Robert Palmer - Drive (2003)

Postuum uitgebracht, of nèt voor Palmer plots kwam te overlijden, daar wil ik af zijn.
Heb het album van iemand gekregen die er zelf ook helemaal weg van was. Het beste wat Palmer in jààren wist te maken, want een goed uitgebalanceerd album met sterke songs, dat was toch wel effe geleden !
4 sterren ! ****

Ik zie dat ik enkel in hoedanigheid van mijn oude alter ego hier al kommentaar op geleverd heb;
5 stemmen, het blijft weinig, zéér weinig, temeer daar dit album, ongeveer posthuum uitgebracht, echt héél sterk is, Palmer, die voordien flink flirtte met electronische geluiden en dansmuziek, keerde terug naar de roots en dit is een bijzonder bluesy album geworden, misschien wel zijn allersterkste plaat, echt de moeite om te ontdekken.
Zijn versie van de klassieker Hound Dog... lijkt wel wat vormgeving betreft een nachtelijk Tom Waits nummer, enkel de stem verschilt nogal, maar toch...
Prachtplaat!
Zeg maar dat de Father het jullie gezegd heeft!.

Jammer dat we van Robert Palmer in deze vorm niet langer mochten genieten.

Weer één van mijn helden die ik nooit meer live zal kunnen zien (Jeff Porcaro, Jaco Pastorius, Joe Zawinul en vele anderen gingen Robert voor).

Wordt het trouwens niet eens tijd voor een mooie box-set van Robert Palmer?

Dàt zou de man zeker recht aan doen!

PS: Joe Zawinul mocht ik op North Sea Jazz gelukkig nog live aan het werk zien. De Belgische Sabine Kabongo, voordien bij Zap Mama speelde mee in zijn band.
Joe Zawinul, een innemende en warme Oostenrijker en een jazzgigant van formaat. Maar dat heeft met deze Palmer dus verder niets van doen.

Robert Palmer, redelijk ondergesneeuwd in de herinnering van vele Music Meter gebruikers zo te zien.

Jammer, want dit mooie album verdient echt méér aandacht, vandaar mijn reactie.

Nog maar eens zeggen - omdat er toch geen andere gegadigden zijn - dat deze laatste reguliere cd van Palmer echt ongelooflijk sterk is.
Robert Palmer keert terug naar de roots; blues en in blues gedrenkte rock. Zelfs met een ijzersterke cover van Leiber & Stoller's Hound Dog.

Om nog maar eens voor de vissen te prediken; Dit is een ab-so-lu-te-aan-ra-der!!!


6 stemmen, USERS, schame on you!!

7 stemmen, het blijft verbazingwekkend laag. Temeer dat Palmer zijn oude vorm hier nèt voor zijn dood teruggevonden had.
Deze muziek hier is voor een keer NIET overgeproduceerd, maar een album vol rootsy songs, bluessongs wordt met ontzèttend veel respect gebracht en klinkt doorleefder dan we pakweg sinds zijn platen Clues of Double Fun gehoord hadden.

Om maar te zeggen, mocht U dit PARELTJE toch vinden in een afprijsbakkie of zo, niet twijfelen, meenemen, het is zonder twijfel de allerbeste plaat van de zo plots en veel te jong gestorven Heer met stijl.

En omdat niemand deze parel WIL ontdekken, of niemand hier ooit wat bij post, zal ik het nogmaals zelf doen dan maar, en hopen dat een wat ruimer publiek deze toch ooit nog eens mag ontdekken.

Amen.

R.I.P. Robert Palmer

Heb deze gisteren gekocht, en na de 2 maal gedraaid te hebben, blijft deze naast de CD speler liggen. Oordeel heb ik nog niet echt, Robert Palmer aan de pure blues, maar het kan echt!!!
Helaas te vroeg gestorven deze fantastische zanger.
Kom nog terug als ik hem meerdere malen beluisterd heb.

Ooit begonnen met Elkie Brooks als vocale evenknie in Vinegar Joe. Britse blues. Als puber live meegemaakt. Helemaal ondersteboven van die stemmen. Vervolgens maakte hij twee à drie goede albums met (een deel) van Little Feat achter hem. Daarna te veel stijlwisselingen naar mijn zin met hooguit een paar goed songs. En met dit letterlijk laatste album terug bij de blues. Het staat als een huis. Lekker uptempo. En hoor ik daar weer een steeldrum? Stella, ben je er nog?

Zeer goed en onderschat bluesalbum van Palmer. Jammer genoeg ook zijn laatste.
Toonde hiermee dat hij toch nog heel wat in zijn mars had...

Man's laatste en het is een redelijk plaatje. Palmer gaat terug naar de blues en in zekere zin ook wel een klein beetje naar zijn periode met Vinegar Joe, hoewel de Rhythm and blues destijds wat swingender van aard was. Palmer is zangtechnisch gezien een kameleon, van soul tot pop, van rock tot blues en van folk tot jazz, Palmer kon met veel genres uit voeten. Het fraaie aan Drive is dat het een plaatje is zonder pretenties, geen pompeuze productie, geen nummers die geschreven zijn om richting een 'hit' gelanceerd te worden en geen samenwerking met een band die op dat moment salonfähig was. Palmer put uit de uitgebreide blues catalogus en doet dat vrij redelijk. Hoewel sommige nummer wat flauw zijn, Stella en Lucky zijn wat alledaags, Dr. Zhivogo's Train wordt echter op emotionele wijze gezongen, het swingende Ain't That Just Like a Woman is Palmer op het lijf geschreven. De versie van Hound Dog ligt dichter bij de eerste uitgave van Big Mama Thornton dan de commerciële knakker van Elvis. Tenslotte zijn opener Talk to Your Daughter en afsluiter I Need Your Love So Bad het vermelden waard. De laatste song waarvan het origineel werd gezongen door Little John Willie doet Palmer eer aan, met zijn soulvolle benadering en de subtiele pianoklanken op de achtergrond doet en deed Robert op fraaie wijze het licht uit.

Aangezien deze niet op streaming sites staat, rijst dan de vraag is deze één van de duizenden albums waarvan de mastertapes verloren zijn gegaan tijdens de brand in het archief van Universal?

Er is niets bekend over de mastertapes van Palmer en of die verloren zijn gegaan tijdens die beruchte brand. Maar ligt het aan mij, dit plaatje is toch via streaming sites dan wel andere (digitale) wegen gewoon verkrijgbaar?