Anouk - Urban Solitude (1999)

Tweede album van Nederlands rockchick nummer 1 en net iets beter dan het debuut.
Plaat trapt erg goed af met In The Sand, Don't (beste nummer van de CD) en de hit 'R U Kiddin' Me (wat mij op een of andere manier aan The Police doet denken).
Tom Waits pakt je niet de eerste paar malen luisteren, maar is een groeinummer.
Goede nummers zijn verder The Dark (terecht een hit), Urban Solitude en Body Brain.
Michel heb ik wel iets teveel gehoord en dat nummer met Dinand vind ik er net mee door kunnen.
De rest kan er ook zeker mee door, waarbij aangetekend dat It Wasn't Me ook een groeinummer is.
Anouk was rond de milleniumwisseling Top of the Bill op alle festivals en terecht. Haar optredens waren een feestje en er was geen een mannelijke hetero tussen de 18 en de 50 die haar het bed uit zou schoppen, als ze er per ongeluk in zou liggen .
Het verbaast mij dat Anouk ook bij de min of meer gebashten hoort hier.
Ze lijkt mij namelijk, ondanks haar enigszins 'moeilijke' persoonlijkheid toch iemand die leeft en staat voor haar uiterst aangename rockmuziek.
Iets wat te prijzen valt.
Bij mij kan ze i.i.g. niet veel fout doen.

Deze CD is ooit via mevrouw Namsaap ons huis binnengekomen maar heeft nooit mijn CD-speler van dichtbij gezien. Tot vandaag..... En ik kan alvast beloven dat het ook de laatste keer is geweest. Wat is dit een zoutloze hap muziek zeg. Poppap zonder krenten....

Het is nergens heel slecht, daarvoor zijn de muzikanten te goed. Maar het is allemaal wel erg veilig... als sex met 10 condooms om, dan voel je ook niets meer.