Alva Noto + Ryuichi Sakamoto - Summvs (2011)

De laatste uit de serie samenwerkingen tussen Carsten Nicolai en Ryuichi Sakamoto. Boomkat schrijft het volgende: 'There is something elegiac and deeply final about ‘summvs’, it feels like an ink stamp, an underline, a statement from the duo saying ‘this is it, and this is the best it can be’, and it truly is.'

Zulke teksten wekken mijn belangstelling.

Ook mijn belangstelling was gewekt, dus zojuist maar even geluisterd. Mijn eerste ingeving was Erik Satie electronisch, vanwege de sentimentele maar zeer sobere piano thema's van Ryuichi Sakamoto die het middelpunt van de muziek vormen. Het is een erg sereen en heel minimaal album geworden; en voor met name de eerste helft van het album geldt, misschien iets te minimaal. Maar wel heel mooi. Vanaf track 5 komt er dan wat meer bas en percussie in de electronische soundscapes van Alva Noto die thema's van Sakamoto omgeven, wat het allemaal net iets spannender maakt.
Nog een paar keer luisteren voordat ik er een oordeel in sterren aan zal geven, maar mijn eerste oordeel is toch overwegend positief.

had deze eerst 4 sterren gegeven, maar daarnet nog even beluisterd en tot de constatatie gekomen dat dit echt wel een heel subliem album is geworden... inderdaad heel minimaal, maar prachtige opgebouwde composities... moet wel even inwerken, en als je 'm in de juiste setting luistert, dan is de luisterervaring echt wel super... damn... plaat van het jaar alvast...

minimaal? nou ik stem bijna maximaal! want wat een plaat is dit. toch bijzonder hoe raster-noton het altijd weer flikt unieke releases uit te brengen.
pianoklanken met electronicagepruttel. ik zou het eerder intiem willen noemen dan minimaal. deze mannen weten overduidelijk waar ze mee bezig zijn. geniale plaat.
25 mei spelen ze in eindhoven trouwens.

Het is een mooie plaat geworden en Sakamoto's pianospel is gewoon heel goed: minimaal, maar zeer emotioneel beladen. Als ik echter klassieke piano in deze stijl wil luisteren, dan zet ik wel de eerder genoemde Erik Satie op, of Debussy (of Sakamoto solo?); en dat doe ik regelmatig. Dit album zou dus net even iets meer moeten zijn.
Alleen op Pioneer IOO laat Noto de electronica echt spreken, en is er zelfs sprake van 'elektriciteit'. Voor mij is dit ook het hoogtepuntje van het album. Verder is het echter weinig meer dan achtergrondruis. Zeer harmonieus aan de piano thema's, en dit verdient een compliment omdat het ongetwijfeld precies was wat Noto heeft geprobeerd te bewerkstelligen, maar daardoor brengt het voor mij niet dat beetje extra - is het soms zelfs een beetje saai.
Waar ik bij deze soort muziek hoop te worden gegrepen en in het beste geval zelfs op te gaan in de wereld die de muzikanten voor je hebben gecreëerd, vergeet ik bij dit album bij vlagen bijna dat ik er überhaupt naar zit te luisteren....

All things considered kom ik daarom niet verder dan 3,5*.

zo te lezen ken je het al, maar zo niet, dan zou ik bijvoorbeeld het vorige album insen proberen. daar is namelijk wel meer sprake van direct aanwezige electronica, meer geknisper en geborrel dus.
in die achtergrond vind ik dit album juist briljant, omdat je weet waar het vandaan komt. een soort picasso die steeds abstracter is gaan schilderen, waarbij het abstracte wellicht nergens op lijkt als je picasso's geschiedenis niet kent.
toevalligerwijs lijkt raster-noton juist de omgekeerde weg te bewandelen, van veelal (harde) experimentele abstracte electronica, naar een tegenwoordig vaak veel zachtere warmere kant.

Betoverend mooi. Heel minimaal en vooral ontzettend spannend. Snap wat je bedoeld met Picasso! Daarnaast komen ze voor mijn gevoel op elk album steeds dichter tot elkaar en is het nu een ultiem organisch geheel geworden. Op geen enkel moment overheerst de piano de electronica of andersom, maar ze versterken elkaar steeds in de emotie die ze overbrengen.
Hoogtepunt hiervan is voor mij absoluut Naono, waarbij het nummer op een minimale manier steeds heftiger en intenser wordt.
Ontzettend moeilijk trouwens om zoiets abstracts in woorden uit te leggen. Af en toe is het een enkele piano klank die al zoiets moois teweeg brengt.
Ondanks dat het wel erg duur is ga ik ze zeker checken 25 mei!

Ergens heb ik hetzelfde als Yann, maar zoiets als Naono of Reverso vind ik toch wel schitterend. Iets dat bij me opkomt is het ergens wel vergelijkbare Aphotic Leech van Half Makeshift, ook prachtige muziek, maar wat mij betreft met een iets betere mix tussen piano en elektronica. Die plaat is wel behoorlijk zware kost, vrolijkheid is daarin nog verder te zoeken dan op deze plaat.

De elektronica komt hier inderdaad perfect samen met de piano. Itt tot Yann vind ik dat nou júist de toegevoegde waarde. Het is niet een elektronica plaat waarop een pianist meedoet, en het is ook geen plaat met pianomuziek waar elektronica aan toegevoegd is. Het is één. Dat is niet alleen heel erg knap (en ongetwijfeld het resultaat van een langer proces, ik heb de heren wel eens eerder samen gehoord maar niet heel nauwgezet gevolgd eerlijk gezegd), maar ook heel verfrissend. Het ontstijgt hierdoor het niveau 'mooi' en gaat richting 'indrukwekkend'. Eén van m'n favorieten van 2011 zonder twijfel.

Mooi verwoord, Tuktak! Of je het niet meer kan appreciëren vind ik een ander paar mouwen. Het blijft genietbaar, zelfs als je de vorige platen niet kent.

Ben ik de enige die het nummer 'By This River' hier misplaatst vind? Dat breekt ongelofelijk met de hele stijl van dit album. Het klinkt echt plat en melig.

Dat is dan ook een cover.

Ja, weet ik. En dus speelt het geen rol meer

Heerlijke minimalistische muziek. Sobere piano met spaarzame elektronica. Dit soort muziek kan me harder raken dan vele andere volgeplamuurde muziek. De muziek lijkt haast zorgvuldig met een pincet in elkaar gezet, elke noot voorzichtig afgewogen maar wat een mooi geheel hebben deze heren er mee gemaakt.