaat nergens op. Alle rockmuziek gebruikt een gitaar en ik heb niet gezegd dat ik vind dat alle rockmuziek op elkaar lijkt.

Bluesrock (en aanverwanten) heeft vaak uiteraard wel wat herkenbaars, maar ik hoor meer dan dat. Ik hoor melodieën die mij bekend voorkomen. Ik hoor gitaarriffs die wel heel erg op die van Muddy Waters lijken. Nu vind ik dat niet erg hoor. Ik had het er vanochtend met Riccioni over, het is ook leuk dat zo'n cd weer wordt gemaakt. Maar ik vond het gewoon 'bekender overkomen' (ofwel, alsof ik het al eerder heb gehoord) dan sommige andere muziek in hetzelfde genre.

Blues(rock) lijkt echt niet allemaal op elkaar (echt blues kun je het niet noemen want er wordt flink afgeweken van het bluesakookordenschema, maar dat terzijde). Als je dat zou vinden, dan zou alle bluesmuziek met elkaar inwisselbaar zijn en heet het ook geen nut meer om achter meer blues te komen. En dan zou alle raggae ook inwisselbaar zijn, etc.

Killer record!!!

Ow wat is dit een superplaat!

Heerlijke eerlijke blues met scheurende gitaren.

Ook weer fijn te zien dat er ook echte artiesten zijn die het kunnen zonder "image", "zonnebrilletjes", "wat er ook gebeurd ik moet met mijn smoel op de hoes komen bij elke plaat die ik maak" en "Hai, ik ben in NY geweest en maak daar nu een plaatje over"....

Als je deze plaat trouwens achterstevoren afspeelt krijgt Steve zijn vrouw, huis en baan weer terug.

Euh... over image gesproken...

Deze snap ik even niet