Bee Gees - Best Of - Vol 2 (1973)

Het album roept iets minder nostalgie op dan de Best of Bee Gees Volume 1.

Dat heeft met een aantal zaken te maken.

In de eerste plaats hadden de Bee gees in hun periode tot en met juni 1969 veel grotere (en dus ook herkenbaardere) hits dan in de periode daarna, tot en met december 1972. De enige uitzonderingen op die regel zijn de laatste plaat uit 1969 die de Bee Gees nog op dit album hebben gezet, Don't forget to remember en de solo-hit van Robin Gibb, Saved by the bell, ook nog uit 1969.

Uiteraard hadden ze daarna ook nog wel hits, met Lonely days (1970) voorop, maar globaal gesproken was het halen van de top 20 van bovengenoemde platen een prestatie.

Van de 14 tracks hebben er 10 de Nederlandse hitlijsten gehaald. Twee andere platen die in die periode in de Top 40 hebben gestaan, Israel en When the swallows fly, hebben dit overzicht niet gehaald.

Dat betekent dat bij de kopers enige interesse moet worden gewekt voor een aantal 'onbekendere' tracks, althans voor in ieder geval het Nederlandse platenkopende publiek. Dan gaat het om nummers als Melody Fair, Morning of my life, And the sun will shine en Man for all seasons.
Maar die leveren weinig kwaliteit in, in vergelijk met de andere nummers van de Bee Gees. Je moet ze even leren kennen.

Ik moest bij het voor mij eveneens onbekende I don't Want to Live Inside Myself opeens sterk denken aan Helpless van Crosby, Stills, Nash & Young. Zou Barry Gibb zich een jaar later buitengewoon geïnspireerd hebben gevoeld?

Hoe dan ook, als popalbum is het in ieder geval ruim voldoende. Hoewel, zoals gezegd, minder dan het eerste deel van de carriére van de Bee Gees. Hoe zou dat komen? Wellicht toch omdat er gezocht werd naar meer 'verdieping' van hun muziek in het eerste deel van de jaren '70. Maar ondanks onmiskenbare kwaliteiten wordt de publieke belangstelling voor de Bee Gees steeds minder.

Sterker nog, in 1973 en 1974 wisten de Bee Gees ternauwernood alleen de tiplijsten in Nederland nog te bereiken. Het zou duren tot 1975 en het verschijnen van Nights on broadway dat de belangstelling voor het trio weer toe zou nemen. 1976 leverde nog You should be dancin' op maar eigenlijk duurde het tot het einde van 1977, met het uitbrengen van How deep is your love en de cd Saturday night fever, voordat de belangstelling voor de Bee gees weer helemaal was teruggekeerd.

Dat geluid, van Saturday Night Fever, is op deze verzamelaar nog ver te zoeken. Hier gaat het nog om de authentieke, oude Bee Gees sound. Met een kleine poging tot uitslaan van de vleugels, gebaseerd op de ontwikkelingen van die tijd.

Ik heb een voorkeur voor mooie overzichten, gebaseerd op slechts een klein aantal jaren. Het geeft de ontwikkeling van een band in de loop van de tijd prima weer. Bij overzichten, zoals de Bee Gees die overigens ook hebben gemaakt en waarbij de belangrijkste hits in de periode 1965-2001 bij elkaar worden gepropt, raak je het overzicht en de ontwikkeling juist kwijt.

Afgezien van het feit dat er op latere compilaties vaak ook keuzes worden gemaakt om bijvoorbeeld een nummer dat niet hoger scoorde dan de 29e plek weg te laten. Dat is bij dit soort overzichten nauwelijks aan de orde.

En ondanks de lage posities voor Bee Gees platen in die tijd, ik zou toch nog graag een compilatie Vol 3 willen hebben. Hits uit de periode 1973-1975 en dan eventueel inclusief de paar nummers die eerder niet op vol 1 en 2 waren geplaatst.

Deze tweede Best Of verzamelaar van de Bee Gees vind ik toch van een minder niveau als zijn voorganger. Maar toch blijft het steeds verrassend dat een band als deze ook mee deed op de soundtrack van Saturday Night Fever. Want wat hier staat verzameld is toch wel een totaal andere richting van een band die toch meer erkenning verdient.

Niet zo erg verassend als je de geschiedenis bekijkt. Ze zaten hopeloos in het slop midden 70s en haakten vrolijk in op de disco met Jive Talkin' wat gelijk een hit werd, waarna hun manager Robert Stigwood ( tevens de producer van Saturday Night Fever ) alleen nog maar 1+1 hoefde te doen .........

OT: Met deze periode van de broeders heb ik niks vrees ik, maar het blijft vreemd dat The Singer Sang His Song en Jumbo hier niet opstaan.

In landen zoals Duitsland, Frankrijk en Italië verscheen in 1971 op Polydor al een Best Of Bee Gees Vol. 2 dat ook solo singles bevat, en de Duitse persing stond hier toen (en nog jaren daarna) in de platenbakken.
Best Of Bee Gees (1969) en Best Of Bee Gees Vol. 2 (1971) verschenen in 1974 bij Polydor Frankrijk als het dubbel album Best Of Bee Gees (2 Disques). De foto (van de Life In A Tin Can sessie) is dezelfde als die van Best Of Bee Gees Vol. 2 (1973), maar dan in spiegelbeeld. Ik heb die Franse dubbelaar gekocht voor 15 piek in de tijd dat ze in de belangstelling stonden met hun songs voor de film Saturday Night Fever, en was mijn eerste Bee Gees LP. Eigenlijk wilde ik het enkele radio/t.v. album All Time Greatest Hits hebben, maar die was veel duurder, nl. fl. 20,90 en de cassette uitgave nog duurder: f. 24,90. Later heb ik ook nog voor fl.10,- Bee Gees Superstarshine Vol. 4 gekocht en ging daarna alles van de Bee Gees verzamelen en ben lid geworden van hun Nederlandse fanclub Lamplight.

In 1973 kwam er een officieel vervolg op Best Of Bee Gees (1969) uit. De Amerikaanse RSO uitgave had/heeft als extra nummer de single Wouldn't I Be Someone. Morning Of My Life (In The Morning) (van de Melody soundtrack) en My World (single) zijn de songs die niet op een regulier album staan. Ik vond beide nummers toen op Superstarshine Vol. 4 en heb later ook de Melody soundtrack op LP aangeschaft en vele jaren later de DVD. Van Saved By The Bell is een versie met een fade out en een met een staand slot.
Hier moesten de Bee Gees het vooral van hun singles verkoop hebben, want hun albums liepen bij ons begin jaren 70 helemaal niet zo best. Die platen bevatten naast de singles best wel mooie nummers, alleen Life In A Tin Can vond ik iets minder. A Kick In The Head … is nooit officieel uitgebracht, en heb ik alleen als download kunnen bemachtigen. Met het album Mr. Natural (1974) ging het weer de betere kant op.
Op de latere CD uitgaven van Vol. 2 (van 1988 en daarna) is het nummer Wouldn't I Be Someone weggelaten.
Mijn meest favoriete Bee Gees jaren zijn de jaren 60 t/m 1975, en toch alle albums (en soms ook singles) van daarna blijven kopen, want er zitten toch wel fijne nummers bij (o.a. Rest Your Love On Me, You Win Again, Ordinary Lives, One, etc.).

Ik heb de latere Reprise-CD van dit album en daar staat Wouldn't I be someone inderdaad niet op. Jammer dat ze dat nummer hebben weggelaten, ik vind het een van de mooiste Bee Gees-nummers uit deze periode. Ik heb het gelukkig nog op CD kunnen vinden op een vrij zeldzame Japanse CD, Rare Collection uit 1989. Die bevat gelukkig ook die andere stand-alone single: Jumbo/The singer sang his song.

Nee, de LP-verkoop van de Bee Gees-albums liep in de eerste helft van de jaren zeventig gestaag terug, tot aan Main Course. Voor de singles geldt eigenlijk hetzelfde: het waren maar kleine hitjes die de Bee Gees in die jaren scoorden.
Ook het gemis van de eveneens fraaie single Israel (drie weken Top 40) op dit album is jammer. Gelukkig heb ik de Trafalgar-CD. Eveneens een Japanse versie, en dat geeft al aan dat de muziek van de Bee Gees uit dit tijdvak tegenwoordig moeilijk te scoren is op een fysieke geluidsdrager. In dat opzicht vult deze CD dat gat aardig op.
Het is een mooie, redelijk tot goed samengestelde opvolger van het eerste deel, al bevat die verscheidene songs van wereldniveau en dat geldt voor deze in veel mindere mate. Toch staat er wel enkele prachtige nummers op: Don't forget to remember, Don't want to live inside myself, Melody Fair, de stand-alone single My world (die eveneens moeilijk te vinden is) en de klassieker Run to me, al wordt die laatste altijd een beetje verpest door de Meyer/Towers-associatie.

The Bee Gees zetten in die jaren gewoon de lijn voort die ze op de eerste vier internationale albums uitstippelden: gedragen, barokke pop met vaak ijzersterke melodieën, afgewisseld met af en toe een uptempo nummer. Eigenlijk is het verbazend dat het succes zo afnam aan het begin van de jaren zeventig. Misschien waren ze gewoon even 'old school', want nog van de jaren zestig. En misschien waren we hen gewoon even zat, net zoals dat later nog een keer zou gebeuren na de SNF-overkill en het geflopte album Living eyes (hé, die heb ik ook als Japanse persing, ik bespeur een trend ). Volgens mij zijn veel van die albums uit deze tijd alleen maar in Japan op CD uitgebracht.

Ik had hier graag voor de volledigheid nog de schitterende single Mr. Natural bij gehad. Daarmee zou de periode vóór hun wederopstanding keurig zijn afgerond. Maar die verscheen pas in 1974, een jaar na deze compilatie. Niettemin luistert dit album prima weg, bijna als een regulier album, en is bij mij goed voor een ruime voldoende.

Ik heb Wouldn't I Be Someone twee keer in mijn collectie. Op de Japanse Rare Collection (1989) en op de box Tales From The Brothers Gibb - A History In Song 1967 -1990 (1990). Op de box staan de singles die oorspronkelijk mono waren in stereo.
Begin jaren 90 ging ik alle reguliere albums van de Bee Gees op CD verzamelen. Het zijn allemaal Duitse uitgaven op RSO/Polydor. Ik kwam toen niet verder dan Trafalgar (1971). Op de CD van het album Odessa (1969) ontbrak With All Nations.
Pas in 1992 werden To Whom It May Concern (1972), Life In A Tin Can (1973) en Mr. Natural (1974) op CD uitgebracht. Ik heb ze toen meteen gekocht.
De Australische opnamen 1963 t/m 1966 kon ik alleen op rommelige CD's vinden. De geluidskwaliteit was niet helemaal toppie, en je hoorde duidelijk het gekraak van het vinyl. Later vond ik de dubbel-cd Birth Of Brilliance 1963-1966 op het Australische Festival Records, en voor het eerst die nummers in uitstekende geluidskwaliteit. Deze compilatie is eerst op vinyl in 1978 verschenen. Het zijn niet alle nummers uit die jaren.
Er is ook een dubbel-cd met de titel Brilliant From Birth (heb ik nog niet). Op vinyl heb ik die Australische nummers als Rare, Precious & Beautiful vol. 1, 2 & 3 en Inception/Nostalgia. Ze hebben later hun Australische albums als replica's in een CD boxje uitgebracht.
De meeste albums waren op CD makkelijk te krijgen. Main Course (met als foutje het jaartal 1967 in plaats van 1975) en Children Of The World (1976) waren snel binnen. De dubbel-cd Here At Last...Bee Gees Live (1977) was toen niet te krijgen. Toen de Bee Gees succes hadden met het live-album One Night Only stond het ineens (weer) in de CD rekken. Het werk van daarna was toen leverbaar, behalve de soundtrack van Sgt. Pepper … (1978). Ik zag 'm laatst weer bij bol staan. Living Eyes (1981) ook niet makkelijk te vinden. Op bol stond een verkoper die er wel heel veel Euries voor vroeg. ESP (1987) was ook een tijdje zoeken. Bij de HEMA hadden ze toen een bak met CD's staan en daar stond het album toevallig in. Ik heb het dus meteen gekocht. Ik vond ook een keer de Amerikaanse versie van One met als bonus track You Win Again in plaats van Wing And A Prayer. Ik heb later toch de Europese met dat nummer gekocht. Bee Gees Greatest (1979) was al als dubbel-cd verkrijgbaar. Later hebben ze er bonus tracks aan toegevoegd. Ik ben niet zo gek op allemaal mixen van bekende songs, maar het onbekende Warm Ride vond ik wel een leuke aanvulling. Het nummer werd vroeger wel in het fanclubblad genoemd, maar volgens mij uitgevoerd door een andere artiest.
Op een rommelmarkt vond ik jaren terug een keer de dubbel-lp All This And World War II (1976) met diverse artiesten die Beatles songs coveren, en ook de Bee Gees.
In de jaren 90 ging ik vaak naar rommelmarkten. Nu niet meer, omdat ik op zaterdag moet werken. Ik vond een keer de single Saw A New Morning / My Life Has Been A Song in dat lichtblauwe hoesje. Meestal vind je daar bekende singles zoals Stayin' Alive. Ik vind het ook wel grappig dat sommige landen andere hoezen hebben. In mijn collectie heb ik bijvoorbeeld de Duitse en de Nederlandse uitgave van I.O. I.O. / Sweetheart.
Het laatste dat ik van de Bee Gees gekocht heb (in 2015) is Saved by the Bell: The Collected Works 1968-1970 van Robin Gibb. Het solo album In The Now (2016) van Barry Gibb staat ook al een tijdje op mijn verlanglijstje, en het album kreeg positieve kritieken.

Nou, jij bent er duidelijk nog veel fanatieker mee bezig dan ik. Ik ben wel een Bee Gees-liefhebber, maar startte in het CD-tijdperk gewoon met een of twee verzamel-CD's en kreeg pas tweede helft jaren negentig interesse voor de reguliere albums. Die waren toen al moeilijk te krijgen. De enkele Polydor-CD van Odessa (met dat ontbrekende nummer) kon ik toen nog vrij gemakkelijk achterhalen, maar met name het midden jaren zeventig werk, waarvan hier het e.e.a. verzameld is, liet zich moeilijk vinden.
Die Japanse Rarities Collection was wel een heel mooie aanvulling e ik was als een kind zo blij toen ik enkele jaren geleden in een achterafzaakje in het oosten van het land de originele Westduitse Polydor-uitgave van Mr. Natural vond.

Ik heb wel aardig wat singles en LP's, maar streef daarin niet naar compleetheid. Ik pak mee wat ik toevallig goedkoop tegenkom. Na E.S.P. en One ben ik zo'n beetje afgehaakt.