Philip Glass - Songs from Liquid Days (1986)

Meest succesvolle album van Philip Glass, en dat komt natuurlijk ook door de sterke vocalisten die op muziek van hem een song schreven en zongen.

Met meer tempo dan normaal voor de Glass van destijds 4*

De muziek is best mooi, maar ik vind het juist erg zonde dat erbij gezongen wordt. Die zang gaat me door merg en been en doet helaas afbreuk aan de muziek. Jammer.

De namen die bij de nummers staan zijn niet de namen van de zangers maar van de tekstschrijvers. Gezongen wordt onder meer door The Roches en Linda Rondstadt.

Prachtig plaatje, trouwens!

Je hebt helemaal gelijk dutch2. De correctie is onderweg

We zijn er bijna FisherKing. Alleen wordt 'Lightning' gezongen door Janice Pendarvis. Jack Kripl speelt de fluit.

Overigens zou ik zelf wel die verbeteringen willen doorvoeren maar ik zit hier pas een halve dag, en ik weet nog niet hoe ik dat allemaal voor elkaar moet boksen.

Maar het blijft een mooi plaatje!

Oke, maar bovenaan bij de film staat een linkje "corrigeer" Als je daarop klikt kun je nodige correcties aanbrengen. De crew bekijkt dan of het terecht is.

Dit lijkt me wel het meest ingewikkelde album op de site. Voor de goede orde, Philip Glass componeerde de muziek.

Klopt, kijk eens op http://www.philipglass.com/html/recordings/songs-from-liquid-days.html daar staat dit o.m. :

"Music Composed by Philip Glass. Performed by The Philip Glass Ensemble. Michael Riesman, Conductor.
Lyrics by: Laurie Anderson (Forgetting), David Byrne (Liquid Days), Paul Simon (Changing Opinion), Suzanne Vega (Lightning, Freezing)." Hij nodigde dus door hem bewondere artiesten uit om er lyrics bij te schrijven.
Erg mooi album, ik denk dat het z'n mooiste is. 5*

Ik ben een stuk minder te spreken over dit album. Hoewel dit muzikaal prima in orde is heeft Glass veel betere dingen geschreven. Daarnaast ben ik meestal niet zo gecharmeerd van zag in combinatie met Glass, en dit is eigenlijk geen uitzondering.
Al is Changing Opinion wel erg mooi.

Instrumentaal was dit album een stuk beter geweest. Ik ben in het algemeen niet zo weg van werk van Glass waarop wordt gezongen. Het is muziek die voor zichzelf spreekt en uit zichzelf al sprekend genoeg is.

Bernard Fowler is echt zo'n soort zanger waarvan je verwacht dat Rick Wakeman hem ook zou kunnen meenemen op tour (meestal van die net-niet zangers). Janice Pendarvis klinkt ook een beetje zo, plus de elektronische instrumentatie vind ik vrij gedateerd klinken (geldt ook voor het einde van 'Open the Kingdom').

Het is ook wel een vreemde gewaarwording om Linda Ronstadt te horen zingen op een album van Philip Glass. Die combinatie past gewoon niet en Ronstadt moet zich te veel inhouden bij dit soort muziek.

Los daarvan zijn de meeste composities ook niet van Glass' gebruikelijke niveau. Het is een nogal klinische plaat. Ik hoor weinig hartstocht, terwijl zijn werk daar meestal vol mee zit. Het verbaast me dat dit (volgens mij) een redelijk succesvol album is.

Open The Kingdom heeft voor mij een zeggingskracht die zijn weerga in verreweg het meeste vocale Glass-werk niet kent. Een bijzondere plek neemt Liquid Days in, waarbij de zang van The Roches een nieuw element in zijn muziek vormt. Verder bewijst deze plaat dat Philip Glass ook snel tot de kern kan komen - het zijn en blijven songs, die blijven hangen ook. Een waardige toevoeging aan het voorgaande aldus. Haalt nog regelmatig de cd-speler hier. Dat kan ik van bijvoorbeeld van Einstein On The Beach niet zeggen.

helaas kan ik me in de meeste recenties niet vinden, ik geef toch echt een stuk lagere waardering aan "de reperteer-componist". Ik vind zijn muziek over het algemeen zo minimalistisch dat volgens mij iedereen die een beetje muziek heeft gestudeerd dit zou kunnen schrijven. Wat dat betreft vind ik Steve Reich een stuk interessanter als minimal componist, om maar een voorbeeld te noemen. Neemt niet weg dat Philip Glass toch wel wat leuke dingen heeft gedaan, maar dit album kan me echt niet zo bekoren.

Tja, complex is anders, maar Philip Glass heeft wel meer geschreven dan simpele pianodeuntjes. Ben meer onder de indruk van zijn strijkkwartetten en vooral zijn symfonieën.

Reich vind ik ook een stuk interessanter, zij het soms wat zwaarder op de maag.

Toen dit album uitkwam vond ik het schitterend. De combinatie van bekende zangers met de muziek van Glass was uniek. Vor Glass zijn doen ook redelijk commercieel. Het was wel een beetje een doorbraak in die tijd. Ik kende hem al van een aantal platen. Hoewel ik later de 'echte' Glass toch mooier vond, blijft deze plaat zeker niet slecht. Afwisselend, soms heerlijk bombastisch , tegen kitsch aan, maar daarnaast prachtige stukken.
Ik twijfel tussen 3,5 en 4. Misschien door het wat unieke karakter van deze plaat toch maar een 4.

Het zou een geweldige samenwerking moeten zijn bv met David Byrne maar is het niet (voor mij). De scores van Philip hebben een soort uitstraling wat ik hier mis, zelfde geldt voor Byrn bv solo of met band is het veel beter. Maar goed hij probeert het natuurlijk wel.

Toch maar dit album tweedehands op lp gekocht, nadat ik toevallig een 'best of' hoorde waarvan de gezongen nummers mij het best bevielen.

Alle nummers van dit album zijn los van elkaar gezien prachtige muziek met bovenaardse zang. Maar hoe is het mogelijk dat Philip Glass wereldwijd als geniaal wordt beschouwd, met slechts één truc? Ik speel zelf een klein houtje piano en beschouw Glass (in tegenstelling tot iemand als Einaudi, die vaak in hetzelfde rijtje wordt geplaatst) als een charlatan, die steeds hetzelfde placebo verkoopt in een andere verpakking. Dat werkt 5 minuten, maar na 40 minuten nonstop hetzelfde ritmische trucje en dezelfde harmonieuze 'vondsten' begint er iets klem te raken in mijn hersenpan. Toch drie sterren, met name door de prachtige zang en teksten, maar dat zijn bijdragen van derden. Kan Glass zelf dan helemaal niets goed doen? De zangmelodieën zijn mooi en zijn (mag ik aannemen) wel van zijn hand.

Herkenbaar gevoel. Maar het komt voort uit te oppervlakkig luisteren denk ik. Je zou dan ook kunnen zeggen dat een heel genre als de blues een placebo is bestaande uit slechts een truc. Als ik het oeuvre van Philip Glass overschouw dan is de stijl inderdaad makkelijk herkenbaar maar daarbinnen is er genoeg variatie, van de grootste eenvoud in solowerk tot complexe opera's. Ik zou dus zeggen dat Glass gewoon zijn eigen muziektaal heeft en daarmee alles kan uitdrukken wat hij wil uitdrukken. En als die taal in de basis dan niet meer dan een 'simpele truc' is maar wel wereldwijd herkend wordt, dan lijkt me dat behoorlijk geniaal.