Anouk - Urban Solitude (1999)

Interessante vergelijking wel inderdaad. Zijn wij als luisteraars de man of de vrouw?

Alleen Michel en R U Kidding Me kende ik al. En ook meteen de leukste nummers van het album. En Michel was en blijft nog steeds één van de mooiste nummers ooit. Toch vind ik het album over het algemeen minder goed dan haar vorige. De nummers zijn wel allemaal iets beter en leuker, maar het eerste album had betere uitschieters. The Dark en Don't zijn ook erg goed!

Tom Waits, My Friend, My Best Friend Wasn't Good Enough doen mij niets. Ook al zingt ze nog zo goed.

Iemand schijnt bij spullenhulp zijn Anouk collectie gedropt te hebben want na het debuutalbum Together Alone kwam ik deze Urban Solitude en ook Who’s Your Momma voor 1euro tegen.
Meenemen dus, terwijl ik voor deze artieste van vaderlandse bodem nou niet bepaald richting platenzaak zou rennen.
Toch ben ik net zoals de voorganger positief verrast.
Niet alle nummers zijn even memorabel maar nummers als R U Kiddin Me, het titelnummer en het ingetogen Michel zijn absoluut de moeite waard.

In 1999 ontdekte ik als veertienjarige de OOR. Bij een abo kon je als welkomgeschenk uit een zwik cd's kiezen, en ik koos voor Urban Solitude. Me later natuurlijk diep voor geschaamd, en snel mijn exemplaar aan ons moeder gegeven. Bijna een kwart eeuw later zag ik precies die digipack in de kringloop (niet de Spullenhulp, maar de Rataplan). Toch maar meegenomen. Eerste helft van de plaat is matig, het lijkt wel alsof Anouk pas in de tweede helft loskomt, vooral vocaal. (Iets wat natuurlijk niet kan kloppen, want het is geen concert....) Michel heeft de tand des tijds het best doorstaan, dat nummer met Dinand is ook niet gek (dat ik dat nog eens uit de pen krijg!). Wel 2 Aardappeleters bij elkaar die twee, hoor.

Persoonlijk vind ik dit de beste plaat van Anouk

The Dark blijft een topnummer uit haar oeuvre, wat een knaller. Prima plaat, goeie stem. Echt the forever rockbitch. Zo'n nummer als Michel hoef ik trouwens nooit meer te horen.

Ik dacht dat ik Don't heel geweldig vond maar daar is niet veel van over gebleven, zodra men op lalala moet overgaan geeft het een beetje aan dat het nummer eigenlijk niet veel om het lijf heeft. The dark bevalt me nu een stuk beter, alleen dat "rappen" hoeft ze niet te doen. Dit album komt op mij een beetje over dat het snel in elkaar geflanst moest worden om het debuuts succes vast te houden.

Het moeilijke 2e album was voor Anouk geen probleem. Weer die fijne combinatie van rock met haar soulvolle stem. Dit album is wat gelikter dan de voorganger, maar The Dark hoort tot haar allerbeste nummers.