Alva Noto + Ryuichi Sakamoto - Summvs (2011)

Het is een mooie plaat geworden en Sakamoto's pianospel is gewoon heel goed: minimaal, maar zeer emotioneel beladen. Als ik echter klassieke piano in deze stijl wil luisteren, dan zet ik wel de eerder genoemde Erik Satie op, of Debussy (of Sakamoto solo?); en dat doe ik regelmatig. Dit album zou dus net even iets meer moeten zijn.
Alleen op Pioneer IOO laat Noto de electronica echt spreken, en is er zelfs sprake van 'elektriciteit'. Voor mij is dit ook het hoogtepuntje van het album. Verder is het echter weinig meer dan achtergrondruis. Zeer harmonieus aan de piano thema's, en dit verdient een compliment omdat het ongetwijfeld precies was wat Noto heeft geprobeerd te bewerkstelligen, maar daardoor brengt het voor mij niet dat beetje extra - is het soms zelfs een beetje saai.
Waar ik bij deze soort muziek hoop te worden gegrepen en in het beste geval zelfs op te gaan in de wereld die de muzikanten voor je hebben gecreëerd, vergeet ik bij dit album bij vlagen bijna dat ik er überhaupt naar zit te luisteren....

All things considered kom ik daarom niet verder dan 3,5*.